Posts tonen met het label Nasa. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Nasa. Alle posts tonen

zondag 13 januari 2013

Asteroïde Apophis blijkt groter dan gedacht

ESA heeft nieuwe metingen verricht aan de asteroïde Apophis en deze blijkt 20 procent groter te zijn dan eerder werd aangenomen.



ESA vertelt in een nieuwsbericht dat de Herschel ruimtetelescoop Apophis heeft gescand terwijl deze ons woensdag op de kleinste afstand in jaren heeft gepasseerd.

Vorige berekeningen stelden dat Apophis een diameter had van 270 meter. En volgens NASA zou een inslag gelijk staan aan een bom van 506 megaton.

Maar deze berekeningen blijken niet helemaal te kloppen. Uit een observatie van twee en half uur, uitgevoerd door Herschel, blijkt dat Apophis niet 270 meter maar 325 meter groot is.

Een 20 procent toename in diameters (270-325) kan worden vertaald naar een toename van 75% in volume of massa, aldus Thomas Mueller van het Max Planck Instituut for Extraterrestrial Physics in Duitsland.

Kans op een inslag vrijwel uitgesloten

Vroege berekeningen suggereerden dat de kans op een botsing in 2029 ongeveer 2.7 procent zou zijn. Latere observaties stelden vast dat de kans veel kleiner blijkt te zijn.

De laatste berekeningen gaan er van uit dat Apophis ons in 2029 op een afstand van 35.000 kilometer zal passeren. Dit is binnen de baan van een aantal geostationaire satellieten.

De kans dat Apophis op 13 april 2036 inslaat is nu vrijwel uitgesloten (1 op 1.000.000). Dan zal de asteroïde overigens op een nog kleinere afstand onze planeet passeren, aldus NASA.

De passage van afgelopen woensdag heeft veel belangrijke informatie opgeleverd. Hieruit concludeerde NASA bijvoorbeeld dat de mensheid weer rustig kan slapen want zo stellen ze ‘Apophis won’t hit the Earth’.

Nieuwe passage in februari

Op 15 februari 2013 zal een 57-meter grote asteroïde – 2012 DA14 – langs de aarde scheren op een afstand van slechts 34.500 kilometer. Dit is de meest nabije passage van welk ontdekte asteroïde dan ook.

Bron: Cynosura.nl

woensdag 26 december 2012

Asteroïde 2011 AG5 gaat de aarde niet raken in 2040

De 140 meter brede asteroïde 2011 AG5 zal de aarde in 2040 niet gaan raken. Astronomen van NASA zeggen nu dat de asteroïde onze planeet op een veilige afstand zal gaan passeren.


Afbeelding: NASA

Gelukkig maar, want deze rotsblok zou bij een inslag grote schade veroorzaken in een gebied van minstens 150 kilometer breed.

Asteroïde 2011 AG5 is ongeveer 140 meter breed en werd in januari 2011 ontdekt tijdens een Sky Survey, uitgevoerd door de universiteit van Arizona.

Gedurende 9 maanden werd de asteroïde door diverse observatoria gevolgd tot deze te ver weg was en niet meer kon worden gezien.

Vorig jaar bleek uit onderzoek naar de baan van de asteroïde dat er een kleine kans bestond dat deze over 28 jaren in botsing zou kunnen komen met de aarde.

De nieuwe bevindingen, namelijk dat de kans op een inslag veel kleiner is dan eerder werd aangenomen, werden tijdens een workshop op het NASA Goddard Space Flight center gepresenteerd.

De kans op een inslag is minder dan 1 procent, en volgens NASA zullen aanvullende observaties vanuit de ruimte en vanaf de grond aantonen dat er geen reden tot paniek is.

Observeren in 2013

Het waarnemen van de asteroïde was knap lastig omdat deze zich ver buiten de baan van Mars bevond en overdag aan de hemel stond, aan de andere kant van de zon.

In 2013 staat de asteroïde weliswaar op een afstand van 147 miljoen kilometer van de aarde, maar de locatie aan de hemel is wel veel gunstiger. Grond- en ruimtetelescopen kunnen dan waarschijnlijk een betere blik werpen op de asteroïde. Er is dan veel meer informatie te verzamelen over het pad van de asteroïde.

2023

In 2023 nadert de asteroïde de aarde op een afstand van 1.8 miljoen kilometer. Vanaf dat moment is nog veel beter te bepalen hoe groot het gevaar is voor onze planeet.

De afstand tussen de asteroïde en de aarde is heel belangrijk. Stel dat deze onze planeet in februari 2023 passeert op een afstand van 365 kilometer (bekend als een gravitationele sleutelgat), dan zou de aantrekkingskracht van de aarde aan de asteroïde kunnen gaan trekken waardoor er alsnog een kans bestaat op een inslag in 2040.

Een gravitationele sleutelgat is een klein gebied in de ruimte waar de planeet invloed kan uitoefenen op hemellichamen, zoals asteroïden.

Overigens bestaat er, met de huidige kennis over het pad van de asteroïde, slechts een hele kleine kans dat de asteroïde dit gebied in de ruimte zal passeren.

Ondanks dat de asteroïde waarschijnlijk onze planeet veilig zal passeren, zal NASA dit object wel blijven volgen. Maar stel dat uit de aanvullende observaties in de periode tussen 2013 en 2016 zou blijken dat de kans op een inslag toch groter blijkt kan in ieder geval op tijd actie worden ondernomen.

Bron: Cynosura.nl

maandag 10 december 2012

Apocalyps soon?



In de laatste rechte lijn naar 21 december 2012, volgens de 5.125 jaar tellende Maya-kalender de dag waarop de wereld zal ophouden te bestaan, worden in China en Rusland paniekaankopen van voedingsmiddelen genoteerd, terwijl de verkoop van overlevingskelders in de VS piekt. In Frankrijk stromen steeds meer mensen toe in het dorp Bugarach, waar zich een berg bevindt van waarop ze naar eigen zeggen door buitenaardse wezens zullen worden gered. Het dorp ligt vlakbij de stad Carcassonne en zou die dag door de Apocalyps worden gespaard. Het is al een tijdje uitgegroeid tot een verzamelplaats voor goeroes, cult-leden en andere helers.

Wat er net op 21 december gaat gebeuren blijft onduidelijk. Sommigen spreken van een botsing tussen de Aarde en de mythische planeet Nibiru, maar anderen houden het op het neerstorten van een komeet en nog anderen op een reusachtige zonnestorm.

Sommigen zijn er rotsvast van overtuigd dat het binnen twee weken voorgoed voorbij is. Een Tibetaanse monnik bevestigde het einde van de wereld in een lokale krant in het Russische Omutninsk (Kirov). Gevolg: een rush op producten gaande van kerosene, tot toortsen, thermossen en zout. Zelfs de Russische premier Dmitry Medvedev, moest tussenbeide komen om te verklaren dat hij niet geloofde dat 21 december het einde van de wereld zou betekenen.

In het Zuid-Amerikaanse Chili heeft één op vier werknemers op 21 december vrijaf gevraagd, terwijl 33% van de mensen een voorschot op hun loon van december willen, meldt Purantocia.cl.

China, dat zich traditioneel niet met apocalyptische voorspellingen inlaat, kampt met een vlaag paranoïa die kan worden getraceerd naar het succes van de Hollywoodblockbuster ‘2012’ uit 2009. In die film is te zien hoe Chinese militairen arken bouwen om de mensheid te redden. In de provincie Sichuan zijn nog amper kaarsen voorradig, nadat op het microblogplatform Sina Weibo, een bericht verscheen als zou de Apocalyps door drie dagen van duisternis worden voorafgegaan. In Shangai is een bende oplichters aan het werk, die tracht gepensioneerden te overtuigen hun spaargeld aan hen over te maken met de boodschap dat ze het beter aan liefdadigheid kunnen spenderen.

De voorbije dagen moest zelfs de NASA een communiqué uitvaardigen waarin stond te lezen dat Nibiru niet bestaat en dat de mogelijkheid dat de planeet zich achter de zon verschuilt een fabel is. Koren op de molen van samenzweringstheoretici die beweren dat het ruimteagentschap deel uitmaakt van een enorme samenzwering met als doel paniek te voorkomen.

Net als in 2002, toen de stad Nantes een eerste zelfmoordgolf kende - eveneens veroorzaakt door een voorspelling dat het einde der tijden nabij was - worden ook nu meer zelfmoorden gesignaleerd. David Morrison, een astronoom bij de NASA, stelde dat hij eens per week wordt geconfronteerd met kinderen niet ouder dan 11, die zeggen zelfmoord te overwegen om het einde der tijden te vermijden.

Maya-experts bevestigen aan de hand van antieke bronnen de datum van 21 december, maar hechten geen enkel geloof aan de bizarre apocalyptische voorspellingen die al geruime tijd de ronde doen.

Er is in de oude teksten namelijk geen sprake van enige Apocalyps. De Maya’s zouden deze dag ongetwijfeld gevierd hebben als een dag van spirituele hernieuwing. De volgende dag zouden ze dan hun kalender hebben aangepast, zoals ook wij dat elk jaar doen.

22 december 2013 wordt gewoon de eerste dag van de 22ste cyclus van de Maya-kalender, aldus Maya-wijze Pedro Celestino Yac Noj.

Bron: Wereldgeheimen.nl via Express.be

donderdag 6 december 2012

NASA kondigt aan dat magnetische portalen ​wel bestaan

NASA Announces That Magnetic Portals Do Exist!

Stargates, magnetische portalen, vortexen in de ruimte: Science fiction schrijvers hebben het concept van bijzondere openingen in de ruimte en tijd allerlei namen gegeven om te verklaren hoe reizigers van verre gebieden uit de ruimte, tijd of beide in het luchtruim van de aarde verschijnen.

Hoewel de ontdekking nog in zijn kinderschoenen zou staan heeft een door NASA gefinancierde onderzoeker aan de Universiteit van Iowa bedacht hoe we deze gaten in de ruimte en tijd zouden kunnen vinden.

‘’We noemen ze X-punten’’, legt plasma fysicus Jack Scudder uit. ‘’Het zijn plaatsen waar het magnetisch veld van de aarde verbonden is met het magnetisch veld van de zon, waardoor er een ononderbroken pad ontstaat van onze eigen planeet naar de 150 miljoen kilometer van onze verwijderde atmosfeer van de  zon.

Een rapport van de NASA verteld dat deze magnetische portalen tientallen keren per dag openen en sluiten. Zijn liggen meestal op enkele tienduizenden kilometers van de aarde, waar ons geomagnetische veld de zonnewind ontmoet. De meeste portalen zijn klein en hebben een korte levensduur, andere zijn groot en stabieler. Er kunnen enorm veel energetische deeltjes door deze opening stromen en deze verwarmen de bovenste atmosfeer van de aarde waar ze geomagnetische stormen ontketenen en aurora ’s creëren.

NASA plant een missie genaamd ‘’MMS’’, een afkorting voor de Magnetosfeer Multischaal Missie, deze zou in 2014 gelanceerd worden om het fenomeen van magnetische portalen te bestuderen. Vier satellieten geladen met magnetische sensoren en energieke deeltjes detectoren zullen dan onze aardse magnetosfeer gaan omringen om te kijken hoe de portalen werken.

Er is slechts één probleem: Het vinden van de portalen zelf. Ze zijn namelijk onzichtbaar, instabiel en ongrijpbaar. Ze openen en sluiten zonder enige waarschuwing, echter zijn ze er wel wegwijzers, en de onderzoeker Scudder heeft ze gevonden.

Portalen vormen zich via een proces van magnetische heraansluiting. Een verstrengeling van lijnen van magnetische krachten van de zon en de aarde lopen kris kras door elkaar en komen dan vervolgens bij elkaar om openingen te vormen. ‘’X-punten’’ zijn de plekken waar deze openingen plaatsvinden. De plotselinge verbinden zorgt ervoor dat op deze plekken enorm veel geladen deeltjes worden uitgespuwd, waardoor hier een ‘’elektron diffusiegebied’’, ontstaat.

Om dit fenomeen te lokaliseren keek Scudder naar data van een ruimtesonde die de aarde meer dan 10 jaar geleden omcirkelde. Door de data te gebruiken vond Scudder vijf eenvoudige combinaties van magnetische velden en deeltjes meetingen die ons kunnen vertellen wanneer de sonde een X-punt tegenkwam. Dit betekend dat één enkele MMS satelliet de portalen zou kunnen vinden waarna hij de andere zou kunnen waarschuwen.

Wat dit voor ons betekend? Elke goeie magnetische portaal in de Science Fiction wereld biedt een snelle weg naar nieuwe werelden en nieuwe beschavingen. Het is hoogtijd dat wij deze stargates echt vinden, iets wat de heer Scudder is gelukt. Wordt vervolgd...

Vertaling: Kees Schenk

Bron: NASA.gov via Eresey.com

Stem hem omhoog op Nujij!

Black Marble: aarde schittert in het donker op nieuwe foto’s

Geschreven door:



Wetenschappers hebben een fantastische foto van onze aarde vrijgegeven. Op de foto schittert de planeet in groot detail, in zijn geheel, in het donker.

De foto bestaat in werkelijkheid uit vele foto’s die stuk voor stuk tijdens heldere nachten door een satelliet zijn gemaakt. Hoewel de samengestelde foto de hele planeet beslaat, is deze gedetailleerder dan ooit. De gloed van wereldsteden is heel goed zichtbaar.

Bijzonder

De foto is bijzonder: de meeste satellieten zijn wel uitgerust met een camera, maar deze is vaak bedoeld om overdag foto’s te maken. Dankzij een nieuwe sensor kan de Suomi-satelliet de atmosfeer en het oppervlak van de aarde in de nacht bestuderen.

Foto: NASA / NOAA.

Onderzoek

“Vanwege alle redenen waarom we de aarde overdag moeten zien, moeten we de aarde ook ‘s nachts kunnen zien,” stelt onderzoeker Steve Miller. “In tegenstelling tot mensen slaapt de aarde nooit.” Zo konden de onderzoekers met de satelliet bijvoorbeeld orkaan Sandy dag en nacht volgen. Op de nachtfoto’s die toen gemaakt zijn, is het spoor van vernieling dat Sandy achterliet goed te zien: op veel plaatsen waar Sandy kwam, viel het licht uit. Ook voor weersvoorspellingen is het nuttig om een satelliet als Suomi tot de beschikking te hebben. Veel typen wolken ontstaan namelijk ‘s nachts.

Foto: NASA / NOAA.

Naast de grote voordelen die Suomi voor de wetenschap heeft, kan de satelliet ook prachtige foto’s afleveren die stuk voor stuk zeer scherp en gedetailleerd zijn. De eerste kiekjes gaven onderzoekers tijdens een conferentie van de American Geophysical Union vrij. Ze geven een uniek scherp beeld van onze planeet op momenten waarop wij op één oor liggen. Dankzij Suomi hoeven we ondanks onze behoefte aan slaap toch niets te missen: de satelliet houdt wel een fotograferend oogje in het zeil.



Bron: Scientias.nl

zaterdag 1 december 2012

Zon wordt nu echt wakker



Wetenschappers roepen het al jaren: de zon wordt wakker, het zonnemaximum (waarin de zon het meest actief is) komt eraan! Maar ook op dit gebied geldt: een foto zegt meer dan duizend woorden en dus maakt NASA met twee prachtige foto’s de toegenomen zonneactiviteit zichtbaar.

De foto’s zijn gemaakt door het Solar Dynamics Observatory. Het observatorium houdt de zon nauwlettend in de gaten en onderzoekt onder meer het magnetisch eveld van onze ster. Ook maakt het observatorium heel veel foto’s: sinds de lancering in 2010 werden al meer dan 100 miljoen kiekjes gemaakt.

Actiever

En wanneer we sommige van die kiekjes naast elkaar leggen, krijgen we een prachtig beeld van hetgeen de zon nu bezighoudt. En dat is exact wat NASA nu heeft gedaan. De ruimtevaartorganisatie pakte er een foto uit oktober 2010 bij en legde deze naast een foto van oktober 2012. Het is heel goed te zien dat de zon een stuk actiever is dan twee jaar geleden.


Filmpje

Bekijk hier ook een filmpje dat laat zien dat de zon wakker wordt.

Cyclus

De zon volgt een cyclus die ongeveer elf jaar duurt. Gedurende die cyclus neemt de activiteit op de zon toe (tot het zonnemaximum) en af (tot het zonneminimum). Het laatste zonneminimum vond plaats in 2008, sinds januari 2010 begint de zon weer wakker te worden en het zonnemaximum staat gepland voor volgend jaar.

Zonnevlammen

Een zonnemaximum gaat vergezeld door meer zonnevlekken en die zijn op de foto rechts goed te zien. Soms komen uit die zonnevlekken ook zonnevlammen of coronale massa-ejecties voort. De laatste tijd horen we daar steeds vaker van. Zo produceerde de zon in juli van dit jaar nog de grootste zonnevlam sinds jaren. En in augustus spuugde de zon een stroom geladen deeltjes met extreme snelheid uit. Stuk voor stuk aanwijzingen dat de zon zich klaarmaakt voor nog meer spektakel.

Een actievere zon is dus een heel natuurlijk verschijnsel. Toch wil dat niet zeggen dat we er op aarde niets van meekrijgen. Geladen deeltjes die door de zon worden uitgespuugd kunnen botsen met het magnetisch veld van de aarde en dat resulteert in een fraai poollicht. Maar een actievere zon kan ook negatieve gevolgen hebben. Zo kunnen geladen deeltjes satellieten verstoren en ervoor zorgen dat communicatie- en elektriciteitsnetwerken uitvallen. Zulke heftige zonnestormen zijn echter vrij zeldzaam.

Geschreven door:

dinsdag 13 november 2012

IJsvlakte Kilimanjaro krimpt en splitst in twee


Bovenaan is de noordelijke ijsvlakte te zien met de nieuwe kloof.© Nasa.

Wat ooit de grootste ijskap van de berg Kilimanjaro was, is inmiddels gekrompen en in twee delen verdeeld. De top van de noordelijke ijsvlakte heeft nu een kloof die groot genoeg is om doorheen te fietsen. Wetenschappers noemen het een onheilspellend teken dat de ijsvlaktes binnen vijftig jaar verdwenen kunnen zijn.

Dat meldt Kimberly Casey, glacioloog aan het Goddard Space Flight Center (GSFC), een groot onderzoekscentrum en laboratorium van Nasa. De kloof in de noordelijke ijsvlakte is duidelijk te zien op satellietfoto's van het Nasa's Earth Observatory.

De hoogste berg van Afrika heeft een hoogte van bijna zes kilometer en heeft drie verschillende ijsvelden: een op de westelijke helling en twee op de top. Sinds 1970 ontstond een gat in het noordelijke ijsveld, dat zich sindsdien steeds verder ontwikkelde.

De opwarming van de aarde is echter niet de directe oorzaak van de smeltende ijskap, zonder de opwarming was het ijs waarschijnlijk ook gesmolten. Het ijs op de top van de Kilimanjaro smelt namelijk door de vulkaanwarmte gecombineerd met het feit dat veel ijs tegen de muren aan 'plakt' en de kleinere hoeveelheid neerslag.

In een eerder onderzoek uit oktober dit jaar wordt gesuggereerd dat het ijsoppervlak op de westelijke Kilimanjaro-vulkaan, Shira, rond 2020 verdwenen zal zijn. De andere ijsvelden zullen rond 2040 verloren gaan. Over het algemeen zijn wetenschappers het er over eens dat alle ijsvlaktes in 2060 compleet verdwenen zijn als de huidige klimaatomstandigheden onveranderd blijven.

Een eeuw geleden had de Kilimanjaro een ijsoppervlak van ongeveer 20 vierkante kilometer. In 2003 was dit gedaald tot 2,51 vierkante kilometer en in 2011 was dit nog maar 1,76 vierkante kilometer.


Een panoramafoto van de noordelijke ijsvlakte op de Kilimanjaro.© Nasa.


De zuidelijke ijsvlakte van de hoogste berg van Afrika.© Nasa.


Een satellietfoto van de Kilimanjaro.© Nasa.

Bron: AD.nl

woensdag 24 oktober 2012

Zo ziet een stervende ster eruit...

Geen enkele ster schijnt voor eeuwig. Op een gegeven moment is zijn energiebron leeg. De Helix Nebula is een stervende ster op 650 lichtjaren hiervandaan. Twee Nasa telescopen konden de spectaculaire gebeurtenis begin oktober vastleggen op deze foto:

Ooit zal dit ook met de zon gaan gebeuren

























Bron: Business Insider via Welingelichtekringen.nl   

dinsdag 25 september 2012

'Melkweg wordt omringd door een enorme halo van gas'


Deze illustratie toont het gas (in het blauw) rond de Melkweg en twee kleinere naburige sterrenstelsel, de Kleine en de Grote Magelhaense Wolk. © Nasa.

Het Melkwegstelsel is omringd door een enorme halo van heet gas, dat zich uitstrekt over honderdduizenden lichtjaren. De geschatte massa van de halo (een 'bolvormige ruimte' om de Melkweg), is vergelijkbaar met de massa van alle sterren in de Melkweg.

Lees verder op: AD.nl

woensdag 19 september 2012

Onderzoekers denken dat warp drive mogelijk is

NASA-onderzoekers zijn van mening dat een zogeheten warp drive, waarmee een ruimtevaartuig sneller dan het licht kan worden aangedreven, mogelijk is zonder dat daarvoor een energiebron met de massa van een kleine ster nodig is.

De warp drive, zoals die bekend is uit diverse sciencefictionverhalen, waaronder Star Trek, is volgens sommige onderzoekers mogelijk. In 1994 rekende de Mexicaanse natuurkundige Miguel Alcubierre een dergelijke warp drive door, maar de conclusie luidde dat de energiemassa van een kleine ster nodig zou zijn om zo'n drive te laten werken. Volgens nieuwe theoretische modellen kan een warp drive echter met aanzienlijk minder energie worden aangedreven en zou het zelfs haalbaar zijn een dergelijk aandrijfmechanisme te bouwen.

Een zogeheten Alcubierre warp drive zou ruimtevaartuigen sneller dan het licht kunnen laten reizen, een voorwaarde om binnen afzienbare tijd andere sterrenstelsels te bezoeken. Hoewel een warp drive een zogenoemde ftl-aandrijving is, zou deze het natuurkundige uitgangspunt dat niets sneller kan reizen dan het licht, geen geweld aandoen. De Alcubierre-drive zou namelijk de ruimtetijd voor en achter een ruimtevaartuig vervormen met behulp van een ring, waardoor grote afstanden in korte tijd afgelegd kunnen worden, zonder dat het ruimteschip in zijn 'cocon' van reguliere ruimtetijd sneller dan het licht reist.

De drive rekt de ruimtetijd achter het ruimteschip uit en perst deze voor het voertuig juist samen. De normale ruimtetijd waarin het ruimteschip zich bevindt, zou dan sneller dan het licht door de ruimte bewegen. Om ruimtetijd te vervormen zou echter exorbitant veel energie nodig te zijn, maar NASA-wetenschapper Harold White denkt nu dat de benodigde energie tot honderden kilo's kan worden gereduceerd. Dat kan volgens hem met een donutachtig gevormde ring die de ruimtetijdvervorming oplevert, in plaats van een platte ring. Door het warp-veld te laten oscilleren zou de warp drive nog zuiniger kunnen worden.

Volgens White, die bij NASA's Johnson Space Center werkt, kan een warp drive daarmee op termijn wellicht realiteit worden. White en zijn onderzoeksteam willen experimenteren met zeer kleine vervormingen van de ruimtetijd om te onderzoeken of dergelijke vervormingen haalbaar zijn. Hun zogeheten White-Juday Warp Field Interferometer moet ruimtetijd-vervormingen van een tienmiljoenste deel kunnen waarnemen.

Principe Alcubierre warp drive
 

dinsdag 4 september 2012

Indrukwekkende uitbarsting op de zon (video)

Op 31 augustus jongstleden barstte een magnetisch filament op indrukwekkende wijze uit op de zon.

De zonnevlam en de aansluitende coronale massa-ejectie (CME) resulteerden in ‘één van de mooiste filmpjes ooit gemaakt’ door de ruimtesonde Solar Dynamics Observatory (SDO).

Als gevolg van de explosie schoot de CME met een snelheid van 500 kilometer per seconde de ruimte in. De wolk met geladen deeltjes, die u hier kunt zien, deed vandaag het magnetisch veld van onze planeet oplichten.

Alhoewel de eruptie in de video slechts enkele seconden lijkt te duren, nam het spektakel in werkelijkheid bijna drie uur in beslag.

Indrukwekkende uitbarsting op de zon
Afstand tussen aarde en maan, 384.400 kilometer, afgezet tegen de zon, door amateurastronoom Göran Strand uit het Zweedse Frösön

Filament

Een filament kan tot wel 50.000 tot 100.000 kilometer boven het oppervlak van de zon uitsteken. De grootste die ooit werd waargenomen was 350.000 kilometer hoog. Filamenten kunnen verschillende maanden oud worden, maar sommige verdwijnen veel sneller weer.

Filamenten zijn niet zichtbaar in wit licht, maar alleen in licht van het midden van sterke spectraallijnen. Het zijn lange, grillig gevormde materiebruggen in de atmosfeer van de zon.



Bron: Spaceweather.com via Niburu.nl

donderdag 16 augustus 2012

De rode ster aan de hemel

(MO) Niet alleen op aarde, ook boven de dampkring daagt China’s onstuitbare groeispurt de internationale machtsverhoudingen uit. Eind juni koppelden Chinese astronauten voor het eerst twee ruimtetuigen. Het zal niet lang meer duren voor de eerste Chinees een voet op de maan zet. Analisten spreken van een nieuwe ruimtewedloop, net nu de NASA achterop hinkt door krimpende budgetten.


Een impressie van de koppeling van de koppeling van de Shenzou 9 capsule, met drie taikonauten, en het ruimtestation Hemels Paleis 1, eind juni van dit jaar.

‘Voor vrede, voor ontwikkeling van de mens. China heeft zijn intrede gemaakt!’ juichte China's eerste man in de ruimte Yang Liwei vanuit zijn cockpit, zwevend boven de dampkring. China was toen, in 2003, het derde land ter wereld dat mensen de ruimte kan insturen en ze weer levend terugbrengt. Europa kan dat nog altijd niet. Sindsdien volgde het ene succes na het andere.


De Grote Sprong Ruimtewaarts

Al vier decennia lang zwaait de VS de scepter in de ruimte. Maar het Amerikaanse zelfvertrouwen is lang niet meer zo solide. De angst voor verlies van nationaal prestige en veiligheid is groot, nu China zich ontpopt tot nieuwe ruimtevaartmacht.

Ooit was de ruimte de arena van een wedloop tussen de VS en de Sovjet-Unie, maar geleidelijk aan verschijnen almaar meer spelers op het toneel. Geen enkele natie ter wereld controleert immers de ruimte. De VS, Rusland, Europa en China spelen op vlak van technologische kennis en investeringen de hoofdrol, maar almaar meer landen dromen ooit lid te worden van die eliteclub.

De meest ambitieuze en dynamische markt voor ruimtevaart ligt in het Oosten. Van de tien landen ter wereld die in staat zijn ruimtetuigen te lanceren, liggen er vijf geografisch in Azië of het Midden-Oosten: China, Japan, India, Iran en Israël. De laatste jaren geeft het peloton van Aziatische groeiers op vlak van prestatie en investeringen zelfs Europa het nakijken.

Door: Tess Vonck

Bron: MO.be

donderdag 19 juli 2012

IJsberg dubbel zo groot als Manhattan afgebroken in Groenland


Nasa-satellietbeelden tonen een sikkelvormige scheur in de gletsjer. Foto: Reuters

De Petermann-gletsjer in het noorden van Groenland is opnieuw een stuk van zijn ijsmassa kwijt. Een ijsschots dubbel zo groot als Manhattan dobbert nu rond nabij Groenland, meldt het Amerikaanse ruimtevaartbureau Nasa.

Satellietbeelden tonen een duidelijke barst in de gletsjertong, die rechtstreeks in zee eindigt.

Twee jaar geleden brak ook al een stuk van de Petermann-gletsjer af. Toen ging het om een ijseiland van 250 vierkante kilometer, of twee keer zo groot als het stuk dat deze week afbrak.

'Verontrustend'

Gletsjers verliezen van nature grote stukken ijs, maar de omvang van de ijsbergen die de voorbije jaren zijn afgebroken verrast wetenschappers. 'De gletsjer is niet ineen aan het storten, maar het gaat hier wel om een belangrijk gebeuren', zei Eric Rignot van Nasa in een verklaring.

Andere wetenschappers zien de afgebroken ijsberg minder rooskleurig in. Andreas Muenchow, professor oceanologie aan de universiteit van Delaware, nam tegenover het persagentschap AP de woorden 'dramatisch' en 'verontrustend' in de mond.

'We zijn al 150 jaar gegevens aan het verzamelen, en zien nu veranderingen die we nog nooit hebben gezien', aldus Muenchow.

Zeeniveau zal niet stijgen

De Petermann-gletsjer is een van de laatste twee grote gletsjers van Groenland en ligt zo'n 1.000 kilometer ten zuiden van de Noordpool. Ijsbergen van die gletsjer bereiken soms zelfs de Canadese kust, waar ze een gevaar vormen voor de scheepvaart.

De afgebroken ijsberg zal geen invloed hebben op het zeeniveau, aangezien de ijsschots al op het water dreef.

zondag 24 juni 2012

Noordpoolijs zit nu al onder minimumrecord van 2007

Het Noordpoolijs smelt dit jaar zo snel dat de hoeveelheid ijs deze maand onder de hoeveelheid van juni 2007 gedoken is. Daardoor bestaat de kans dat het absolute minimumrecord van september 2007 gebroken wordt.

Al sinds het begin van dit jaar is de hoeveelheid Noordpoolijs maand na maand kleiner dan het gemiddelde voor de periode 1979-2000 (in 1979 begonnen de metingen). Dat blijkt uit satellietobservaties van het National Snow and Ice Data Center (NSIDC) in de Verenigde Staten.

Deze maand is de hoeveelheid ook onder die van juni 2007 gedoken. Dat is opmerkelijk want 2007 was een recordjaar. Op 16 september 2007 -in september is de hoeveelheid ijs traditioneel het kleinst- noteerde het Noordpoolijs een absoluut minimumrecord. Volgens Duitse onderzoekers werd dat record al op 8 september gevestigd.

Dat het record dit jaar sneuvelt, is nog niet zeker, zegt het NSIDC. Dat hangt onder meer af van wind en bewolking. In elk geval merkt het centrum dat nu al delen van de Noordelijke IJszee ijsvrij zijn dan in andere junimaanden nog onder het ijs zitten.

Oudste ijs smelt snelst

De voorbije jaren krimpt het Noordpoolijs forser dan anders. Dat is een gevolg van natuurlijke weerschommelingen en van de klimaatwijziging, zeggen wetenschappers. Uit recent onderzoek van de NASA blijkt dat het oudste en dikste ijs in de Noordelijke IJszee sneller smelt dan het jongere en dunnere ijs. De laatste dertig jaar is de hoeveelheid meerjarig ijs, ijs dat minstens twee zomers overleeft, elke winter geslonken, blijkt uit satellietbeelden.

Door de klimaatwijziging is het jongere, dunnere ijs, dat elke winter gevormd wordt, steeds minder bestand tegen de warmere zomermaanden. Maar het oudste en dikste ijs overleeft de zomer normaal. Als ook dat meerjarige ijs verdwijnt, dan wordt het ijs in de Noordelijke IJszee nog kwetsbaarder tijdens de zomer, zegt de NASA. Bovendien gaat de oppervlaktetemperatuur in de Noordelijke IJszee omhoog, waardoor het ijsvormende seizoen korter wordt.

Bron: HLN.be

vrijdag 22 juni 2012

Planeten doen 'tango' om ster



Twee planeten, een rotsachtige als de aarde en een gasachtige als Neptunus, doen een extreme tango. Ze delen bijna dezelfde baan om hun ster en botsen nooit. Wetenschappers hebben nog nooit waargenomen dat planeten zo dicht bij elkaar in de buurt komen. Dat melden Amerikaanse onderzoekers vandaag in Science Express, de online editie van het wetenschappelijk tijdschrift Science.

In de ruimte is dichtbij wel relatief: ze komen tot ongeveer 1,9 miljoen kilometer bij elkaar in de buurt, vijf keer de afstand tussen de aarde en de maan.

Het gaat om planeten die op 1200 lichtjaren liggen van de aarde. De planeten werden ontdekt met de Kepler-ruimtetelescoop van NASA, die werd gelanceerd om planeten te vinden als de aarde die in een baan rond sterren zitten. De rotsachtige planeet is ongeveer 1,5 keer zo groot als de aarde en draait in ongeveer 2 weken om de ster. De andere planeet is ongeveer 4 keer groter en heeft een baan van 16 dagen.

Bron: Powned.tv

vrijdag 1 juni 2012

Melkweg komt in botsing met het Andromedastelsel

Over 4 miljard jaren staat er iets heel groots te gebeuren. De Melkweg, zoals we die nu kennen, stopt dan met bestaan.



De Melkweg is een spiraalarmig sterrenstelsel met ruim 100 miljard sterren. Het probleem is dat deze op rampkoers ligt met een soortgelijk sterrenstelsel genaamd Andromeda. In de loop der tijd zal door de ‘versmelting’ een compleet nieuw sterrenstelsel ontstaan, waarbij de spiraalstructuur volledig verdwijnt en deze meer zal veranderen in een elliptisch stelsel.

Niet bijzonder, of toch wel?

Kosmische botsingen tussen sterrenstelsels komen vaker voor in het Universum. Wat deze botsing zo heel bijzonder maakt is dat wij, de mensheid, maar ook het zonnestelsel dit gaan merken.

Het Andromedastelsel en de Melkweg bewegen zich naar elkaar toe met een snelheid van 400.000 kilometer per uur. Over vier miljard jaar beuken ze op elkaar in.

Het idee van een botsing tussen de Melkweg en het Andromedastelsel bestaat al langer maar het bleef altijd speculatief, niemand had namelijk de zijwaartse beweging van het Andromedastelsel gemeten. Deze informatie is wel belangrijk omdat het een belangrijk onderdeel is van het pad dat een sterrenstelsel aflegt door de ruimte.

Het speculeren is dankzij een nieuw onderzoek voorbij.

Van der Marel en zijn collega’s van NASA hebben gebruik gemaakt van de Hubble ruimtetelescoop om gedurende een periode van 7 jaren regelmatig bepaalde regio’s van het Andromedastelsel te observeren. Ze zijn in staat geweest om de zijwaartse beweging te meten en ontdekten dat de Melkweg en het Andromedastelsel inderdaad in botsing met elkaar zullen komen.

De ‘fusie’ van beide sterrenstelsels zal over vier miljard jaren beginnen en eindigt 2 miljard jaren later.

Een kosmische botsing in de toekomst



In de hele geschiedenis van de Melkweg heeft zich nog nooit zo’n grote botsing voor gedaan. De vorming van de Melkweg begon zo’n 13.5 miljard jaren geleden.

Op een veel kleinere schaal zijn vermoedelijk al wel veel vaker fusies tussen twee hemelobjecten voorgekomen in de Melkweg, maar de botsing die er dus aan zit te komen is ongekend.

Einde van de wereld?

Ondanks dat de fusie tussen twee sterrenstelsels de vorm van de sterrenhemel drastisch zal veranderen, zal de aarde en het zonnestelsel niet worden vernietigd. De lege ruimtes tussen de sterren is zo groot dat een botsing of ernstige verstoringen onwaarschijnlijk is.

Ons zonnestelsel zal wel een nieuw plekje krijgen in de Melkweg. Uit simulaties zou blijken dat het zonnestelsel veel verder van kern van het sterrenstelsel verwijderd zal zijn dan nu het geval is.

Een nieuwe sterrenhemel



De sterrenhemel zal door de botsing drastisch veranderen. Indien over 3.7 miljard jaren nog steeds mensen op de aarde leven, zullen ze zien dat het Andromedastelsel de hemel langzaam aan begint op te vullen. De daaropvolgende miljarden jaren zal de hemel betoverend zijn, met intense periodes van nieuwe stervormingen.

Over 7 miljarden jaren (dus drie miljard jaar na de fusie), zal de heldere kern van het dan elliptische stelsel de nachthemel domineren. De kans om dit te zien is overigens zeer klein, want onze zon is dan inmiddels ook een enorme rode reus en nadert in die periode ook het einde van zijn leven. De hemel wordt hierdoor overstraald.

Image credits: Credit: NASA, ESA, Z. Levay and R. van der Marel (STScI), and A. Mellinger

Bron: Cynosura.nl

woensdag 9 mei 2012

Meeste aard-observerende satellieten vallen komende jaren uit

Aan boord van NASA- en NOAA-satellieten bevinden zich 90 aarde-observerende instrumenten die onze planeet in de gaten houden.

Volgens een studie van de Amerikaanse National Research Council (NRC) in mei gaat dat aantal binnenkort kelderen.

Tegen 2020 bevinden zich naar verwachting nog zo’n 20 instrumenten in een omloopbaan rond de aarde. Het totale aantal missies daalt tegelijkertijd van 23 naar slechts zes.

Toekomstige missies

De meeste van de instrumenten die zich in de ruimte bevinden hebben geen alledaagse namen (MODIS, ASTER, ALI, AMSU-A, SORCE). Toch zouden veel systemen op aarde niet kunnen worden gemonitord zonder deze satellieten.

Wel moet opgemerkt worden dat de NRC enkel missies telde die formeel zijn voorgesteld en worden gefinancierd. Eventuele toekomstige missies die de komende tijd een lanceerdatum krijgen werden niet meegerekend in het onderzoek.



Sterke afname

De toekomstige vloot hoeft dus niet zo klein te worden als is voorspeld, maar er moet rekening worden gehouden met een sterke afname van het aantal aarde-observerende satellieten, meldt de Washington Post.

NASA-wetenschapper Waleed Abdalati legt in onderstaande video uit dat de levensduur van de meeste satellieten die de aarde in de gaten houden reeds is verstreken. Het is nu alleen nog wachten tot ze uitvallen.



Bron: Nasa.gov via Niburu.nl

woensdag 18 april 2012

Spectaculaire explosie op de zon (Video)

Gisteravond om 18.45 uur Nederlandse tijd brachten de magnetische velden op de zon één van de meest spectaculaire explosies in jaren voort.

De eruptie werd vastgelegd door de Solar Dynamics Observatory (SDO) van NASA. De explosie noteerde daarnaast een waarde van M1,7 op de schaal van Richter voor zonnevlammen.
Een coronale massa-ejectie die de ruimte in werd geslingerd lijkt niet op de aarde gericht te zijn. Analisten die de plasmawolk volgen denken wel dat STEREO-B, ruimtetelescoop Spitzer en het Mars Science Laboratory (MSL) geraakt zullen worden. Wellicht dat ook de planeten Venus en Mars nog worden geschampt.

Op basis van de data van de SDO stelde Steele Hill van het Goddard Space Flight Center de onderstaande videobeelden van de gebeurtenis samen. De eruptie werd niet alleen gezien door ruimtetelescopen. Ook amateurastronomen waren getuige van de gebeurtenis. Jim Lafferty maakte onderstaande foto vanuit zijn observatorium in Redlands in de staat Californië.


Hij merkte op dat het ging om één van de grootste zichtbare uitbarstingen in jaren. Binnen enkele uren was het schouwspel echter weer voorbij. Het was een prachtig gezicht, aldus Lafferty.



Bron: Spaceweather.com & Niburu.nl

zaterdag 14 april 2012

Vloot goedkope zonnesatellieten voorziet aarde van stroom

In de ruimte schijnt altijd de zon en is er geen belemmerende atmosfeer. Zonnecentrales in de ruimte zouden de energieproblemen op aarde kunnen oplossen, maar zijn peperduur. Is de SPS-ALPhA van NASA de oplossing?



Lees verder op: Visionair.nl

dinsdag 10 april 2012

Nieuwe ontdekking: Coronale cellen op de zon



NASA-wetenschappers hebben iets nieuws ontdekt op de zon: coronale cellen. Deze coronale cellen bevinden zich in de atmosfeer van de zon en kunnen het beste worden vergeleken met kaarsjes op een verjaardagstaart.

Zonnewetenschapper Neil Sheeley van het Naval Research Laboratory in Washington keek naar foto’s van de zon en trof een bijzondere reeks cellen aan in de corona.

De cellen leken sterk op cellen die aan het oppervlak van de zon worden gevonden. Ze hadden een heldere kern en donkere randen. Sheeley besprak zijn ontdekking met collega’s en al snel werden verschillende zonneobservatoria ingeschakeld om de vreemde cellen nader te bestuderen. Uit het onderzoek blijft inderdaad dat het gaat om iets nieuws. Voortaan worden de cellen ‘coronale cellen’ genoemd.

Verjaardasgskaarsjes

De coronal cellen bevinden zich in de zogeheten coronale gaten. Dit zijn in vergelijking met de corona relatief koude gebieden. “We denken dat coronale cellen vlammen zijn die omhoog schieten, zoals kaarsjes op een verjaardagstaart,” legt Sheeley uit in een persbericht. “Van de zijkant bekeken zien ze eruit als vlammen, maar van bovenaf lijken het net cellen.

De coronale cellen gedragen zich vreemd. Soms verdwijnen ze voorgoed, alsof iemand het kaarsje uitblaast. Het komt ook voor dat de cellen plotseling weer verschijnen. De grote vraag is: wie steek de kaarsjes aan?

Meer onderzoek

Wetenschappers denken dat de coronale cellen zichbaar worden als magnetische velden gesloten zijn en niet zichtbaar worden als magnetische velden open zijn. Er is aanvullend onderzoek nodig om meer te weten te komen over deze bijzondere structuren.

Bron: Scientias.nl