'Andere zonnestelsels mogelijk bewoonbaarder dan het onze'

In de Melkweg bevinden zich veel sterren die op onze zon lijken, maar uit een nieuwe studie blijkt dat planeten rond deze sterren mogelijk warmer en dynamischer zijn dan de aarde.

Het binnenste van dergelijke planeten is waarschijnlijk tot een kwart warmer dan de aarde, waardoor ze geologisch actiever zijn.

Geologen en sterrenkundigen van de Ohio State University (OSU) bestudeerden acht sterren die als twee druppels water op onze zon lijken om de hoeveelheid radioactieve elementen die ze bevatten te kunnen bepalen.

Bewoonbare zone

Ze zochten naar elementen als thorium en uranium, die op aarde essentieel zijn voor de platentektoniek. Door de platentektoniek kan water op het aardoppervlak worden vastgehouden.

Zeven van de onderzochte exemplaren bleken meer thorium te bevatten dan onze zon, wat een indicatie is dat de planeten rond die sterren waarschijnlijk ook meer thorium bevatten. Dientengevolge is het binnenste van de planeten ook warmer dan de aarde.

Eén van de sterren bevat 2,5 keer meer thorium dan onze zon. Terrestrische planeten die zich rond deze ster hebben gevormd genereren waarschijnlijk een kwart meer interne warmte dan de aarde.

“Als blijkt dat deze planeten warmer zijn dan we eerst dachten, kunnen we de bewoonbare zone rond deze sterren uitbreiden,” zei Cayman Unterborn van de OSU tijdens een bijeenkomst in San Francisco.

Complexe relatie

Er is nog maar weinig bekend over de complexe relatie tussen platentektoniek en water op het aardoppervlak. Het wordt ook wel één van de grootste mysteries binnen de aardwetenschappen genoemd.

Met name microben profiteren op aarde van de ondergrondse warmte. Archaea of oerbacteriën zijn voor hun energie niet afhankelijk van de zon, maar leven van de warmte die uit het binnenste van de aarde komt.

Op aarde is de meeste warmte van radioactief verval afkomstig van uranium. Planeten die rijk zijn aan thorium, wat energetischer is dan uranium en een langere halveringstijd heeft, blijven langer warm en hebben meer tijd om leven te ontwikkelen.

Bron: Osu.edu via Niburu.nl

Ons zonnestelsel maakt grote veranderingen door

Wetenschappers zien plotselinge veranderingen in ons zonnestelsel, terwijl de Aarde wordt uitgelijnd met het centrum van de Melkweg. Welke veranderingen zijn precies zichtbaar bij de planeten in ons eigen zonnestelsel?

De wetenschap heeft recentelijk significante veranderingen vastgesteld bij alle planeten in ons zonnestelsel. De studie naar ons zonnestelsel is in korte tijd een groot onderzoeksveld geworden. De meest opzienbarende veranderingen worden op een rij gezet.

De Zon

De zonneactiviteit neemt toe en de Zon stoot steeds meer hoogenergetische deeltjes uit.
Het magnetisch veld van de Zon is meer dan 230 procent sterker dan aan het begin van de 20e eeuw. De energetische activiteit van de Zon is sterk toegenomen wat veel interessant beeldmateriaal oplevert. Voorspellingen door de NASA brengen het ruimteagentschap steeds meer in verlegenheid.

Venus

Plotselinge fysieke, chemische en optische veranderingen zijn geobserveerd op Venus: een inversie van donkere en lichte plekken is voor het eerst gedetecteerd alsmede een sterke afname van zwavelhoudende gassen in de atmosfeer.
Venus gloeit nu in het donker. De totale helderheid van de planeet is sterk toegenomen. Een plotselinge heldere vlek in het wolkendek van Venus heeft wetenschappers voor een raadsel gesteld. De heldere vlek werd voor het eerst waargenomen door amateurastronoom Frank Melillo. Het is niet de eerste keer dat een dergelijke heldere vlek wordt aangetroffen op onze buurplaneet.

Aarde

Aan het begin van de jaren zestig werd het oppervlak van de Aarde 4 tot 6 procent schemeriger. Tegen 1994 begon het aardoppervlak juist lichter te worden.
Wat wetenschappers nog altijd niet hebben kunnen verklaren is dat de Aarde voor 1997 eivormig was en daarna meer de vorm van een meloen begon aan te nemen. Het gebied rond de polen was eerst langgerekt maar werd na 1997 afgevlakt.

Mars

In slechts een jaar tijd smolten de ijskappen op Mars wat als gevolg had dat er op grote schaal veranderingen aan het oppervlak en in de atmosfeer hebben plaatsgevonden.
Sinds 1997 is de dichtheid van de atmosfeer van Mars toegenomen met meer dan 200 procent. In 1997 verloor de Mars Observer één van haar spiegels waardoor het gevaarte neertstortte. Dit gebeurde omdat de atmosfeer meer dan twee keer zo dik was dan wetenschappers van de NASA hadden berekend.
De kwaliteit van de biosfeer op Mars is significant verbeterd. Rond de evenaar vormen zich wolken en neemt het ozongehalte sterk toe.

Jupiter

Jupiter is dusdanig geënergetiseerd dat de planeet wordt omringd door een zichtbare fonkelende buis van energie in de vorm van een donut. Deze buis, beter bekend als een ‘flux tube’, verbindt de planeet met haar maan Io en gloeit in het donker.
Veranderingen zijn waargenomen in de aurora-emissies op Jupiter. Kleine aurora’s buiten de emissieringen zijn verbonden met de vulkanische maan Io.
De omvang van het magnetische veld van Jupiter is sinds 1992 meer dan verdubbeld.

Saturnus

De poolgebieden van Saturnus lichten steeds meer op en daarnaast wordt het magnetische veld van de planeet steeds krachtiger.
Tussen 1980 en 1996 nam de snelheid van de rotatie van de wolken rond de evenaar van Saturnus af met 58,2 procent. Dit was onverwachts en zorgde voor drastische veranderingen in het weer op de planeet.
Daarnaast blijven de hexagonale patronen rond de polen van Saturnus nog altijd een mysterie...





Uranus

In 1999 verschenen verschillende artikelen dat Uranus getroffen zou zijn door krachtige stormen, waardoor het plots een dynamische wereld was geworden met de helderste wolken in het buitenste deel van ons zonnestelsel.
Aan de hand van waarnemingen door Voyager II denken wetenschappers dat recentelijk magnetische poolverschuivingen hebben plaatsgevonden op Uranus en Neptunus. De magnetische pool zou op Uranus 60 graden zijn verschoven en op Neptunus 50 graden.

Neptunus

Sinds 1996 is de helderheid van Neptunus in infrarood licht toegenomen met meer dan 40 procent. Daarnaast zijn diverse delen van het oppervlak meer dan 100 procent toegenomen in helderheid.
De maan Triton werd geconfronteerd met een enorme toename in atmosferische druk en temperatuur.





Pluto

Rond september 2002 was de atmosferische druk op Pluto 300 procent hoger in vergelijking met 14 jaar eerder. Daarnaast is de planeet opmerkelijk donkerder geworden.




Bron: Dutchamazingnewsblog.wordpress.com via Eindtijdnieuws.blogspot.nl

'Melkweg wordt omringd door een enorme halo van gas'

Deze illustratie toont het gas (in het blauw) rond de Melkweg en twee kleinere naburige sterrenstelsel, de Kleine en de Grote Magelhaense Wolk. © Nasa.

Het Melkwegstelsel is omringd door een enorme halo van heet gas, dat zich uitstrekt over honderdduizenden lichtjaren. De geschatte massa van de halo (een 'bolvormige ruimte' om de Melkweg), is vergelijkbaar met de massa van alle sterren in de Melkweg.

Lees verder op: AD.nl

Melkweg komt in botsing met het Andromedastelsel

Over 4 miljard jaren staat er iets heel groots te gebeuren. De Melkweg, zoals we die nu kennen, stopt dan met bestaan.



De Melkweg is een spiraalarmig sterrenstelsel met ruim 100 miljard sterren. Het probleem is dat deze op rampkoers ligt met een soortgelijk sterrenstelsel genaamd Andromeda. In de loop der tijd zal door de ‘versmelting’ een compleet nieuw sterrenstelsel ontstaan, waarbij de spiraalstructuur volledig verdwijnt en deze meer zal veranderen in een elliptisch stelsel.

Niet bijzonder, of toch wel?

Kosmische botsingen tussen sterrenstelsels komen vaker voor in het Universum. Wat deze botsing zo heel bijzonder maakt is dat wij, de mensheid, maar ook het zonnestelsel dit gaan merken.

Het Andromedastelsel en de Melkweg bewegen zich naar elkaar toe met een snelheid van 400.000 kilometer per uur. Over vier miljard jaar beuken ze op elkaar in.

Het idee van een botsing tussen de Melkweg en het Andromedastelsel bestaat al langer maar het bleef altijd speculatief, niemand had namelijk de zijwaartse beweging van het Andromedastelsel gemeten. Deze informatie is wel belangrijk omdat het een belangrijk onderdeel is van het pad dat een sterrenstelsel aflegt door de ruimte.

Het speculeren is dankzij een nieuw onderzoek voorbij.

Van der Marel en zijn collega’s van NASA hebben gebruik gemaakt van de Hubble ruimtetelescoop om gedurende een periode van 7 jaren regelmatig bepaalde regio’s van het Andromedastelsel te observeren. Ze zijn in staat geweest om de zijwaartse beweging te meten en ontdekten dat de Melkweg en het Andromedastelsel inderdaad in botsing met elkaar zullen komen.

De ‘fusie’ van beide sterrenstelsels zal over vier miljard jaren beginnen en eindigt 2 miljard jaren later.

Een kosmische botsing in de toekomst



In de hele geschiedenis van de Melkweg heeft zich nog nooit zo’n grote botsing voor gedaan. De vorming van de Melkweg begon zo’n 13.5 miljard jaren geleden.

Op een veel kleinere schaal zijn vermoedelijk al wel veel vaker fusies tussen twee hemelobjecten voorgekomen in de Melkweg, maar de botsing die er dus aan zit te komen is ongekend.

Einde van de wereld?

Ondanks dat de fusie tussen twee sterrenstelsels de vorm van de sterrenhemel drastisch zal veranderen, zal de aarde en het zonnestelsel niet worden vernietigd. De lege ruimtes tussen de sterren is zo groot dat een botsing of ernstige verstoringen onwaarschijnlijk is.

Ons zonnestelsel zal wel een nieuw plekje krijgen in de Melkweg. Uit simulaties zou blijken dat het zonnestelsel veel verder van kern van het sterrenstelsel verwijderd zal zijn dan nu het geval is.

Een nieuwe sterrenhemel



De sterrenhemel zal door de botsing drastisch veranderen. Indien over 3.7 miljard jaren nog steeds mensen op de aarde leven, zullen ze zien dat het Andromedastelsel de hemel langzaam aan begint op te vullen. De daaropvolgende miljarden jaren zal de hemel betoverend zijn, met intense periodes van nieuwe stervormingen.

Over 7 miljarden jaren (dus drie miljard jaar na de fusie), zal de heldere kern van het dan elliptische stelsel de nachthemel domineren. De kans om dit te zien is overigens zeer klein, want onze zon is dan inmiddels ook een enorme rode reus en nadert in die periode ook het einde van zijn leven. De hemel wordt hierdoor overstraald.

Image credits: Credit: NASA, ESA, Z. Levay and R. van der Marel (STScI), and A. Mellinger

Bron: Cynosura.nl

ESO: Miljarden 'leefbare' superaardes in Melkweg

Impressie van een zonsondergang op de superaarde Gliese 667 Cc. © ESO.

Een nieuw resultaat van ESO's 'planetenzoeker' HARPS laat zien dat er in de leefbare zones rond zwakke rode sterren in de Melkweg tientallen miljarden rotsachtige planeten te vinden zijn die niet veel groter zijn dan de aarde. Op deze superaardes is wellicht vloeibaar water. Honderd ervan bevinden zich op minder dan dertig lichtjaar van de zon.

Lees verder op: AD.nl

Rode dwergen wemelen van rotsachtige exoplaneten

De kleinste exoplaneet die rond een ster in de Hoofdreeks (dus niet uitgebrand of in een instabiele fase) is aangetroffen is een rotsachtige planeet bij een rode dwergster, iets groter dan Mars. Volgens schattingen heeft rond een derde van alle rode dwergen, waartoe meer dan driekwart van alle sterren worden gerekend, aardachtige planeten. Wanneer vinden we de eerste planeet met leven?

Lees verder op: Visionair.nl

10% van de planeten in ons melkwegstelsel bewoonbaar

Het Melkwegstelsel herbergt minstens 10 miljard bewoonbare planeten. Sterrenkundigen trekken die conclusie deze week op een bijeenkomst van de American Astronomical Society.

Dat meldt de Volkskrant donderdag.

Het Melkwegstelsel telt ongeveer 100 miljard planeten. Op minstens 10 miljard daarvan zijn de omstandigheden vergelijkbaar met die op aarde. Daarom zijn deze mogelijk bewoonbaar.

Lees verder op: Elsevier.nl

‘Ons zonnestelsel afkomstig uit centrum Melkweg’

Er komt steeds meer bewijs dat de geschiedenis van de aarde nog merkwaardiger is verlopen dan tot nu toe gedacht. Is de zon geboren in het centrum van de Melkweg?

 Aarde vermoedelijk in aanraking gekomen met veel kosmische catastrofes

Elke 200 miljoen jaar voltooit het zonnestelsel één cyclus rond de Melkweg,het galactische jaar. Sinds het ontstaan van de aarde zijn er dus slechts 23 galactische jaren voorbij gegaan.

Is de zon afkomstig van het centrum van de Melkweg?

In deze rondgangen zijn er veel kosmische catastrofes geweest: supernova´s, gammaflitsen en stofwolken. Sommige hiervan hebben mogelijk de aarde geteisterd en zo een ijstijd of een uitsterfgolf veroorzaakt. Andere kunnen de aarde voorzien hebben van leven.

Lees verder op: Visionair.nl

Zo groot is het heelal

Het stipje in het centrum is onze melkwegstelsel, en een nog veel kleiner stipje daarin is ons eigen zonnenstelsel.

Bron:Welingelichtekringen.nl

Sterren die niet kunnen bestaan

Onderzoekers hebben met de NASA -ruimtetelescoop GALEX sterren ontdekt op plaatsen waar ze helemaal niet gevormd kunnen worden volgens de gangbare theorie. Astronomen ontdekken dat het heelal veel spannender en mysterieuzer is dan we tot nu toe dachten.

Leven waar niemand het verwachtte

In de jaren zeventig deden biologen een ongelofelijke ontdekking. In bijna kokend water in vulkanische bronnen van de supervulkaan Yellowstone, kortom een omgeving die wordt gebruikt om voedingsmiddelen te steriliseren, bleken nieuwe, nog onbekende organismen voor te komen met DNA dat sterk afweek van de tot dan toe bekende bacteriën. Toen onderzoekers eenmaal op onverwachte plaatsen begonnen te zoeken, doken deze ‘extremofielen’ overal op. In het binnenste van kerncentrales, in kilometers diep ijs en in van zware metalen vergeven water dat chemisch het meeste weg heeft van verdund zwavelzuur. Nu weten we dat deze archaeae, met bacteriën en organismen met een celkern – de drie verschillende hoofdtakken van het rijk van het leven vormen (als het hierbij blijft, uiteraard).

Stervorming op onverwachte plaatsen

De gangbare wijsheid leert dat stervorming alleeen daar optreedt waar er voldoende galactisch gas aanwerzig is. Immers: gaswolken moeten samentrekken en hun zo opgewekte warmte effectief kunnen lozen voor ze een ster kunnen vormen. Gaswolken, zeker het zeer ijle gas tussen de sterren, laat staan dat buiten de melkwegstelsels, trekken niet zomaar samen. Atomen en moleculen gedragen zich namelijk net zo als grotere voorwerpen onder invloed van een zwaartekrachtsveld: ze draaien in een elliptische baan om een zwaartekrachtsbron. Allen als ze energie verliezen, bijvoorbeeld door botsingen of afremming door het uitzenden van fotonen in een magnetisch veld, spiralen ze naar binnen. Omdat interstellaire gaswolken zo extreem dun zijn is er vrijwel niets om ze af te remmen. Dachten astronomen.

Lees verder op: Visionair.nl