Protesten tegen privatisering onderwijs Italië

 

In zowat iedere stad in Italie werd vandaag hevig betoogd. Onderwijs in handen geven van private bedrijven gaat ten koste van inhoud, kennis en wetenschap.

In Italië diende minister Profumo van de regering Monti een wetsvoorstel in om het onderwijs grondig te hervormen. Dit wetsvoorstel is één van de vele waarmee men hoopt te besparen. Net zoals de rest van Europa wordt Italië namelijk getroffen door de crisis. Het wetsvoorstel is echter erg omstreden aangezien de hervormingen wel ineens héél drastisch zijn.

Monti en Profumo willen twee zaken gerealiseerd zien. Ten eerste willen ze dat scholen hun eigen statuten kunnen bepalen en bijgevolg dienen deze scholen niet langer rekening te houden met nationale eindtermen zeg maar. Daarbovenop gaat de Italiaanse staat de scholen privatiseren. Het negatieve resultaat zou zijn dat scholen elkaar enerzijds gaan beconcurreren en anderzijds zouden er duidelijke A- en B-scholen ontstaan. Het ontstaan van een brede kloof tussen verschillende niveaus is natuurlijk het laatste wat men wil inzake onderwijs. Dan zijn er wel andere zaken waar je op kan besparen.

Privatisering van onderwijs wordt overal in EU doorgeduwd, hoewel studenten, docenten, professoren, academici, en analisten hierover hevig aan de alarmbel trekken. De economisch-gerichte clan van Brussel luistert niet.



Bron: Dutchrevolution & Rechtsactueel.wordpress.com

Klaslokaal van de toekomst doet denken aan Star Trek

Wetenschappers van de universiteit van Durham zijn druk aan het experimenteren met ‘het klaslokaal van de toekomst’. In dit klaslokaal verandert een tafel in een scherm dat meerdere kinderen tegelijkertijd kunnen aanraken. En het Star Trek-achtige lokaal heeft effect: zo verbetert het onder meer de wiskundevaardigheden van de kinderen.

De onderzoekers veranderden een tafel in een groot scherm. Het scherm kan op meerdere plekken en door verschillende kinderen tegelijkertijd worden aangeraakt en doet daarmee denken aan de controlepanelen die we kennen uit sciencefictionfilms en -series à la Star Trek. Drie jaar lang experimenteerden de onderzoekers met de tafels. In die periode gingen 400 kinderen (voornamelijk tussen de acht en tien jaar oud) met de tafels aan de slag.

Betrokken

“Ons doel was om leerlingen actiever bij de les te betrekken en ze kennis te laten verkrijgen door te delen, problemen op te lossen en dingen te creëren, in plaats van passief te luisteren,” vertelt onderzoeker Liz Burd. En die aanpak werkt. Kinderen werken op nieuwe manieren met elkaar samen en gaan op zoek naar inventieve oplossingen voor problemen. Met name op het gebied van wiskunde werpt de techniek zijn vruchten af. “Deze aanpak helpt leraren om collaboratief leren te gebruiken om de flexibiliteit van kinderen als het gaat om wiskunde te vergroten.”

Leuk

Ook niet onbelangrijk: de kinderen vinden het leuk. “De kinderen hebben er echt plezier in om op deze manier wiskunde te bedrijven en zijn altijd teleurgesteld als je de tafels uitschakelt,” stelt onderzoeker Emma Mercier.

De aanpak past helemaal in het onderwijs van deze tijd, waarin ervoor gepleit wordt om leerlingen een lespakket op maat aan te bieden. Leerlingen die moeite hebben met een bepaald vak, krijgen extra oefeningen om het vak toch onder de knie te krijgen. Leerlingen die juist heel goed zijn in het vak, krijgen extra uitdagingen om het vak toch leuk te houden. De tafels passen helemaal in die aanpak. Een docent kan namelijk naar elke tafel andere opdrachten sturen en volgt de verrichtingen van de leerlingen met behulp van een soort live-feed. “Dergelijke technologie heeft enorme potentie voor het onderwijs, aangezien deze de leraar kan helpen om het leerproces van individuen en groepen te managen,” stelt onderzoeker Steve Higgins. “En de technologie verzekert de docent dat iedereen uitgedaagd en ondersteund wordt, zodat de kinderen effectief kunnen leren.”

Geschreven door Caroline Kraaijvanger

Bron: Scientias.nl

What if Money didn't matter? (Video ENG)

Bron: Youtube.com

9-jarig Wonderkind is bijna bachelor

Hij ontdekte al een supernova en hielp in de zoektocht naar een exoplaneet. Nu gaat een 9-jarig jongetje voor zijn bachelordiploma.

Op tweejarige leeftijd kon Tanishq Abraham van 1 tot 100 tellen en toen hij vier jaar oud was werd hij toegelaten tot Mensa, een internationale vereniging van en voor mensen die bij een IQ-test in de bovenste 2% van de bevolking scoren.

Hij publiceerde al artikelen voor de Peninsula Astronomical Society en schrijft geregeld gastbijdragen voor Zooniverse, een online programma voor astronomisch onderzoek.

SETI

Onlangs woonde hij bijeenkomsten bij van SETI (Search for Extraterrestrial Intelligence) om experts vragen te stellen over bepaalde vergelijkingen.

“Toen hij vijf of zes maanden oud was begon hij interesse te tonen in boeken,” zei de moeder van Tanishq, Taji Abraham. “Hij begreep alles wat ik voorlas.”

Tanishq volgt thuisonderwijs terwijl een leraar van zijn school zijn voortgang bijhoudt. Hij volgt daarnaast online cursussen en geeft gastcolleges op het American River College in Sacramento, waar hij als jongste student wetenschapsvakken volgt.

Koor

“Hij weet dat hij goed bezig is, maar hij beseft zich niet hoe zeldzaam het is. Hij is erg leergierig,” zei zijn moeder.

Twee keer per week zingt Tanishq in een jongenskoor in San Francisco. Toen zijn ouders hem vroegen of hij uit het koor wilde stappen barstte Tanishq uit in tranen terwijl hij uitlegde dat zingen zijn passie is. Het jongetje speelt piano en maakt kunstwerken voor tentoonstellingen.

Hij houdt daarnaast van bowling, tafeltennis, fietsen en computerspelletjes op de Nintendo Wii. “We krijgen vaak kritiek op het tempo waarmee Tanishq door het onderwijs wordt geloodsd en dat is het enige waar de mensen naar kijken. Hij is net als iedere andere 9-jarige jongen die geniet van het leven,” legde zijn moeder uit.

Achterhaald systeem Sinds kort houdt Tanishq zich ook bezig met voeding en politiek. Wanneer hij later groot is wil het jongetje arts, wetenschapper en president van Amerika worden. Hij hoopt dat president Obama hem wil adviseren over zijn toekomstige presidentiële carrière.Het 6-jarige zusje van Tanishq, Tiara, is ook toegelaten tot Mensa. Zij houdt van literatuur, kunst, wetenschap en het verzorgen van dieren. “Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het onderwijssysteem totaal niet berekend is op kinderen zoals Tanishq,” besloot zijn moeder. “Ze hebben allerlei programma’s voor kinderen met alle mogelijke leerstoornissen, maar er wordt geen rekening gehouden met kinderen die verder zijn dan hun leeftijdsgenootjes.” Bron: Abcnews.com via Niburu.nl

Steeds meer meisjes naar school in Bangladesh

© CC ami2amity

In Bangladesh gaan steeds meer meisjes naar school. Volgens een eerste schatting van het ministerie van Onderwijs bestond de basisschoolpopulatie in het afgelopen jaar voor 52 procent uit meisjes en voor 48 procent uit jongens.

Bangladesh is daarmee hard op weg het millenniumdoel op het gebied van gendergelijkheid in het onderwijs te halen in 2015. In 2010 haalde het aantal meisjes op de basisschool voor het eerst het aantal jongens in.

Lees verder op: MO.be

Verander het onderwijs paradigma

Creativiteitsdeskundige Sir Ken Robinson zet vraagtekens bij de manier waarop we onze kinderen opvoeden. Hij stelt een radicale heroverweging van onze schoolsystemen voor, om zo creativiteit te cultiveren en verschillende soorten van intelligentie te erkennen.

In dit gesprek legt Sir Ken Robinson de link tussen drie verontrustende trends: Toenemende drop-out percentages, afnemende participatie in de kunsten en ADHD. Een tip voor ouders en leraren

Hieronder het filmpje waarin bovenstaand stuk is uitgehaald.

Vertaling: Suzanne EarthWatcher

Bron: Earthwatcher.nl & TEDtalks

Occupy: “Wat goed dat jullie dat doen!”

“Stay hungry, stay foolish”, zei Steve Jobs in 2005. Onlangs bestond ons studenten actiecollectief Kritische Studenten Utrecht (KSU) alweer 2,5 jaar. Occupy is inmiddels op sommige plekken al maanden aan de gang. Ja, ook ik vraag me wel eens af waarom, maar volg toch maar Steve Jobs’ advies op.

Vanaf haar begin probeerde KSU een studentenbeweging op te bouwen om de commercialisering van het onderwijs tegen te gaan en maatschappelijke betrokkenheid van studenten te stimuleren. Stap 2 zou zijn geweest om stevige allianties te smeden met andere sociale bewegingen om gezamenlijk plannen te maken voor een betere wereld. Jawel, een ware revolutie zou stap 3 zijn. In deze nieuwe wereld zouden studenten en docenten zelf hun scholen besturen en werknemers hun werkplaatsen. Scholen zouden kennis en welvaart brengen aan de maatschappij, in plaats van carrière en status aan een elite. Fabrieken zouden rekening houden met de sociale en ecologische gevolgen van hun productie en dus noch werknemers, noch de planeet zelve uitbuiten. Politici zouden niet langer het volk dicteren hoe zij moeten leven, maar slechts uitvoeren wat het volk hen opdraagt. En ‘het volk’ zou goed weten wat hen op te dragen, aangezien ze toegang zouden hebben tot onderwijs van kwaliteit in academische vrijheid. En zie daar, het einde van de geschiedenis zou (nu echt) aangebroken zijn; ‘echte democratie’ zou het winnen van het Westerse staatskapitalisme en de totalitaire planeconomie van de Sovjet-Unie.

Lees verder op: Visionair.nl

Afrikaanse landen steeds minder afhankelijk van hulp

De allerarmste landen in de wereld zijn nu gemiddeld een derde minder afhankelijk van ontwikkelingshulp dan tien jaar geleden. Dat bewijst dat die hulp wel degelijk werkt, zeggen experts.

Veel straatarme landen moeten nog altijd een groot deel van hun gezondheidszorg, onderwijs en zelfs huizenbouw en industriële ontwikkeling financieren met internationale hulp. Maar de afhankelijkheid van die overzeese bijstand neemt af onder de 54 Minst Ontwikkelde Landen’, zegt Lucia Fry van ActionAid UK, een Britse hulporganisatie. “Dat is te danken aan goede ontwikkelingshulp: hulp die ongelijkheden en armoede wegwerkt door arme mannen en vrouwen te emanciperen en hulp die goed bestuur, functionerende belastingsystemen en economische ontwikkeling in de hand werkt.”

Lichtende voorbeelden

Rwanda is een spectaculair voorbeeld van een land dat zijn ontwikkeling steeds meer zelf kan financieren. Na de burgeroorlog in 1994 zat het kleine land helemaal aan de grond. Het kon gelukkig op veel hulp rekenen voor de heropbouw, en die inspanningen loonden. “ActionAid schat dat in 2000 nog 85 procent van het geld dat de Rwandese regering uitgaf aan de nationale ontwikkelingsprioriteiten afkomstig was van donorlanden”, zegt Fry. “Dat aandeel was in 2010 teruggelopen tot 45 procent.”

Rwanda is op sommige vakken een modelland geworden in Afrika. De moedersterfte is er volgens de VN bijvoorbeeld gedaald van 750 sterfgevallen per 100.000 geboorten in 2005 tot 540 in 2008; de Rwandese overheid zegt dat het cijfer intussen verder teruggelopen is tot 383 sterfgevallen per 100.000 geboorten.

Andere lichtende voorbeelden zijn Ghana, dat zijn afhankelijkheid van donorgeld tussen 2000 en 2010 verminderde van 47 procent tot 27 procent en op weg is een middeninkomensland te worden, en het veel armere Mozambique, dat elf jaar geleden nog bijna drie kwart van zijn ontwikkelingsuitgaven met buitenlandse hulp moest financieren, en dat aandeel tegen 2010 kon terugschroeven tot 58 procent.

Miriam Gathigah

Bron: Happynews.nl