Enorme draaikolk ten zuiden van Afrika

In de oceanen kunnen enorme vortexen of wervels (eddies) worden waargenomen die zich uitstrekken over vele honderden kilometers.

Deze bijzondere zeewervels komen voornamelijk voor bij de belangrijkste zeestromingen en kunnen vele maanden achtereen blijven bestaan.

Ze kunnen erg productief zijn door voedingsstoffen uit de diepere wateren te halen waardoor microscopische zeeplanten op open zee verschijnen.

Net als eerder in kaart gebrachte Agulhas-wervels draait de wervel in de oceaan bij Zuid-Afrika op onderstaande foto linksom. De wervel, op de grens tussen de Atlantische en de Indische Oceaan, heeft een doorsnede van vele tientallen kilometers en tolt aan de omtrek met meer dan een meter per seconde rond.

Deze zeekolken ontstaan door een botsing van twee waterstromen. De eerste kronkelt door de zeestraat tussen Mozambique en Madagaskar. Onder Zuid-Afrika botst dit water met de stroming rond Antarctica.

Zeewervel op 800 kilometer ten zuiden van Zuid-Afrika, op 26 december 2011 vastgelegd door de Terra-satelliet van NASA

De zeewervels worden gevormd door verschillen in temperatuur en zoutgehalte van het water. De grootste wervels bevatten tot 5.000 kubieke kilometer water en kunnen vele maanden blijven bestaan. Het Corioliseffect zorgt dat de watermassa begint te draaien.

Koud water is zwaarder en zakt naar beneden, onder het warme water. Daarom bevinden warme stromingen zich altijd dichter bij het oppervlak dan koude. Zout water is zwaarder en beweegt omlaag, waardoor minder zout water omhoog gestuwd wordt. Door dergelijke bewegingen van water kunnen enorme draaikolken ontstaan.

De draaikolken blijven relatief lang bestaan vanwege het magnetische veld van de aarde. Zeewater bevat veel geladen ionen. Een watermolecuul is dipool: elektrisch neutraal geladen, maar gepolariseerd doordat de zwaartepunten van de positieve en negatieve lading niet samenvallen. Dipolen beginnen rond te draaien wanneer ze een magnetisch veld binnenkomen. Elke zeewervel verzamelt op deze wijze grote hoeveelheden moleculen.

Bron: Niburu.nl & Thewatchers.adorraeli.com

De aarde draait niet om de zon

Wijlen Dr. Keshava Bhat uit het Indiase Manipal bewees dat ons zonnestelsel spiraalvormig of schroefvormig is.

Daarmee komt een einde aan de academische heliocentrische theorie die werd bedacht door de katholieke legerpredikant Nicolaas Copernicus.

Het heliocentrisme werd later gekoesterd door Isaac Newton, Tycho Brahe, Johannes Kepler, Galileo Galilei, Albert Einstein, Stephen Hawking en Carl Sagan. Het gaat ervan uit dat de Zon het middelpunt van het zonnestelsel is, waar de planeten omheen draaien.

Ons zonnestelsel is echter een vortex omdat de buitenste planeten het hele jaar door kunnen worden gezien. De binnenste planeten worden daarentegen twee tot drie weken overstraald door de Zon, maar bewegen er niet achter langs zoals wordt beweerd door academici. Een heliakische opkomst markeert de vroegste datum dat een hemellichaam weer aan de ochtendhemel zichtbaar wordt.

Slang

Vanaf de Aarde bekeken verandert de hoek waaronder de ringen van Saturnus naar ons toe gericht zijn het hele jaar door. Dit komt door de heliakische banen van zowel de Aarde als Saturnus. Wanneer beide planeten op het vlak van de ecliptica rond de Zon zouden draaien, zoals wordt aangenomen door academici, zou dit niet mogelijk moeten zijn. Het academische heliocentrische Copernicaanse model is derhalve niet alleen gedateerd, maar ook onjuist. Ons zonnestelsel beweegt zich spiraalsgewijs voort als een slang, als een vortex.

 

De reden waarom we een heliakische baan boven en onder de galactische ecliptica beschrijven is omdat we samen met andere sterren in een arm van de Melkweg in een enorme vortex bewegen die ons gedurende de 25.625 jaar durende cyclus van elk halfrond boven en onder de galactische ecliptica doet bewegen.

Dr. Keshava Bhat ontdekte dat ons zonnestelsel een heliakische baan volgt door 40 jaar lang observaties te doen in gebieden rond de evenaar. Ons zonnestelsel is een gigantische vortex waarin planeten de Zon volgen (zie onderstaande video). De Aarde draait niet rond de Zon zoals men sinds de tijd van Copernicus beweert.

Illusie

De precessie van de aardas is een illusie vanwege onze positie in de vortex van de Zon boven en onder de ecliptica op pieken die zonnewendes worden genoemd. Twee keer per jaar doorkruisen we tijdens de equinoxen de ecliptica. Onze zintuigen worden misleid door het geloof in een academische klok waarbij hemellichamen op een plat vlak rond de Zon draaien.

Dit zou betekenen dat de Aarde zou moeten kantelen, maar volgens Dr. Bhat gebeurt dit niet. De Aarde volgt de Zon in een vortex en de seizoenen komen en gaan vanwege onze positie in relatie tot het vlak van de ecliptica van de vortex. De precessie van de aardas, waarbij de inclinatie tussen 21,5 en 24,5 graden zou schommelen als gevolg van de kracht die de Zon uitoefent op het massaoverschot rondom de evenaar van de Aarde, is dus onjuist.

De wetenschappelijke verklaring is dat de aardas in 26.000 jaar tijd een kegel rondom de pool van de ecliptica beschrijft. Het vortexmodel verklaart dat het gehele zonnestelsel een spiraalvormige beweging maakt zoals een slang, en niet op een vlak maar in drie dimensies. Wanneer de zonneslang boven of onder de galactische ecliptica beweegt wordt vanuit het perspectief van de Aarde de illusie gewekt dat de poolas van de Aarde schommelt.

Vanuit het zonnestelsel bekeken creëert de zonneslang een zogenaamde schommeling vanwege de spiraalvormige baan boven en onder de galactische ecliptica. Er is geen ruimteschip voor nodig om tot dit inzicht te komen. De oude Maya’s, Inca’s, Egyptenaren, Indiërs, Indonesiërs en indianen wisten dit al en gaven de kracht van de Zon weer als twee tegen over elkaar staande slangen of vortexen.

Het boek Helical Helix: Solar System a Dynamic Process

door Dr. Keshava Bhat is hier gratis te downloaden.

Bron: Niburu.nl & Feandft.com via Halfpasthuman.com