Asteroïde Apophis blijkt groter dan gedacht

ESA heeft nieuwe metingen verricht aan de asteroïde Apophis en deze blijkt 20 procent groter te zijn dan eerder werd aangenomen.



ESA vertelt in een nieuwsbericht dat de Herschel ruimtetelescoop Apophis heeft gescand terwijl deze ons woensdag op de kleinste afstand in jaren heeft gepasseerd.

Vorige berekeningen stelden dat Apophis een diameter had van 270 meter. En volgens NASA zou een inslag gelijk staan aan een bom van 506 megaton.

Maar deze berekeningen blijken niet helemaal te kloppen. Uit een observatie van twee en half uur, uitgevoerd door Herschel, blijkt dat Apophis niet 270 meter maar 325 meter groot is.

Een 20 procent toename in diameters (270-325) kan worden vertaald naar een toename van 75% in volume of massa, aldus Thomas Mueller van het Max Planck Instituut for Extraterrestrial Physics in Duitsland.

Kans op een inslag vrijwel uitgesloten

Vroege berekeningen suggereerden dat de kans op een botsing in 2029 ongeveer 2.7 procent zou zijn. Latere observaties stelden vast dat de kans veel kleiner blijkt te zijn.

De laatste berekeningen gaan er van uit dat Apophis ons in 2029 op een afstand van 35.000 kilometer zal passeren. Dit is binnen de baan van een aantal geostationaire satellieten.

De kans dat Apophis op 13 april 2036 inslaat is nu vrijwel uitgesloten (1 op 1.000.000). Dan zal de asteroïde overigens op een nog kleinere afstand onze planeet passeren, aldus NASA.

De passage van afgelopen woensdag heeft veel belangrijke informatie opgeleverd. Hieruit concludeerde NASA bijvoorbeeld dat de mensheid weer rustig kan slapen want zo stellen ze ‘Apophis won’t hit the Earth’.

Nieuwe passage in februari

Op 15 februari 2013 zal een 57-meter grote asteroïde – 2012 DA14 – langs de aarde scheren op een afstand van slechts 34.500 kilometer. Dit is de meest nabije passage van welk ontdekte asteroïde dan ook.

Bron: Cynosura.nl

Grootste sterrenstelsel ooit ontdekt

 

Een internationale groep wetenschappers heeft het grootste stelsel in het heelal ooit gevonden. Het gaat om een groep van objecten, die maar liefst 4 miljard lichtjaar in doorsnee is. Dat is 40.000 keer zo groot als onze Melkweg.

De ontdekking is vrijdag bekendgemaakt in het Britse wetenschapsblad Monthly Notices of the Royal Astronomical Society. De objecten zijn zogeheten quasars. Dat zijn mysterieuze hemellichamen in de kernen van melkwegstelsels uit de begintijd van het heelal. De afstand tot de aarde is gigantisch, maar quasars zijn zo helder dat astronomen ze desondanks kunnen zien.

Stelsels

De ontdekte quasargroep tart wat wetenschappers voor mogelijk hielden. Sterrenkundigen dachten dat stelsels nooit zo groot zouden kunnen worden. De limiet zou een doorsnee van 1,2 miljard lichtjaar zijn, maar dit cluster blijkt dus ruim 3 keer zo groot.

"Het is moeilijk om de omvang van deze groep te bevatten, maar we kunnen zeker zeggen dat dit de grootste structuur is die ooit in het heelal is gezien. Dit is opwindend, zeker omdat het ingaat tegen onze kennis van het universum'', zegt de Britse hoogleraar Roger Clowes in een verklaring.


De ontdekte quasargroep tart wat wetenschappers voor mogelijk hielden.

 

Bron: Deondernemer.nl

Een bewoonbare planeet ontdekt rond Tau Ceti

Voorstelling van hoe het stelsel er uit zou kunnen zien. (J. Pinfield for the RoPACS network)

Een internationaal team van astronomen heeft zes planeten ontdekt rond een ster die lijkt op onze zon, en een van die planeten ligt waarschijnlijk in de bewoonbare zone. De ster in kwestie is Tau Ceti, die slechts 12 lichtjaar van ons verwijderd is en met het blote oog zichtbaar is.

De planeten zijn naar schatting twee tot zes keer groter dan de aarde. Een planeet zou zo'n vijf keer groter zijn dan de aarde en ze ligt in wat men de Goudlokjezone noemt. Die zone, die ook de leefbare zone of de bewoonbare zone genoemd wordt, is de zone waarin de temperatuur zodanig is dat water op een planeet niet overal bevriest of verdampt. Dat maakt leven zoals wij het kennen, mogelijk.

De benaming Goudlokjezone komt van het sprookje "Goudlokje en de drie beren" waarin Goudlokje drie borden pap proeft, waarvan er een te warm is, een te koud en het derde precies goed.

De planeet zou dichter bij Tau Ceti liggen dan de aarde bij de zon, aangezien Tau Ceti kleiner is dan de zon en iets zwakker (kleine foto, links de zon, rechts Tau Ceti).


Wikimedia

De astronomen verzamelden informatie van meer dan 6.000 observaties met drie telescopen, in Hawaï, Chili en Australië, om de planeten te ontdekken. Het planetensysteem werd ontdekt met een proces dat de "radial velocity method" genoemd wordt. Daarmee zoekt men naar een schommeling van de ster die veroorzaakt wordt door de aantrekkingskracht van de rondcirkelende planeten.

Professor Steve Vogt van de University of California at Santa Cruz, die deel uitmaakte van het team, zei dat de ontdekking van de planeten "overeenstemt met de opkomende zienswijze dat zo goed als elke ster planeten heeft, en dat het melkwegstelsel veel van dergelijke bewoonbare planeten zo groot als de aarde moet bevatten. Ze zijn overal, zelfs vlak in de buurt".

Bron: Deredactie.be

Asteroïde 2011 AG5 gaat de aarde niet raken in 2040

De 140 meter brede asteroïde 2011 AG5 zal de aarde in 2040 niet gaan raken. Astronomen van NASA zeggen nu dat de asteroïde onze planeet op een veilige afstand zal gaan passeren.


Afbeelding: NASA

Gelukkig maar, want deze rotsblok zou bij een inslag grote schade veroorzaken in een gebied van minstens 150 kilometer breed.

Asteroïde 2011 AG5 is ongeveer 140 meter breed en werd in januari 2011 ontdekt tijdens een Sky Survey, uitgevoerd door de universiteit van Arizona.

Gedurende 9 maanden werd de asteroïde door diverse observatoria gevolgd tot deze te ver weg was en niet meer kon worden gezien.

Vorig jaar bleek uit onderzoek naar de baan van de asteroïde dat er een kleine kans bestond dat deze over 28 jaren in botsing zou kunnen komen met de aarde.

De nieuwe bevindingen, namelijk dat de kans op een inslag veel kleiner is dan eerder werd aangenomen, werden tijdens een workshop op het NASA Goddard Space Flight center gepresenteerd.

De kans op een inslag is minder dan 1 procent, en volgens NASA zullen aanvullende observaties vanuit de ruimte en vanaf de grond aantonen dat er geen reden tot paniek is.

Observeren in 2013

Het waarnemen van de asteroïde was knap lastig omdat deze zich ver buiten de baan van Mars bevond en overdag aan de hemel stond, aan de andere kant van de zon.

In 2013 staat de asteroïde weliswaar op een afstand van 147 miljoen kilometer van de aarde, maar de locatie aan de hemel is wel veel gunstiger. Grond- en ruimtetelescopen kunnen dan waarschijnlijk een betere blik werpen op de asteroïde. Er is dan veel meer informatie te verzamelen over het pad van de asteroïde.

2023

In 2023 nadert de asteroïde de aarde op een afstand van 1.8 miljoen kilometer. Vanaf dat moment is nog veel beter te bepalen hoe groot het gevaar is voor onze planeet.

De afstand tussen de asteroïde en de aarde is heel belangrijk. Stel dat deze onze planeet in februari 2023 passeert op een afstand van 365 kilometer (bekend als een gravitationele sleutelgat), dan zou de aantrekkingskracht van de aarde aan de asteroïde kunnen gaan trekken waardoor er alsnog een kans bestaat op een inslag in 2040.

Een gravitationele sleutelgat is een klein gebied in de ruimte waar de planeet invloed kan uitoefenen op hemellichamen, zoals asteroïden.

Overigens bestaat er, met de huidige kennis over het pad van de asteroïde, slechts een hele kleine kans dat de asteroïde dit gebied in de ruimte zal passeren.

Ondanks dat de asteroïde waarschijnlijk onze planeet veilig zal passeren, zal NASA dit object wel blijven volgen. Maar stel dat uit de aanvullende observaties in de periode tussen 2013 en 2016 zou blijken dat de kans op een inslag toch groter blijkt kan in ieder geval op tijd actie worden ondernomen.

Bron: Cynosura.nl

Twee spectaculaire ruimte foto's

Cassini nam eerder in september 2006 een vergelijkbare foto van Saturnus. Op die foto was Aarde te zien als vaag stipje in een van de ringen.© Nasa.

Kijk hier voor meer informatie over deze foto van Saturnus.

NGC 5189. Foto: NASA / ESA / Hubble Heritage Team (STScI/AURA).

 

Kijk voor meer informatie over deze foto op: Scientias.nl

Rivier ontdekt op maan van Saturnus

Op een van de manen van de planeet Saturnus is een 400 kilometer lange rivier ontdekt. Die mondt uit in een grote zee. Het is de eerste keer dat zo'n groot rivierensysteem buiten de aarde is gezien. Dat meldde de Europese ruimtevaartorganisatie ESA woensdag.

Water stroomt er niet. Op het oppervlak van de maan Titan, waar de rivier is gevonden, zijn ethaan en methaan. Op aarde zijn dat gassen, maar op Titan worden de stoffen vloeibaar door de extreme kou.

Titan is de enige plek buiten de aarde waar vloeistoffen zijn gevonden.

De rivier werd ontdekt met de Europees-Amerikaanse satelliet Cassini. Die draait sinds 2004 in een baan rond Saturnus.

Bron: ANP via Telegraaf.nl

'Andere zonnestelsels mogelijk bewoonbaarder dan het onze'

In de Melkweg bevinden zich veel sterren die op onze zon lijken, maar uit een nieuwe studie blijkt dat planeten rond deze sterren mogelijk warmer en dynamischer zijn dan de aarde.

Het binnenste van dergelijke planeten is waarschijnlijk tot een kwart warmer dan de aarde, waardoor ze geologisch actiever zijn.

Geologen en sterrenkundigen van de Ohio State University (OSU) bestudeerden acht sterren die als twee druppels water op onze zon lijken om de hoeveelheid radioactieve elementen die ze bevatten te kunnen bepalen.

Bewoonbare zone

Ze zochten naar elementen als thorium en uranium, die op aarde essentieel zijn voor de platentektoniek. Door de platentektoniek kan water op het aardoppervlak worden vastgehouden.

Zeven van de onderzochte exemplaren bleken meer thorium te bevatten dan onze zon, wat een indicatie is dat de planeten rond die sterren waarschijnlijk ook meer thorium bevatten. Dientengevolge is het binnenste van de planeten ook warmer dan de aarde.

Eén van de sterren bevat 2,5 keer meer thorium dan onze zon. Terrestrische planeten die zich rond deze ster hebben gevormd genereren waarschijnlijk een kwart meer interne warmte dan de aarde.

“Als blijkt dat deze planeten warmer zijn dan we eerst dachten, kunnen we de bewoonbare zone rond deze sterren uitbreiden,” zei Cayman Unterborn van de OSU tijdens een bijeenkomst in San Francisco.

Complexe relatie

Er is nog maar weinig bekend over de complexe relatie tussen platentektoniek en water op het aardoppervlak. Het wordt ook wel één van de grootste mysteries binnen de aardwetenschappen genoemd.

Met name microben profiteren op aarde van de ondergrondse warmte. Archaea of oerbacteriën zijn voor hun energie niet afhankelijk van de zon, maar leven van de warmte die uit het binnenste van de aarde komt.

Op aarde is de meeste warmte van radioactief verval afkomstig van uranium. Planeten die rijk zijn aan thorium, wat energetischer is dan uranium en een langere halveringstijd heeft, blijven langer warm en hebben meer tijd om leven te ontwikkelen.

Bron: Osu.edu via Niburu.nl

NASA kondigt aan dat magnetische portalen ​wel bestaan

Stargates, magnetische portalen, vortexen in de ruimte: Science fiction schrijvers hebben het concept van bijzondere openingen in de ruimte en tijd allerlei namen gegeven om te verklaren hoe reizigers van verre gebieden uit de ruimte, tijd of beide in het luchtruim van de aarde verschijnen.

Hoewel de ontdekking nog in zijn kinderschoenen zou staan heeft een door NASA gefinancierde onderzoeker aan de Universiteit van Iowa bedacht hoe we deze gaten in de ruimte en tijd zouden kunnen vinden.

‘’We noemen ze X-punten’’, legt plasma fysicus Jack Scudder uit. ‘’Het zijn plaatsen waar het magnetisch veld van de aarde verbonden is met het magnetisch veld van de zon, waardoor er een ononderbroken pad ontstaat van onze eigen planeet naar de 150 miljoen kilometer van onze verwijderde atmosfeer van de  zon.

Een rapport van de NASA verteld dat deze magnetische portalen tientallen keren per dag openen en sluiten. Zijn liggen meestal op enkele tienduizenden kilometers van de aarde, waar ons geomagnetische veld de zonnewind ontmoet. De meeste portalen zijn klein en hebben een korte levensduur, andere zijn groot en stabieler. Er kunnen enorm veel energetische deeltjes door deze opening stromen en deze verwarmen de bovenste atmosfeer van de aarde waar ze geomagnetische stormen ontketenen en aurora ’s creëren.

NASA plant een missie genaamd ‘’MMS’’, een afkorting voor de Magnetosfeer Multischaal Missie, deze zou in 2014 gelanceerd worden om het fenomeen van magnetische portalen te bestuderen. Vier satellieten geladen met magnetische sensoren en energieke deeltjes detectoren zullen dan onze aardse magnetosfeer gaan omringen om te kijken hoe de portalen werken.

Er is slechts één probleem: Het vinden van de portalen zelf. Ze zijn namelijk onzichtbaar, instabiel en ongrijpbaar. Ze openen en sluiten zonder enige waarschuwing, echter zijn ze er wel wegwijzers, en de onderzoeker Scudder heeft ze gevonden.

Portalen vormen zich via een proces van magnetische heraansluiting. Een verstrengeling van lijnen van magnetische krachten van de zon en de aarde lopen kris kras door elkaar en komen dan vervolgens bij elkaar om openingen te vormen. ‘’X-punten’’ zijn de plekken waar deze openingen plaatsvinden. De plotselinge verbinden zorgt ervoor dat op deze plekken enorm veel geladen deeltjes worden uitgespuwd, waardoor hier een ‘’elektron diffusiegebied’’, ontstaat.

Om dit fenomeen te lokaliseren keek Scudder naar data van een ruimtesonde die de aarde meer dan 10 jaar geleden omcirkelde. Door de data te gebruiken vond Scudder vijf eenvoudige combinaties van magnetische velden en deeltjes meetingen die ons kunnen vertellen wanneer de sonde een X-punt tegenkwam. Dit betekend dat één enkele MMS satelliet de portalen zou kunnen vinden waarna hij de andere zou kunnen waarschuwen.

Wat dit voor ons betekend? Elke goeie magnetische portaal in de Science Fiction wereld biedt een snelle weg naar nieuwe werelden en nieuwe beschavingen. Het is hoogtijd dat wij deze stargates echt vinden, iets wat de heer Scudder is gelukt. Wordt vervolgd...

Vertaling: Kees Schenk

Bron: NASA.gov via Eresey.com

Stem hem omhoog op Nujij!

Onverwacht zwaar zwart gat ontdekt

Het lensvormige sterrenstelsel NGC 1277. Dit compacte sterrenstelsel bevat één van de zwaarste centrale zwarte gaten tot op heden gedetecteerd. De massa van dit zwarte gat is gelijk aan 17 miljard zonsmassa's en maakt 14% uit van de totale massa van het sterrenstelsel.Credit: NASA / ESA / Andrew C. Fabian / Remco C. van den Bosch (MPIA)

Het centrale zwarte gat in het sterrenstelsel NGC 1277 is uitzonderlijk zwaar in verhouding tot de totale stellaire massa van dit sterrenstelsel. Dit op één na zwaarste zwarte gat maakt maar liefst 14 procent uit van de totale massa van het sterrenstelsel. In de meeste sterrenstelsels is dit slechts 0,1 procent. Deze ontdekking die gedaan is door een internationaal team van astronomen, waaronder drie Nederlanders, kan leiden tot nieuwe inzichten betreft de formatie en evolutie van zwarte gaten. Het resultaat wordt gepubliceerd in de 29-november editie van Nature.

“Op dit moment zijn er drie sterk verschillende mechanismen bekend die allemaal de relatie tussen de massa van een centraal zwart gat en de eigenschappen van een sterrenstelsel kunnen verklaren. Het is nog onbekend welke theorie de waarnemingen het beste verklaart”, aldus dr. Remco van den Bosch (Max Planck Instituut voor Astronomie). De ontdekking van dit zwarte gat helpt uitsluitsel te geven.

Deze ontdekking is gedaan door observaties van de Massive Galaxy Survey (MGS) met de Hobby-Eberly Telescope (HET) te combineren met observaties van de Hubble-ruimtetelescoop. Het was mogelijk de helderheid van het sterrenstelsel op verschillende afstanden van zijn centrum te bepalen uit de Hubble-observaties. Deze informatie werd gecombineerd met de snelheden van de sterren rond het zwarte gat waaruit werd berekend dat de massa van het zwarte gat gelijk is aan 17 miljard zonsmassa's.

De afstand tot het sterrenstelsel NGC 1277, dat aan de hemel staat in het sterrenbeeld Perseus, is gelijk aan 220 miljoen lichtjaar. Hoewel NGC 1277 10 maal zo compact is als ons Melkwegstelsel, is het centrale zwarte gat in dit sterrenstelsel 4000 maal zo zwaar als het centrale zwarte gat in ons Melkwegstelsel. De meeste vergelijkbare zware zwarte gaten worden gevonden in elliptische sterrenstelsels, maar NGC 1277 is een lensvormig sterrenstelsel. “Dit sterrenstelsel is een vreemde eend in de bijt”, zegt dr. Karl Gebhardt (University of Texas).

MPIA

McDonald Observatory

Bron: Astronomie.nl

Elon Musk wil een marskolonie

Elon Musk, die steenrijk werd met PayPal en medestichter is van ruimtevaartbedrijf SpaceX, geeft blijk van een niet aflatende ambitie. Hij heeft zijn wens uitgesproken om Mars te koloniseren. Binnen twintig jaar zouden er op de rode planeet 80.000 mensen, voornamelijk wetenschappers, moeten wonen. En die man kennende, is werkelijk niets onmogelijk.

De miljardair ontvouwde in Londen tijdens een meeting van de Royal Aeronautical Society zijn toekomstvisie met betrekking tot Mars. Een tiental pioniers zou naar daar vliegen met behulp van een herbruikbaar ruimteschip. De kolonie moet daarna tot een bloeiende stad van zo'n 80.000 mensen uitgroeien. De nieuwe nederzetting zal totaal zelfvoorzienend zijn.

Musk staafde zijn naar eigen zeggen "moeilijke", maar "haalbare" plannen met cijfermateriaal. De eerste mensenvloot wordt naar daar gevlogen aan een kostprijs van 385.000 euro per kop. "De ticketprijs moet voldoende laag gehouden worden zodat veertigers uit ontwikkelde landen aan het nodige geld kunnen geraken," verklaarde de zakenman. In totaal zou het project 28 miljard euro kosten.

Het hele uitje is meer dan een gewone ruimtereis. Deelnemers zullen moeten de handen uit de mouwen steken om infrastructuur te bouwen voor zichzelf en toekomstige generaties. Duurzame huizen zullen zuurstof uit de bodem halen waardoor ook gewassen kunnen geteeld worden.

Musk hoopt binnen twee jaar al te kunnen starten met de eerste fase van het project. Hij noemt het de "beste levensverzekering voor de mensheid". SpaceX is trouwens niet aan zijn proefstuk toe. Het was het eerste commerciële ruimtevaartbedrijf ooit dat in mei dit jaar een ruimteschip, de Dragon genaamd, naar het ISS mocht sturen met bevoorrading.

Bron: Daily Mail via AD.nl & Wereldgeheimen.nl

Zwart gat in onze Melkweg is even hyperactief

Geschreven door: Caroline Kraaijvanger



Wetenschappers zijn er getuige van geweest hoe het zwarte gat in het hart van onze Melkweg de helderste röntgenuitbarsting ooit geobserveerd, heeft geproduceerd. De uitbarsting was 150 keer helderder dan normaal.

De onderzoekers volgden de uitbarsting gedurende een uur. Daarna begon de activiteit van het zwarte gat – dat ook wel bekend staat als Sagittarius A – weer af te nemen.

Uitbarsting

De wetenschappers hopen dat hun waarnemingen meer duidelijkheid zullen verschaffen over de dagelijks bezigheden van een zwart gat op leeftijd. Met het oog op de grootte van het zwarte gat creëert het eigenlijk vrij weinig energie. Maar ongeveer één keer op een dag komt het zwarte gat tot leven en produceert een uitbarsting van röntgenstraling.

Trager leven

Een zwart gat verorbert materie die te dicht bij het gat in de buurt komt. Wanneer deze dat doet, geeft deze enorm veel energie af, in de vorm van röntgenstraling. Maar wanneer een zwart gat ouder wordt, wordt het trager en eet het minder. En dus worden die röntgenuitbarstingen ook minder helder. Sagittarius A is zo’n zwart gat op leeftijd.

Asteroïde?

En nu zorgde dat zwarte gat dus voor een toch wel behoorlijk spectaculaire uitbarsting, zo meldt het blad The Astrophysical Journal. “Opeens eet Sagittarius A om wat voor reden dan ook veel meer,” vertelt onderzoeker Michael Nowak. “Een theorie is dat een asteroïde zo nu en dan te dicht bij het zwarte gat komt, het zwarte gat zich uitstrekt en de asteroïde aan stukken scheurt, het materiaal opeet en het omzet in straling, waardoor je van die grote uitbarstingen ziet.”

Uit nader onderzoek moet blijken of zo’n plotselinge schranspartij vaak voorkomt. De onderzoekers willen het zwarte gat gedurende iets meer dan een maand gaan bestuderen om meer te weten te komen over de activiteiten ervan. Ook hopen ze natuurlijk een verklaring te vinden voor de oplevingen van het zwarte gat.

Bron: Scientias.nl

Nieuwe 'superaarde' lijkt leefbaar

Foto: J. Pinfield

Astronomen hebben een nieuwe 'superaarde' ontdekt – een planeet die een slag groter is dan de aarde. De exoplaneet maakt deel uit van een stelsel van zes planeten die rond de nabije ster HD 40307 draaien.

Volgens de ontdekkers bevindt de superaarde zich in de leefbare zone rond de ster – de gordel van gematigde temperaturen waar vloeibaar water kan bestaan en theoretisch ook leven mogelijk is. De leefbare planeet, die zeker zeven keer zo zwaar is als de aarde, is de buitenste van het zestal dat rond HD 40307 cirkelt.

Zijn afstand tot de ster is vergelijkbaar met de afstand aarde-zon, maar HD 40307 is iets ouder en koeler dan onze zon. Toch denken de astronomen dat de superaarde genoeg energie van zijn ster ontvangt om een aards klimaat in stand te houden. Of de superaarde überhaupt een atmosfeer heeft moet overigens nog blijken.

De ster HD 40307 staat op een afstand van 42 lichtjaar in het zuidelijke sterrenbeeld Pictor (Schilder). Dat de ster planeten heeft was al langer bekend: in 2008 werd de ontdekking van de eerste drie bekendgemaakt. Nu zijn daar dus nog eens drie bij gekomen. (EE)



Bron: Astronieuws.nl

Zo ziet een stervende ster eruit...

Geen enkele ster schijnt voor eeuwig. Op een gegeven moment is zijn energiebron leeg. De Helix Nebula is een stervende ster op 650 lichtjaren hiervandaan. Twee Nasa telescopen konden de spectaculaire gebeurtenis begin oktober vastleggen op deze foto:


Ooit zal dit ook met de zon gaan gebeuren

























Bron: Business Insider via Welingelichtekringen.nl   

Planeet met vier zonnen ontdekt

WASHINGTON (ANP/AFP) – Een groep wetenschappers en amateurastronomen in de Verenigde Staten heeft een planeet met vier zonnen ontdekt. Het is voor het eerst dat een planeet met zoveel zonnen wordt waargenomen.

Het hemellichaam, PH1 gedoopt, draait in ongeveer 138 dagen om de twee belangrijkste zonnen . Op grotere afstand staan echter nog twee zonnen, wat de planeet uniek maakt, aldus de onderzoekers.

De naam van de ontdekte planeet, op zo’n 5000 lichtjaar verwijderd van de aarde, verwijst naar het onderzoeksprogramma Planet Hunters van de universiteit van Yale waar zowel amateurs als professionele wetenschappers aan meedoen.

Bron: VSML.nl

Astronoom ontdekt meest compacte zonnestelsel

Geschreven door: Caroline Kraaijvanger



Wetenschappers hebben een bijzonder compact zonnestelsel ontdekt. Het stelsel bestaat uit vijf planeten die allevijf om hun ster heendraaien in een gebied dat zo’n 150 keer kleiner is dan het gebied dat de baan van onze aarde in beslag neemt.

Dat meldt onderzoeker Darin Ragozzine tijdens een bijeenkomst van de American Astronomical Society’s Division for Planetary Sciences. Het systeem heeft de naam KOI-500 gekregen en bestaat uit een ster en vijf planeten die in 1, 3,1, 4,6, 7,1 en 9,5 dagen om hun ster draaien. Ter vergelijking: onze aarde heeft een jaar nodig om een rondje rond de zon te voltooien.

Alle planeten draaien om de ster heen in een gebied dat zo’n 150 keer kleiner is dan de baan van de aarde. En dat is extra opvallend, omdat de planeten ook nog eens groter zijn dan de aarde. De vijf planeten variëren in grootte: tussen de 1,3 en 2,6 keer de grootte van de aarde. Ragozzine wijst erop dat het dankzij het compacte karakter van het systeem mogelijk is om nog tien planeten aan het systeem toe te voegen en dan nog zou het gemakkelijk in het gebied dat de baan om de aarde beslaat, passen.

KOI-500 bevindt zich op zo’n 1100 lichtjaar van de aarde. Het systeem gaat de boeken in als het meest compacte zonnestelsel met meerdere planeten dat tot op heden is ontdekt. Toch is het zonnestelsel niet altijd zo compact geweest, zo vertelt Ragozzine aan de site Spacedaily. “Uit de architectuur van dit systeem leiden we af dat deze planeten niet op hun huidige locaties zijn ontstaan. De planeten waren van oorsprong meer verspreid en zijn naar de zeer compacte samenstelling die we vandaag de dag zien, gemigreerd.”

Bron: Scientias.nl

Planeet ontdekt in naburig zonnestelsel

De ESO-sterrenwacht in Chili - ESO/José Francisco Salgado

Europese astronomen van de ESO-sterrenwacht in Chili hebben een planeet opgespoord die ongeveer net zo groot is als de aarde en rond een ster van het nabije Alfa-Centauri-stelsel draait. Het is de kleinste planeet die tot nu toe is ontdekt bij een ster die op de zon lijkt.

Alfa Centauri staat op 4,3 lichtjaar van de aarde en is de meest nabije buur van het zonnestelsel. Het stelsel bestaat uit twee zonachtige sterren, Alfa Centauri A en B, en een zwakke rode ster, Proxima Centauri, die wat verder weg staat. De betreffende planeet draait in 3,2 dagen om Alfa Centauri B.

Mogelijk leven

Astronomen speculeren als sinds de 19de eeuw over mogelijke planeten bij Alfa Centauri, omdat het de meest nabije plaats is voor mogelijk leven buiten ons zonnestelsel. Tot nu toe leverden diverse zoekacties niets op.

De nu ontdekte planeet zal zeer waarschijnlijk geen leven kunnen herbergen, omdat de omloopbaan heel dicht bij zijn ster ligt waardoor het er veel te heet is. Maar astronomen denken dat het heel goed mogelijk is dat er meer planeten om dezelfde ster draaien waar dat wel mogelijk zou kunnen zijn.

De planeet is ontdekt met het HARPS-instrument van de 3,6-meter telescoop van de ESO-sterrenwacht. Het onderzoeksresultaat is vandaag gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift Nature.

Bron: NOS.nl

Vreemde ijskoude laag ontdekt in atmosfeer Venus

Arnauld Mahieux en zijn collega’s van het Belgisch Instituut voor Ruimte-Aëronomie (BIRA) hebben in de atmosfeer van Venus verrassend een zeer koud gebied waargenomen.

De terrestrische planeet staat bekend vanwege haar dichte atmosfeer en zeer hete oppervlak. De resultaten zijn verschenen in het Journal of Geophysical Research.

De laag is kouder dan de atmosfeer van onze eigen planeet en zou sneeuw of ijs kunnen vormen, zo blijkt uit nieuwe observaties met de Venus Express. “Het gaat om een geheel nieuwe ontdekking en we weten nog niet wat de precieze implicaties zullen zijn,” zei Håkan Svedhem van het Venus Express-project in een verklaring.

Droogijs

De wetenschappers wisten de temperaturen van de verschillende atmosferische lagen nauwkeurig af te leiden. De vreemde koude laag bevindt zich op zo’n 125 kilometer boven het oppervlak van Venus. Het is er zo’n -175 graden Celsius. Het koude gebied bevindt zich tussen twee warmere lagen.

“Omdat de temperatuur op bepaalde hoogtes onder het vriespunt schiet, vormt zich mogelijk droogijs of koolzuursneeuw in de koude laag,” zei Mahieux. Dat materiaal zou erg reflecterend moeten zijn. Venus Express heeft al geregeld zeer heldere gebieden waargenomen in de atmosfeer van de planeet. Dat zou mogelijk verklaard kunnen worden door het ijs.

Interplanetaire reis

Venus Express draait sinds 11 april 2006 in een baan rond Venus. De atmosfeer van de planeet wordt dus niet overal gekenmerkt door zeer hoge temperaturen. Het 1240 kilo wegende ruimtevaartuig is ontwikkeld voor de Europese ruimtevaartorganisatie ESA door een consortium van Europese bedrijven.

Het onbemande ruimtevaartuig werd op 9 november 2005 vanaf de lanceerbasis in Baikonoer in Kazachstan gelanceerd en kwam na een interplanetaire reis van 153 dagen aan bij Venus.

Begin dit jaar stelde Leonid Ksanfomaliti van het Instituut voor Ruimteonderzoek van de Russische Academie van Wetenschappen dat de Sovjet-sonde Venus-13 in 1982 al leven had gevonden op Venus.



Bron: Space.com via Niburu.nl

Het eerste tijdruimte-kristal: de klok die eeuwig meegaat

Stel je een klok voor die zelfs na een eventuele warmtedood van het universum de tijd nog kan bijhouden.

Een vierdimensionaal kristal heeft in zowel de ruimte als de tijd een periodieke structuur.

Met een dergelijk kristal zouden wetenschappers de fysieke eigenschappen en gedragingen van de collectieve wisselwerking tussen een groot aantal deeltjes op een geheel nieuwe manier kunnen bestuderen.

Een tijdruimte-kristal zou gebruikt kunnen worden om fenomenen in de kwantumwereld te bestuderen, zoals bijvoorbeeld verstrengeling, een fenomeen waarbij twee of meer natuurkundige objecten zodanig verbonden zijn dat het ene object niet meer volledig beschreven kan worden zonder het andere specifiek te noemen, ook al zijn beide objecten ruimtelijk gescheiden.

Coulomb-wrijving

Een tijdruimte-kristal bestond enkel als concept in de hoofden van natuurkundigen die nog niet wisten hoe ze er één moesten bouwen. Een internationaal team van wetenschappers onder leiding van onderzoekers van het Berkeley Lab van het Amerikaanse ministerie van Energie (DOE) heeft nu een experimenteel ontwerp voorgesteld van een tijdruimte-kristal. Het kristal is gebaseerd op de ionenval van een elektrisch veld en de Coulomb-wrijving van deeltjes met dezelfde elektrische lading.

“Het elektrische veld van de ionenval houdt geladen deeltjes op hun plaats en de Coulomb-wrijving zorgt dat ze spontaan een kristal vormen,” zei Xiang Zhang van het Berkeley Lab. “Bij een zwak statisch magnetisch veld begint dit ringvormige ionenkristal oneindig te roteren.”

Vervolgens zorgt de kwantummechanica ervoor dat de deeltjes, die zich dicht bij het absolute nulpunt van -273 graden Celsius bevinden, geen elektrisch en magnetisch veld meer nodig hebben.

Entropie

In theorie moet het kristal zelfs de tijd kunnen blijven meten wanneer het universum door de maximale entropie in een thermodynamisch evenwicht zou komen. Eerder dit jaar opperde theoretisch natuurkundige en Nobelprijswinnaar Frank Wilczek dat een kristal zichzelf zou kunnen herhalen in de vierde dimensie: tijd. Hij wist echter nog niet hoe hij een dergelijk tijdkristal zou moeten realiseren.

Een kristal is een hoeveelheid periodiek gerangschikte atomen of moleculen. Denk aan ijs, zout of sneeuwvlokken. Kristallisatie vindt plaats door bijvoorbeeld het langzaam afkoelen van een stof vanuit de vloeibare toestand. Wanneer de vloeistof geheel is omgezet naar een vaste fase, is er een materiaal ontstaan dat bestaat uit vele kleine stukjes kristal. Elk stukje kristal heeft haar ionen of moleculen in dezelfde richting staan, maar de kristallen onderling kunnen een verschillende draaihoek ten opzichte van elkaar hebben.

Perpetuum mobile

Zhang en zijn collega’s borduren voort op deze uitgangspunten om het tijdruimtekristal te bouwen. Een ring van gevangen ionen die roteren reproduceren zichzelf na verloop van tijd. Door deze periodieke structuur in zowel de ruimte als de tijd is het tijdruimte-kristal geboren.

Het enige verschil tussen een tijdruimte-kristal en een perpetuum mobile, een apparaat dat eenmaal in beweging, uit zichzelf blijft bewegen, is dat een tijdruimte-kristal geen energie opwekt, merkt Tongcang Li van het Berkeley Lab op. Het onderzoek zal verschijnen in het wetenschappelijke tijdschrift Physical Review Letters. Download hier (pdf) een kopie van de studie.

Bron: Lbl.gov via Niburu.nl

Komeet zal hemel in 2013 verlichten

Het duurt nog iets meer dan een jaar, maar dan zal een pas ontdekte komeet de hemel verlichten met meer kracht dan een volle maan. Komeet C/2012 S1 is afgelopen vrijdag ontdekt door twee Russische astronomen. Het brok ruimtepuin komt rechtstreeks uit de Oort wolk die om ons zonnestelsel heen zit. Daardoor zit er allerlei stof en gruis in de staart van de komeet.

Als deze volgend jaar op 28 november weer langs de aarde scheert, dan zal de zon al dat gruis laten oplichten, is de verwachting. Het gevolg is een helderheid die groter is dan een heldere maan. Je kunt de komeet vanaf aarde zonder hulpmiddelen zien.

De laatste komeet die zo helder scheen, was de komeet van Halley. Die scheerde in 1986 langs de aarde en komt terug voor een bezoekje in 2061.

Bron: Nieuws.nl.msn.com

'Melkweg wordt omringd door een enorme halo van gas'

Deze illustratie toont het gas (in het blauw) rond de Melkweg en twee kleinere naburige sterrenstelsel, de Kleine en de Grote Magelhaense Wolk. © Nasa.

Het Melkwegstelsel is omringd door een enorme halo van heet gas, dat zich uitstrekt over honderdduizenden lichtjaren. De geschatte massa van de halo (een 'bolvormige ruimte' om de Melkweg), is vergelijkbaar met de massa van alle sterren in de Melkweg.

Lees verder op: AD.nl