NASA kondigt aan dat magnetische portalen ​wel bestaan

Stargates, magnetische portalen, vortexen in de ruimte: Science fiction schrijvers hebben het concept van bijzondere openingen in de ruimte en tijd allerlei namen gegeven om te verklaren hoe reizigers van verre gebieden uit de ruimte, tijd of beide in het luchtruim van de aarde verschijnen.

Hoewel de ontdekking nog in zijn kinderschoenen zou staan heeft een door NASA gefinancierde onderzoeker aan de Universiteit van Iowa bedacht hoe we deze gaten in de ruimte en tijd zouden kunnen vinden.

‘’We noemen ze X-punten’’, legt plasma fysicus Jack Scudder uit. ‘’Het zijn plaatsen waar het magnetisch veld van de aarde verbonden is met het magnetisch veld van de zon, waardoor er een ononderbroken pad ontstaat van onze eigen planeet naar de 150 miljoen kilometer van onze verwijderde atmosfeer van de  zon.

Een rapport van de NASA verteld dat deze magnetische portalen tientallen keren per dag openen en sluiten. Zijn liggen meestal op enkele tienduizenden kilometers van de aarde, waar ons geomagnetische veld de zonnewind ontmoet. De meeste portalen zijn klein en hebben een korte levensduur, andere zijn groot en stabieler. Er kunnen enorm veel energetische deeltjes door deze opening stromen en deze verwarmen de bovenste atmosfeer van de aarde waar ze geomagnetische stormen ontketenen en aurora ’s creëren.

NASA plant een missie genaamd ‘’MMS’’, een afkorting voor de Magnetosfeer Multischaal Missie, deze zou in 2014 gelanceerd worden om het fenomeen van magnetische portalen te bestuderen. Vier satellieten geladen met magnetische sensoren en energieke deeltjes detectoren zullen dan onze aardse magnetosfeer gaan omringen om te kijken hoe de portalen werken.

Er is slechts één probleem: Het vinden van de portalen zelf. Ze zijn namelijk onzichtbaar, instabiel en ongrijpbaar. Ze openen en sluiten zonder enige waarschuwing, echter zijn ze er wel wegwijzers, en de onderzoeker Scudder heeft ze gevonden.

Portalen vormen zich via een proces van magnetische heraansluiting. Een verstrengeling van lijnen van magnetische krachten van de zon en de aarde lopen kris kras door elkaar en komen dan vervolgens bij elkaar om openingen te vormen. ‘’X-punten’’ zijn de plekken waar deze openingen plaatsvinden. De plotselinge verbinden zorgt ervoor dat op deze plekken enorm veel geladen deeltjes worden uitgespuwd, waardoor hier een ‘’elektron diffusiegebied’’, ontstaat.

Om dit fenomeen te lokaliseren keek Scudder naar data van een ruimtesonde die de aarde meer dan 10 jaar geleden omcirkelde. Door de data te gebruiken vond Scudder vijf eenvoudige combinaties van magnetische velden en deeltjes meetingen die ons kunnen vertellen wanneer de sonde een X-punt tegenkwam. Dit betekend dat één enkele MMS satelliet de portalen zou kunnen vinden waarna hij de andere zou kunnen waarschuwen.

Wat dit voor ons betekend? Elke goeie magnetische portaal in de Science Fiction wereld biedt een snelle weg naar nieuwe werelden en nieuwe beschavingen. Het is hoogtijd dat wij deze stargates echt vinden, iets wat de heer Scudder is gelukt. Wordt vervolgd...

Vertaling: Kees Schenk

Bron: NASA.gov via Eresey.com

Stem hem omhoog op Nujij!

Vreemde ijskoude laag ontdekt in atmosfeer Venus

Arnauld Mahieux en zijn collega’s van het Belgisch Instituut voor Ruimte-Aëronomie (BIRA) hebben in de atmosfeer van Venus verrassend een zeer koud gebied waargenomen.

De terrestrische planeet staat bekend vanwege haar dichte atmosfeer en zeer hete oppervlak. De resultaten zijn verschenen in het Journal of Geophysical Research.

De laag is kouder dan de atmosfeer van onze eigen planeet en zou sneeuw of ijs kunnen vormen, zo blijkt uit nieuwe observaties met de Venus Express. “Het gaat om een geheel nieuwe ontdekking en we weten nog niet wat de precieze implicaties zullen zijn,” zei Håkan Svedhem van het Venus Express-project in een verklaring.

Droogijs

De wetenschappers wisten de temperaturen van de verschillende atmosferische lagen nauwkeurig af te leiden. De vreemde koude laag bevindt zich op zo’n 125 kilometer boven het oppervlak van Venus. Het is er zo’n -175 graden Celsius. Het koude gebied bevindt zich tussen twee warmere lagen.

“Omdat de temperatuur op bepaalde hoogtes onder het vriespunt schiet, vormt zich mogelijk droogijs of koolzuursneeuw in de koude laag,” zei Mahieux. Dat materiaal zou erg reflecterend moeten zijn. Venus Express heeft al geregeld zeer heldere gebieden waargenomen in de atmosfeer van de planeet. Dat zou mogelijk verklaard kunnen worden door het ijs.

Interplanetaire reis

Venus Express draait sinds 11 april 2006 in een baan rond Venus. De atmosfeer van de planeet wordt dus niet overal gekenmerkt door zeer hoge temperaturen. Het 1240 kilo wegende ruimtevaartuig is ontwikkeld voor de Europese ruimtevaartorganisatie ESA door een consortium van Europese bedrijven.

Het onbemande ruimtevaartuig werd op 9 november 2005 vanaf de lanceerbasis in Baikonoer in Kazachstan gelanceerd en kwam na een interplanetaire reis van 153 dagen aan bij Venus.

Begin dit jaar stelde Leonid Ksanfomaliti van het Instituut voor Ruimteonderzoek van de Russische Academie van Wetenschappen dat de Sovjet-sonde Venus-13 in 1982 al leven had gevonden op Venus.



Bron: Space.com via Niburu.nl

ISS vliegend over de Aarde: poollichten & bliksem (Video)

Bron: Youtube.com

Aardmagnetisch veld biedt cruciale bescherming

In 2008 waren de aarde en Mars zodanig gepositioneerd dat zij, kort na elkaar, dezelfde vlaag zonnewind te verwerken kregen. Dat heeft wetenschappers in de gelegenheid gesteld om de invloed van de wolk geladen zonnedeeltjes op beide planeten te vergelijken. Het resultaat is duidelijk: het magnetische veld van de aarde is van vitaal belang voor de instandhouding van onze atmosfeer. De wetenschappers hebben met de Europese ruimtemissies Cluster en Mars Express onderzocht in welke mate de atmosferen van de beide planeten zuurstof kwijtraakten toen de zonnedeeltjes hen troffen.

Daarbij bleek dat hoewel de druk die de zonnewind op beide planeten uitoefende ongeveer even groot was, het zuurstofverlies van de atmosfeer van Mars tien keer zo sterk toenam als het zuurstofverlies van de aardatmosfeer, die door een sterk magnetisch veld wordt beschermd. In beide gevallen is het verlies in absolute cijfers heel klein, maar in de loop van de miljarden jaren stapelt het effect zich wel op. Het zou wel eens de belangrijkste oorzaak kunnen zijn van het feit dat de Marsatmosfeer zo ijl is. De komende maanden zijn de zon en de planeten Venus, aarde en Mars opnieuw gunstig gepositioneerd voor onderzoek van de invloed van de zonnewind. Dan kan ook de ruimtesonde Venus Express bij het onderzoek worden betrokken en zal blijken of ook Venus, die net als Mars geen globaal magnetisch veld heeft, veel zuurstof kwijtraakt aan de zonnewind.

Bron: Astronieuws.nl

Zon ruimte afval rond de aarde op

Door de toenemende ultraviolette straling afkomstig van zonnevlekken zwelt de aardatmosfeer enigszins op waardoor opjecten in lage aardbanen meer luchtwrijving ondervinden.

Dit betekent dat brokstukken van bijvoorbeeld satellieten in een lage baan (Low Earth Orbit) door de Zon worden opgeruimd.

Alle 17 pogingen van de Russische ruimtevaartorganisatie Roscosmos sinds 1960 om Mars van nabij te bestuderen zijn mislukt. Zo verloor Rusland in 1996 haar Mars-96 ruimtesonde. Afgelopen zondag nog stortte de Russische Marssonde Phobos-Grunt terug op Aarde.

Daarnaast vielen in september en oktober afgelopen jaar respectievelijk de satellieten UARS en ROSAT terug naar de Aarde.

“De hoeveelheid ruimteschroot in een baan om de Aarde nam in 2011 af,” zei Nick Johnson in NASA’s driemaandelijkse nieuwsbrief (pdf) over ruimtepuin. “Onderstaande grafiek illustreert hoe onderdelen van de in januari 2007 vernietigde satelliet Fengyun-1C in toenemende mate zijn teruggevallen naar de Aarde.”

“Alhoewel slechts zes procent van de in totaal 3.218 stukken ruimteschroot van de satelliet tegen het einde van 2011 in de atmosfeer is gevallen, is maar liefst de helft van het puin in de afgelopen 12 maanden opgeruimd door de toenemende zonneactiviteit,” ging Johnson verder. “Ook verlaten veel onderdelen als resultaat van de botsing tussen Cosmos 2251 en Iridium 33 in 2009 steeds sneller hun baan rond onze planeet. Als zich verder geen incidenten voordoen neemt de hoeveelheid ruimteschroot rond de Aarde in 2012 en 2013 verder af.”

Deze week nog gaven de Verenigde Staten te kennen samen met de Europese Unie en andere landen een gedragscode te willen opstellen voor activiteiten in de ruimte. Op die manier moet voorkomen worden dat er meer afval in de ruimte terechtkomt.

Bron: Niburu.nl & Spaceweather.com

Hartslag van de aarde gedecteerd vanuit de ruimte

De meer dan 50 bliksemschichten per seconde boven de Aarde creëren elektromagnetische golven die de atmosfeer van de Aarde rondgaan.

Sommige van deze golven komen samen en versterken elkaar waardoor een soort atmosferische hartslag ontstaat die wetenschappers vanaf de grond kunnen detecteren: de Schumann-resonatie.

Voor het eerst hebben wetenschappers deze hartslag gedetecteerd vanuit de ruimte. Dit was een verrassing omdat werd gedacht dat de resonantie is beperkt tot een specifieke regio in de atmosfeer, tussen de grond en een laag van de atmosfeer die de ionosfeer wordt genoemd.

“Onderzoekers hadden niet verwacht deze resonantie in de ruimte te observeren,” zei Fernando Simoes van het Goddard ruimtevaartcentrum in Greenbelt in de staat Maryland. “Maar het blijkt dat energie uit de atmosfeer lekt en dit geeft ons vele mogelijkheden om onze planeet vanuit de ruimte te bestuderen.”

Simoes is coauteur van een studie naar de detectie van deze resonantie met behulp van de Communications/Navigation Outage Forecast System (C/NOFS) satelliet van de Amerikaanse luchtmacht.

Alhoewel ze al waren voorspeld in 1952 slaagde men er in de zestiger jaren pas in om Schumann resonanties nauwkeurig te meten. Sindsdien hebben wetenschappers ontdekt dat variaties in de resonanties corresponderen met veranderingen in de seizoenen, zonneactiviteit en activiteit in de magnetische omgeving van de Aarde, in wateraërosolen in de atmosfeer en andere fenomenen.

Foto: NASA/Simoes

“Er zijn honderden, wellicht duizenden studies naar dit fenomeen en hoe we de atmosfeer van de Aarde kunnen begrijpen,” zei coauteur en wetenschapper van Goddard Rob Pfaff. “Maar ze zijn stuk voor stuk gebaseerd op metingen vanaf de grond.”

De C/NOFS satelliet verrichtte metingen op 400 tot 800 kilometer hoogte. Het team ontdekte dat de resonantie tijdens elke omloopbaan van de satelliet werd opgevangen. De Schumann resonantie is in totaal zo’n 10.000 gedetecteerd door de kunstmaan.

Alhoewel modellen suggereren dat de resonanties onder de ionosfeer gevangen moeten blijven is bekend dat energie door deze laag kan lekken. Het betekent dat modellen zullen moeten worden aangepast en dat er nu een nieuw instrument is om zowel de ionosfeer als de elektrische fenomenen in de atmosfeer te leren begrijpen.

Bron: Niburu.nl & Ouramazingplanet.com