Melkwegkern spuwt deeltjesstromen door geboorte van miljoenen sterren

De nieuw ontdekte deeltjesstromen uit het centrum van de Melkweg in lichtblauw. De achtergrond is een foto van de hele hemel op dezelfde schaal. Het Melkwegvlak is duidelijk zichtbaar. De kromming van de deeltjesstromen is echt en wordt niet veroorzaakt door projectie-effecten. Credit: E. Carretti (CSIRO); optical image - A. Mellinger (Central Michigan University); scientific imager -E. Bressert (CSIRO)Credit: E. Carretti (CSIRO); optical image - A. Mellinger (Central Michigan University); scientific imager -E. Bressert (CSIRO)

Een continue stroom van geladen deeltjes barst uit het centrum van ons sterrenstelsel, de Melkweg. De deeltjesstroom is een bijproduct van de geboorte van nieuwe sterren en lijkt medeverantwoordelijk voor het magnetisch veld dat de Melkweg doordringt. Een onderzoeksgroep met onder anderen de Nederlandse astronoom Marijke Haverkorn (Nijmegen en Leiden) publiceert dit resultaat op 3 januari in Nature.

Enorme hoeveelheden geladen deeltjes stromen met duizend kilometer per seconde uit het centrum van de Melkweg, blijkt uit metingen met de Australische 64-meter Parkes radiotelescoop. “Dat is razendsnel – zelfs voor astronomen”, zegt teamleider Dr. Ettore Carretti van de Australische onderzoeksorganisatie CSIRO. De stroom bevat buitengewoon veel energie – ongeveer net zoveel als een miljoen exploderende sterren. De stroom meet ongeveer vijftigduizend lichtjaar: de helft van de lengte van de gehele Melkwegschijf. Vanaf de aarde gezien strekt de stroom zich uit over zo’n tweederde van de hemel van horizon tot horizon.

De onderzoekers – afkomstig uit Australië, de VS, Italië en Nederland – maken aannemelijk dat de deeltjesstroom voortkomt uit de vorming van nieuwe sterren in het centrum van de Melkweg. Dat leiden ze af uit precieze metingen van radiogolven die de deeltjesstroom uitzendt onder invloed van het magneetveld van de Melkweg. Verscheidene generaties sterren die geboren worden en ontploffen, zo’n honderd miljoen jaar lang, laten in de draaiende Melkweg stromen van radiostraling achter in de vorm van een kurkentrekker, die nu is ontdekt.

De deeltjesstroom uit het centrum van de Melkweg sleurt niet alleen gas en hoogenergetische elektronen mee, maar ook sterke magneetvelden, legt Marijke Haverkorn uit. Zij houdt zich bezig met de magnetische eigenschappen van het heelal. “De metingen de we nu hebben gedaan, helpen om de belangrijke vraag te beantwoorden hoe de Melkweg zijn magnetisch veld maakt en onderhoudt. Deze stromen lijken daar een grote rol in te spelen.”

De deeltjesstroom komt overeen met de enorme ‘Fermi-bellen’ van gammastraling die in 2010 met behulp van NASA’s Fermi-telescoop zijn ontdekt en zijn gepubliceerd in Nature. Er waren toen twee mogelijke oorzaken voor deze verrassende Fermi-bellen: sterke stervorming of uitbarstingen van het zwarte gat in het midden van de Melkweg. “Onze metingen vertellen ons dus nu dat de bellen zijn ontstaan door de vorming van miljoenen sterren, dicht bij het Melkwegcentrum”, zegt Haverkorn.

Doordat de stroom loodrecht uit de kern van de Melkwegschijf de ruimte in gaat, als een as in een wiel, is er geen enkele dreiging voor de aarde en ons zonnestelsel, dat op dertigduizend lichtjaar van het centrum van de Melkweg zijn rondjes draait.

Bron: Astronomie.nl

Zwart gat in onze Melkweg is even hyperactief

Geschreven door: Caroline Kraaijvanger



Wetenschappers zijn er getuige van geweest hoe het zwarte gat in het hart van onze Melkweg de helderste röntgenuitbarsting ooit geobserveerd, heeft geproduceerd. De uitbarsting was 150 keer helderder dan normaal.

De onderzoekers volgden de uitbarsting gedurende een uur. Daarna begon de activiteit van het zwarte gat – dat ook wel bekend staat als Sagittarius A – weer af te nemen.

Uitbarsting

De wetenschappers hopen dat hun waarnemingen meer duidelijkheid zullen verschaffen over de dagelijks bezigheden van een zwart gat op leeftijd. Met het oog op de grootte van het zwarte gat creëert het eigenlijk vrij weinig energie. Maar ongeveer één keer op een dag komt het zwarte gat tot leven en produceert een uitbarsting van röntgenstraling.

Trager leven

Een zwart gat verorbert materie die te dicht bij het gat in de buurt komt. Wanneer deze dat doet, geeft deze enorm veel energie af, in de vorm van röntgenstraling. Maar wanneer een zwart gat ouder wordt, wordt het trager en eet het minder. En dus worden die röntgenuitbarstingen ook minder helder. Sagittarius A is zo’n zwart gat op leeftijd.

Asteroïde?

En nu zorgde dat zwarte gat dus voor een toch wel behoorlijk spectaculaire uitbarsting, zo meldt het blad The Astrophysical Journal. “Opeens eet Sagittarius A om wat voor reden dan ook veel meer,” vertelt onderzoeker Michael Nowak. “Een theorie is dat een asteroïde zo nu en dan te dicht bij het zwarte gat komt, het zwarte gat zich uitstrekt en de asteroïde aan stukken scheurt, het materiaal opeet en het omzet in straling, waardoor je van die grote uitbarstingen ziet.”

Uit nader onderzoek moet blijken of zo’n plotselinge schranspartij vaak voorkomt. De onderzoekers willen het zwarte gat gedurende iets meer dan een maand gaan bestuderen om meer te weten te komen over de activiteiten ervan. Ook hopen ze natuurlijk een verklaring te vinden voor de oplevingen van het zwarte gat.

Bron: Scientias.nl

Ons zonnestelsel maakt grote veranderingen door

Wetenschappers zien plotselinge veranderingen in ons zonnestelsel, terwijl de Aarde wordt uitgelijnd met het centrum van de Melkweg. Welke veranderingen zijn precies zichtbaar bij de planeten in ons eigen zonnestelsel?

De wetenschap heeft recentelijk significante veranderingen vastgesteld bij alle planeten in ons zonnestelsel. De studie naar ons zonnestelsel is in korte tijd een groot onderzoeksveld geworden. De meest opzienbarende veranderingen worden op een rij gezet.

De Zon

De zonneactiviteit neemt toe en de Zon stoot steeds meer hoogenergetische deeltjes uit.
Het magnetisch veld van de Zon is meer dan 230 procent sterker dan aan het begin van de 20e eeuw. De energetische activiteit van de Zon is sterk toegenomen wat veel interessant beeldmateriaal oplevert. Voorspellingen door de NASA brengen het ruimteagentschap steeds meer in verlegenheid.

Venus

Plotselinge fysieke, chemische en optische veranderingen zijn geobserveerd op Venus: een inversie van donkere en lichte plekken is voor het eerst gedetecteerd alsmede een sterke afname van zwavelhoudende gassen in de atmosfeer.
Venus gloeit nu in het donker. De totale helderheid van de planeet is sterk toegenomen. Een plotselinge heldere vlek in het wolkendek van Venus heeft wetenschappers voor een raadsel gesteld. De heldere vlek werd voor het eerst waargenomen door amateurastronoom Frank Melillo. Het is niet de eerste keer dat een dergelijke heldere vlek wordt aangetroffen op onze buurplaneet.

Aarde

Aan het begin van de jaren zestig werd het oppervlak van de Aarde 4 tot 6 procent schemeriger. Tegen 1994 begon het aardoppervlak juist lichter te worden.
Wat wetenschappers nog altijd niet hebben kunnen verklaren is dat de Aarde voor 1997 eivormig was en daarna meer de vorm van een meloen begon aan te nemen. Het gebied rond de polen was eerst langgerekt maar werd na 1997 afgevlakt.

Mars

In slechts een jaar tijd smolten de ijskappen op Mars wat als gevolg had dat er op grote schaal veranderingen aan het oppervlak en in de atmosfeer hebben plaatsgevonden.
Sinds 1997 is de dichtheid van de atmosfeer van Mars toegenomen met meer dan 200 procent. In 1997 verloor de Mars Observer één van haar spiegels waardoor het gevaarte neertstortte. Dit gebeurde omdat de atmosfeer meer dan twee keer zo dik was dan wetenschappers van de NASA hadden berekend.
De kwaliteit van de biosfeer op Mars is significant verbeterd. Rond de evenaar vormen zich wolken en neemt het ozongehalte sterk toe.

Jupiter

Jupiter is dusdanig geënergetiseerd dat de planeet wordt omringd door een zichtbare fonkelende buis van energie in de vorm van een donut. Deze buis, beter bekend als een ‘flux tube’, verbindt de planeet met haar maan Io en gloeit in het donker.
Veranderingen zijn waargenomen in de aurora-emissies op Jupiter. Kleine aurora’s buiten de emissieringen zijn verbonden met de vulkanische maan Io.
De omvang van het magnetische veld van Jupiter is sinds 1992 meer dan verdubbeld.

Saturnus

De poolgebieden van Saturnus lichten steeds meer op en daarnaast wordt het magnetische veld van de planeet steeds krachtiger.
Tussen 1980 en 1996 nam de snelheid van de rotatie van de wolken rond de evenaar van Saturnus af met 58,2 procent. Dit was onverwachts en zorgde voor drastische veranderingen in het weer op de planeet.
Daarnaast blijven de hexagonale patronen rond de polen van Saturnus nog altijd een mysterie...





Uranus

In 1999 verschenen verschillende artikelen dat Uranus getroffen zou zijn door krachtige stormen, waardoor het plots een dynamische wereld was geworden met de helderste wolken in het buitenste deel van ons zonnestelsel.
Aan de hand van waarnemingen door Voyager II denken wetenschappers dat recentelijk magnetische poolverschuivingen hebben plaatsgevonden op Uranus en Neptunus. De magnetische pool zou op Uranus 60 graden zijn verschoven en op Neptunus 50 graden.

Neptunus

Sinds 1996 is de helderheid van Neptunus in infrarood licht toegenomen met meer dan 40 procent. Daarnaast zijn diverse delen van het oppervlak meer dan 100 procent toegenomen in helderheid.
De maan Triton werd geconfronteerd met een enorme toename in atmosferische druk en temperatuur.





Pluto

Rond september 2002 was de atmosferische druk op Pluto 300 procent hoger in vergelijking met 14 jaar eerder. Daarnaast is de planeet opmerkelijk donkerder geworden.




Bron: Dutchamazingnewsblog.wordpress.com via Eindtijdnieuws.blogspot.nl

‘Ons zonnestelsel afkomstig uit centrum Melkweg’

Er komt steeds meer bewijs dat de geschiedenis van de aarde nog merkwaardiger is verlopen dan tot nu toe gedacht. Is de zon geboren in het centrum van de Melkweg?

 Aarde vermoedelijk in aanraking gekomen met veel kosmische catastrofes

Elke 200 miljoen jaar voltooit het zonnestelsel één cyclus rond de Melkweg,het galactische jaar. Sinds het ontstaan van de aarde zijn er dus slechts 23 galactische jaren voorbij gegaan.

Is de zon afkomstig van het centrum van de Melkweg?

In deze rondgangen zijn er veel kosmische catastrofes geweest: supernova´s, gammaflitsen en stofwolken. Sommige hiervan hebben mogelijk de aarde geteisterd en zo een ijstijd of een uitsterfgolf veroorzaakt. Andere kunnen de aarde voorzien hebben van leven.

Lees verder op: Visionair.nl