Nigel Farage denkt dat het revolutie tijd is

Binnen de eurozone vinden op dit moment veel anti-Europese protesten plaats die vaak uitlopen op geweld. Met name in Griekenland, iets wat de Griekse premier zelf afkeurt. Nigel Farage, een lid van het Europese Parlement is het hier echter niet helemaal mee eens. Hij zegt dat Griekenland niet langer meer over zichzelf regeerd, maar totaal wordt bestuurd door de Europese Unie, die allemaal bedreigingen richting de grieken doet, voor als diens eissen voor meer en meer bezuinigingen en andere maatregelen niet wordt  ingewilligd. Farage denk dat het een kwestie is voor het Griekse volk zijn lot in eigen handen zal gaan nemen.



Bron: Youtube.com

Stem hem omhoog op Nujij!

Are You Awake Yet? Revolution 2012 (Video ENG)

Bron: Youtube.com

Occupy 2.0 – De Grote Ommekeer

Na een bulderende start liep de Occupy beweging tegen een muur aan in de vorm van een gewelddadige behandeling en ontruimingen door de politie. Occupiers hadden hun geweldloosheid op kunnen geven – zoals een kleine fractie ons altijd zo ver zal willen krijgen – of gewoonweg op kunnen geven; maar in plaats daarvan zijn we teruggegaan naar de tekentafel, terwijl we bepaalde plekken bleven bezetten, deze keer met training vooraf.

Dit is precies de juiste respons. Mijn voormalige Berkeley collega Todd Gitlin schrijft in The Nation, “Het aangaan van een verwrongen stand van zaken die tientallen jaren in de maak is, zal ook tientallen jaren duren,” en voor dit doel is de kampcultuur “zowel nodig als ontoereikend.”

Het is tijd om een stap terug te doen, de balans van de situatie op te maken en een route van de weg naar huis uit te stippelen.

De verering van rijkdom die bedrijven in een positie van dominantie heeft gebracht in de huidige wereld heeft ook twee onverwachte voordelen met zich meegebracht. Ten eerste bracht dit het bewustzijn bij velen dat een vorm van eenheid in de wereld mogelijk was: “Globalisatie van bovenaf” ontwaakte de oude droom van “globalisatie van onderaf,” de droom van eenheid van de wereld zonder wereldheerschappij. Ten tweede deed de 1% door het bevrijden van de vele traditionele beperkingen van hebzucht (welke op zich al zeer zwak zijn), net genoeg om de economische middenklasse wakker te schudden, waarbij het valse comfort van “een kip in iedere pan en een auto in iedere garage” werd weggenomen, waardoor de klassenstrijd van de jaren ’30 op nieuwe manieren nieuw leven werd ingeblazen. Dit heeft uiteindelijk de inherente tegenstelling blootgelegd van een economie die gebaseerd is op oneindig toenemende wensen, in plaats van op menselijke behoeften waarvoor de planeet voldoende middelen heeft om deze te vervullen.

Deze nieuwe werkelijkheden zijn wat Walter Wink “cadeaus van de vijand” noemt, een natuurlijke eigenschap van een geweldloze strijd. De soms wrede ontruimingen van Zuccotti Park in New York, en in Los Angeles, Oakland, Washington D.C., en andere plaatsen, en het gebruiken van pepperspray op studenten in Californië afgelopen november, kunnen in ons voordeel uitwerken. Ze kunnen dienen als alarmbel voor de onthulling van de militarisering van de Verenigde Staten, hoewel er nog niet veel mensen deze alarmbellen hebben gehoord in deze verdoofde natie.

Ik was nooit één van de mensen die dacht dat de bezetting van openbare gebieden een idee was dat bij een serieuze revolutionaire beweging paste (Het plein van de Hemelse Vrede zit nog vers in mijn geheugen). Nu we de straten zijn afgeduwd hebben we een kans, zoals veel bezetters beseffen, om te hergroeperen, opnieuw te conceptualiseren, en na te denken over waar deze beweging nu echt over gaat, hoe het nu verder moet en welke historische precedenten ons kunnen helpen om het tot een succes te brengen.

Waar het over gaat is niets minder dan de Grote Ommekeer. Occupy 1.0 werd bekritiseerd vanwege het uitblijven van een lijst met eisen. Nou, als we willen ontsnappen wat de wijlen Václav Havel onlangs (weer in The Nation) “het alomvertegenwoordigd dictatuur van consumptie” noemde, wat ten grondslag ligt aan alle ongenoegens die tot Occupy leidden, dan worden we geroepen tot een revolutie op de manier waarop wij de wereld zien en we voelen wie we in deze wereld zijn.

Hoe deze grote verandering uitgevoerd moet worden is, althans gedeeltelijk, eveneens duidelijk. Gedurende de golven van populaire opstanden die blijven opkomen waar de condities juist zijn, van de strijd voor vrijheid in India en de kleurenrevoluties tot de “Arabische lente” en de wereldwijde Occupy manifestaties, wordt geweldloosheid vaker en vaker geaccepteerd als de eerste keuze op de weg naar vrijheid, waardoor het nu vanzelfsprekend is geworden bij het overgrote deel van de 99 procent. Hoe zou het anders kunnen? In feite laat de hoog aangeschreven studie van Erica Chenowith en Maria Stefan, Why Civil Resistance Works (pdf), zien dat overgangen naar democratie twee keer zo succesvol zijn als ze geweldloos zijn, en ook drie keer zo snel verlopen (dat deel verraste zelfs mij). George Lakey toonde aan dat de enige revoluties die zowel zorgden voor een vorm van politieke democratie als ervoor zorgden dat de één procent niet weer alle macht in handen kreeg, geweldloos waren, althans in de zin dat er geen wapens werden gebruikt.

Maar er komt veel meer bij kijken dan deze strategische berekeningen. Occupiers voelen dat geweldloosheid een deel van hun boodschap is: Als onze beweging staat voor het vergroten van de waardigheid en de waarde van de mens, kunnen we geen methode van geweld gebruiken, wat vernedert. Zoals een Koerdische man onlangs een Amerikaanse vrouw die zijn deel van Irak, als onderdeel van de vredesdelegatie bezocht, vertelde, “Soms ben je blij met geweldloosheid, omdat je je ziel niet verliest. Je verliest misschien de hoop, of je wordt moe, maar je verliest je ziel niet.”

In Jemen riepen demonstranten, “Ze kunnen ons niet verslaan, omdat we onze wapens thuis hebben gelaten.” Dat klopt; maar voor Gandhi was geweldloosheid veel meer dan een protest zonder wapens. Wat was het? In het bijzonder, hoe zou een geavanceerde, volledige, geweldloze beweging er vandaag de dag uitzien? In het Metta Center hebben we meerdere jaren over deze vraag gediscussieerd, en ik denk dat we iets hebben gevonden dat mooi parallel loopt met wat Joanna Macy, David Korten, Barbara Marx Hubbard en andere visionairs ook al hebben gezien over de weg naar voren.

We beginnen vanuit deze stelling van Václav Havel: “Human beings have created, and daily create, this self-directed system through which they divest themselves of their innermost identity.” Door het herbevestigen van onze meest innerlijke identiteit – onze aangeboren empathie voor het lijden van anderen, ons gevoel van rechtvaardigheid, onze zorg voor onze kinderen – beginnen we een beter systeem te creëren. Zoals de heilige Sint-Augustinus zei toen hij de “Grote Ommekeer” van zijn tijd aanging, “duo amores faciunt duas civitates”, ruwweg dat ‘er twee krachten in ons zitten die zouden leiden tot twee zeer verschillende wereldordes.’

Dit brengt ons tot de “buitenste jihad”, het veranderen van de wereld. Gandhi maakte vroeg in zijn carrière (1894) een ontdekking, met een kracht die door veel activisten wordt herkend. Hij noemde dit het Constructieve Programma (CP): het bouwen wat je wilt, in plaats van het tegengaan wat je niet wil (of het voorbereiden hierop). CP stelde dat de waarheid bij de verzetsmensen lag, dat hun afhankelijkheid van een externe onderdrukker (vandaag de dag bedrijven en financiële instellingen) een leugen was die kon exploderen door middel van constructieve projecten (zoals de meest beroemde in zijn geval het maken van handgeweven kleding in plaats van het kopen van Britse importkleding was). Er is iets inherent goeds aan het bouwen aan wat je wilt in de context van een geweldloos verzet, en in feite beweerde Gandhi aan het einde van zijn carrière: “mijn echte politiek is constructief werk.”

Maar CP betekent niet dat je weerstand waar het nodig is negeert: je weeft je eigen kleding én je boycot Britse importkleding. De parallel voor ons kan zijn dat we uitreiken naar degenen die nog steeds vastklampen aan militarisme, en hen proberen over te halen, maar ook om de Pledge of Resistance te tekenen om zo massale burgerlijke ongehoorzaamheid te stimuleren als dit land (de VS, red) Iran aanvalt. We zouden, net als de satyagrahi’s van weleer, de overheid moeten proberen vast te zetten in wat George Lakey een “dilemma actie” noemt, waarbij als de tegenstander je laat doen wat je wilt, je wint, en als hij gewelddadigheid moet begaan om je tegen te houden, je op een ander niveau wint. Het geweld tegen satyagrahi’s die de zoutwerken in Dharasana in 1930 probeerden binnen te dringen, heeft tot de verdoemenis van de Raj geleid, hoewel deze erin slaagde om de satyagrahi’s buiten te houden.

Het is goed om in je achterhoofd te houden hoeveel waarde Gandhi hechtte aan constructieve actie. Een onderzoek uit 1977 door het Gandhi Smarak Nidhi (Gandhi Memorial Fund) liet zien dat 1845 instellingen in 22 staten nog steeds functioneerden, die door Gandhi en zijn naaste medewerker Vinoba Bhave zijn opgericht.

Door het herbevestigen van onze meest innerlijke identiteit – onze aangeboren empathie voor het lijden van anderen, ons gevoel van rechtvaardigheid, onze zorg voor onze kinderen – kunnen we een beter systeem te creëren. Onlangs had ik, samen met anderen van het Metta Center en activisten van over de hele wereld, het grote voorrecht om te luisteren naar iemand die de Zoutmars heeft meegemaakt en de eerste 23 jaar van z’n leven met Gandhi heeft doorgebracht: Narayan Desai, de zoon van Gandhi’s levenslange secretaris, Mahadev. Dit onvergetelijke weekend was het dichtst de meesten van ons ooit zal komen tot een levend contact met de Mahatma. En zijn presentatie over Gandhi’s nalatenschap voor ons vandaag de dag nam precies de vorm aan die wij ook hebben bereikt voor een revolutie van vrede van binnenuit: 1) persoonlijke transformatie 2) constructive program, en dan 3) protesteren, en waar nodig overgaan tot directe weerstand.

Vanuit dit oogpunt heeft Occupy het aanvankelijk verkeerd aangepakt. Maar dat maakt niet uit. Het punt is nu om ons te richten op de lange termijn en te komen met een samenhangende strategie op basis van de dwingende kracht van de waarheid.

Zoals Joanna Macy en mijn oud-lerares Eknath Easwaran benadrukten: de waarheid vereist dat we een veel hogere visie van de mensheid handhaven dan wat tegenwoordig in de massamedia circuleert (vooral adverterende media, met haar ontmenselijkende materialisme). Met andere woorden; dat we handhaven en belichamen wat het ‘nieuwe verhaal’ wordt genoemd (hoewel het al millennia bestaat). We moeten een beroep doen op wat nieuwe wetenschap en oude wijsheid ons vertellen: dat we wezens met een bewustzijn zijn die diep met elkaar verbonden zijn, inderdaad met “the whole of Nature in its beauty,” zoals Einstein zei. Dat we wezens zijn die nooit werkelijke voldoening kunnen vinden in consumptie, maar wel door het opbouwen van vertrouwensrelaties. En dat we instinctief begrijpen dat veiligheid nooit kan ontstaan door het opsluiten van “criminelen” of het elimineren van “vijanden”, maar alleen door het bouwen van misdaadvrije samenlevingen waarin de sporadische dader hersteld wordt tot een leven van waardigheid, en waarin het doel van alle conflicten is om tegenstanders om te zetten in vrienden.

Dit is de reden waarom, in de algemene strategie die we voor ogen hebben, met de zes grote aandachtsgebieden, de ereplaats (bovenaan onderstaande diagram) gaat naar het New Story Creation, waar we de hogere visie van de mensheid formuleren en publiceren. Maar op een ander belangrijk gebied, militarisme vs. vrede, werken we aan het transformeren van onze gerechtvaardigde woede, in wat Gandhi “een kracht die de wereld kan veranderen” noemt, bijvoorbeeld door Unarmed Civilian Peacekeeping, en/of door te reageren op kansen voor directe actie wanneer we er klaar voor zijn, zoals bijvoorbeeld de bovengenoemde ‘pledge of resistance’.



We roepen uiteraard niemand op om te stoppen met occupyen, voor het geval ze zich geroepen voelen dit te doen (zoals wij ons ook vaak voelen). Wat het allerbelangrijkst is, is dat gezien binnen afzienbare tijd de beweging een capaciteit bereikt voor een gecoördineerd optreden op nationaal niveau; dat we goed begrijpen, zoals het diagram laat zien, dat we deel uit te maken van één grote beweging voor een nieuwe werkelijkheid, en dat we samen de rest van de wereld kunnen laten zien dat zij, net zo graag als wij, deze nieuwe werkelijkheid willen.

Michael Nagler

Bron: Happynews.nl

#12M - 2012 The Peoples Awakening

Duizenden Egyptenaren eisen vertrek militair regime

© afp

Duizenden Egyptenaren zijn vanmiddag samengekomen om te bidden op het Tahrirplein in Caïro. Er volgt een manifestatie, waarbij het vertrek van het militaire regime geëist zal worden.

Vanuit verschillende moskeeën in de Egyptische hoofdstad zullen na het vrijdaggebed nog optochten vertrekken naar het plein. Vorig jaar vormde deze plek het epicentrum van de revolutie die Hosni Moebarak tot aftreden dwong.

De betogers eisen dat de objectieven van de revolutie in praktijk worden gebracht. Zo willen ze een einde maken aan het gebruik van militaire rechtbanken om burgers te berechten, een hervorming van het ministerie van Binnenlandse Zaken, sociale rechtvaardigheid en respect voor vrijheden. Het is de bedoeling om vandaag ook in andere steden van het land -zoals Alexandrië en Suez- dergelijke manifestaties te laten plaatsvinden. (belga/svm)

Bron: DeMorgen.be

Duizenden Egyptenaren op Tahrirplein

CAIRO (ANP) - Duizenden Egyptenaren hebben zich in de nacht van dinsdag op woensdag verzameld op het beroemde Tahrirplein in Caïro voor de eerste verjaardag van de revolutie. Op die plaats begonnen op 25 januari 2011 de protesten die leiden tot het aftreden van president Hosni Mubarak.

Niet alle Egyptenaren op het plein hebben hetzelfde doel. Sommigen willen ,,de martelaren van de revolutie eren''. Anderen droegen protestborden met 'Weg met het militaire bewind'.

De militaire raad nam na het vertrek van Mubarak op 11 februari de macht over als overgangsmaatregel. Als eerste stap is maandag een nieuw parlement bijeengekomen.

© ANP/AFP

Bron: RNW.nl

Bewustzijn & Maatschappelijke verandering

"Als het bewustzijn verandert, zal de structuur van de maatschappij vanzelf volgen. Maar omgekeerd is het niet zo en dat is door alle revoluties bewezen, omdat ze allemaal zijn mislukt. Geen revolutie is er nog in geslaagd de mens te veranderen, maar toch ziet het ernaar uit dat de mens zich hiervan niet bewust is. Hij denkt nog steeds in termen van revolutie, van maatschappelijke veranderingen: een andere regering, de bureaucratie omverwerpen, de wetten wijzigen, het politieke systeem veranderen.
Feodalisme, kapitalisme, communisme, socialisme - op hun eigen manier zijn ze allemaal revolutionair. Ze hebben allemaal gefaald. Ze zijn faliekant mislukt omdat de mens dezelfde is gebleven".

Osho

Politiek, banken en godsdiensten

De lieden die aan de top staan van de politiek, de financiële sector en religieuze instituten blijven maar doorgaan met het belazeren van de boel op een wijze die tot voor enkele jaren geleden niet voor mogelijk werd gehouden.
Terwijl de Westerse mens met volgevreten pens op zijn comfortabele bank verveeld naar oppervlakkige onzinprogramma´s zoals “GTST”, “X-Factor” en “The Voice” ligt te kijken, sterven er elders in de wereld miljoenen mensen van honger en dorst.

Nieuwskoppen van één dag

In Noord Korea vertelt een ‘huilende‘ nieuwslezer dat hun zo ‘innig geliefde en inspirerende’ leider het tijdelijke voor het eeuwige heeft gewisseld. Het Noord Koreaanse volk is zo ‘geïnspireerd’ door hun Grote Leider omdat hij miljoenen de dood heeft ingedreven en de nog levende Koreanen in de diepste armoede achterlaat.

In Egypte springen ME-ers met volle kracht boven op het lichaam en hoofd van een vrouw totdat ze voor dood wordt achtergelaten. Verder rammen massa´s ME-ers met knuppels individuen in elkaar op een ongelofelijk gewelddadige wijze.

In Amerika hangt een controller van het investeringsbedrijf van Bernie Madoff een gevangenisstraf van 50 jaar boven het hoofd omdat ze bekend heeft dat ze met cijfers heeft geknoeid terwijl banken en multinationals de wereld aan de financiële afgrond brengen en honderden miljarden winst maken door fraude en illegale prijsafspraken, maar er met een kleine boete vanaf komen.

Lees verder op: Gewoon-nieuws.nl

Volksopstand in westen van Kazakhstan

Wat begon als een staking van duizenden olie medewerkers heeft zich ontaard in een ware volksopstand tegen de president, die het land met ijzeren vuist regeert. Volgens verschillende media zijn er vele doden en gewonden gevallen en hebben mensen vele overheidsgebouwen zijn in brand gestoken.

Bron: Nujij.nl

Occupy: “Wat goed dat jullie dat doen!”

“Stay hungry, stay foolish”, zei Steve Jobs in 2005. Onlangs bestond ons studenten actiecollectief Kritische Studenten Utrecht (KSU) alweer 2,5 jaar. Occupy is inmiddels op sommige plekken al maanden aan de gang. Ja, ook ik vraag me wel eens af waarom, maar volg toch maar Steve Jobs’ advies op.

Vanaf haar begin probeerde KSU een studentenbeweging op te bouwen om de commercialisering van het onderwijs tegen te gaan en maatschappelijke betrokkenheid van studenten te stimuleren. Stap 2 zou zijn geweest om stevige allianties te smeden met andere sociale bewegingen om gezamenlijk plannen te maken voor een betere wereld. Jawel, een ware revolutie zou stap 3 zijn. In deze nieuwe wereld zouden studenten en docenten zelf hun scholen besturen en werknemers hun werkplaatsen. Scholen zouden kennis en welvaart brengen aan de maatschappij, in plaats van carrière en status aan een elite. Fabrieken zouden rekening houden met de sociale en ecologische gevolgen van hun productie en dus noch werknemers, noch de planeet zelve uitbuiten. Politici zouden niet langer het volk dicteren hoe zij moeten leven, maar slechts uitvoeren wat het volk hen opdraagt. En ‘het volk’ zou goed weten wat hen op te dragen, aangezien ze toegang zouden hebben tot onderwijs van kwaliteit in academische vrijheid. En zie daar, het einde van de geschiedenis zou (nu echt) aangebroken zijn; ‘echte democratie’ zou het winnen van het Westerse staatskapitalisme en de totalitaire planeconomie van de Sovjet-Unie.

Lees verder op: Visionair.nl

'Arabische revoluties zijn een doorlopend proces'

AMSTERDAM - De revoluties in sommige Arabische landen zijn niet voltrokken, maar zijn nog in volle gang. Dat was vrijdagavond de boodschap tijdens een debat over de Arabische Lente tussen Nederlandse Midden-Oostendeskundigen, politici en Arabische activisten in het Amsterdamse Pakhuis de Zwijger.

De Egyptische activist Karim Medhat Ennerah zegt over de omwenteling in zijn land: ''Dat president Mubarak weg is, is een grote stap. Maar het veranderen van diepgewortelde gewoonten, wijzigen van de grondwet en het doorbreken van denkpatronen zijn dingen die nog veel tijd nodig hebben.''

De Egyptenaar wordt daarin bijgevallen door Midden-Oostendeskundige Paul Aarts die nog verder gaat door te stellen dat er in Egypte nog helemaal geen revolutie heeft plaatsgevonden.

Er is geen verandering van regime, er is een verandering in het regime'', aldus Aarts, doelend op de militaire junta die in Egypte het bewind van de gevallen president overnam en diens werkwijze op veel fronten voorzet.

Lees verder op: NU.nl

'Aan u de keus, Europa: Verzet tegen bankensysteem of permanente slavernij'

 Charles Hugh Smith vindt dat de Europeanen het voorbeeld van de IJslanders, die met succes in opstand kwamen tegen het internationale bankenkartel (foto), moeten volgen.

 

Charles Hugh Smith, Amerikaans auteur van onder andere het lijvige 'Survival +', schrijft in een analyse dat Europa op een tweesprong in zijn geschiedenis staat. Hij legt uit waarom het huidige euro systeem compleet mislukt en niet meer te redden is, en constateert dat als de Europeanen nu niets doen en de oplossingen aan de huidige leiders overlaten, we een periode van tientallen jaren met een veel lagere welvaart en schuldenslavernij aan de banken tegemoet gaan.

De Europese schuldenbel is definitief uit elkaar gespat. Het herwaarderen van deze schulden en de risico's hierover kunnen de geest niet meer terug in de fles krijgen. Er is al veel over geschreven, maar een korte en heldere blik op de simpele dynamiek achter de huidige crisis leert dat de Europese burgers feitelijk nog maar twee opties over hebben: verzet of slavernij. De andere, door de politiek naar voren gedragen opties zijn enkel een illusie en zullen niet of slechts een korte tijd gaan werken.

 

Lees verder op: Xandernieuws.nl

China sneller bankroet dan Amerika?

 

Tekenend voor de toestand en kwaliteit van de hele Chinese economie: Bij een ernstig ongeluk met de nèt in gebruik genomen HSL kwamen afgelopen zomer 43 mensen om het leven.

 

Volgens de Amerikaanse econoom Kirk Elliott zal China, dat nog altijd door velen als een economisch wonder wordt beschouwd, in werkelijkheid nog sneller bankroet gaan dan de Verenigde Staten. Deze stelling, mede gebaseerd op de recente waarschuwingen van professor Larry Lang van de Chinese Universiteit in Hong Kong, onderbouwt Elliott met een aantal harde feiten waaruit blijkt dat de enorme groei in China volledig kunstmatig is en de socialistische-communistische overheid vrijwel alle statistieken vervalst:

 

Lees verder op: Xandernieuws.punt.nl

Vrouwen zoeken plek in de Arabische Lente

In verschillende landen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika wordt gewerkt aan een nieuwe grondwet. Vrouwen proberen daar hun rechten via de wet te verbeteren.

Een van de landen waar aan een nieuwe grondwet wordt gewerkt, is Tunesië. Onder de voormalige president Zine el Abidine Ben Ali, werd Tunesië gezien als een van de meest vooruitstrevende landen in de Arabische wereld op het gebied van vrouwenrechten.

Meer dan in welke andere regio dan ook, is er onbalans in economische status en rechten tussen mannen en vrouwen in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. In combinatie met een gebrek aan strategische planning om integratie van vrouwen in de politiek te bevorderen, heeft dit geleid tot een lage vertegenwoordiging van vrouwen in de parlementen.

Volgens de Internationale Parlementaire Unie was 6,5 procent van de parlementariërs in de Arabische wereld in 2005 vrouw. In 2000 was dit 4 procent. Egypte, dat met 85 miljoen inwoners een derde van de Arabische bevolking telt, had in 2005 maar 4 procent vrouwelijke parlementariërs.
In een poging vrouwen meer te betrekken bij de politiek, hebben Egyptische vrouwenrechtenactivisten een groep plattelandsvrouwen aangemoedigd om hun mening te geven over een nieuwe wet tegen huiselijk geweld.

“We hebben de vrouwen gevraagd zichzelf als parlementariërs te zien en belangrijke kwesties die in de wet aan bod moeten komen, op te schrijven”, zegt Magda Adly, directeur van het El-Nadim Centrum voor de Rehabilitatie van Geweldsslachtoffers in Cairo. “Ze wisten hun behoeften beter onder woorden te brengen dan de hoogopgeleide auteurs van soortgelijke wetgeving in het verleden.Vrouwen die in het verleden in het parlement zaten, hadden geen interesse in vrouwenzaken.”

Wetten op het gebied van huwelijk, scheiding en huiselijk geweld beschermden in het verleden vooral de man. In Jemen geeft de wet de vrouw bij huwelijk, scheiding, voogdij en erfenissen minder rechten dan mannen.

“We willen minimaal 30 procent vrouwen in de transitieregering en een zetel aan de onderhandelingstafel als er een nieuwe grondwet moet worden goedgekeurd na het vertrek van president Ali Abdullah Saleh”, zegt al-Haddad. “Na de revolutie moeten vrouwen geen genoegen meer nemen met hun lage status in de samenleving.”

Simba Russeau

Bron: Happynews.nl

Occupy Wall Street – The Revolution is Love (Video ENG)

Een voorproefje van de aankomende documentaire Occupy Love. Een film die de wereldwijde (r)evolutie van compassie in actie weergeeft.

“Love is the felt experience of connection to another being. An economist says ‘more for you is less for me.’ But the lover knows that more of you is more for me too. If you love somebody their happiness is your happiness. Their pain is your pain. Your sense of self expands to include other beings. This shift of consciousness is universal in everybody, 99% and 1%.” – Charles Eisenstein




Ook een mooi filmpje is: ''How the Occupy movement can deal with conflict''



Bron: Happynews.nl

Wereldwijde protesten krijgen langzaam serieuzer karakter

Kapitalisme staat wereldwijd op haar laatste benen. Europa is bijna aan het eind van een doodlopende weg.

Hoe kan het ook anders. 1 centrale regering kan nooit de lokale belangen behartigen van mensen die duizenden KM van elkaar wonen. Het is al zo vaak geprobeerd, en bestuurders worden altijd opnieuw verleid door de droom van centrale macht, maar ook deze keer zal de boel onder zijn eigen gewicht in elkaar zakken. Zo ging het met: de sultans van het oude Azie, met het Romeinse rijk, met de Fransen en de Britten en zo zal het ook Europa en Amerika vergaan.

De kloof tussen de burgers en bestuurders (Het afnemen van vertrouwen) zal in de komende maanden steeds sneller toenemen. Bestuurders (allemaal bang om de persoon te worden die het hele kaartenhuis deed instorten) zullen niet anders kunnen dan steeds harder optreden.

We zien nu al dat vreedzame protesten met harde hand door westerse democratieën de kop in worden gedrukt (onder het mom van openbare orde verstoring).

In de komende maanden zullen steeds meer maatregelen volgen om opstandigheid (kritische mensen die zeggen wat ze denken) de mond te snoeren, te bagatelliseren of wettelijk strafbaar te maken.

Totdat de gewone burger het niet langer accepteert.

Vrijheid zal dan opnieuw betaald moeten worden met bloed. Zoals dat altijd het geval is geweest en ook altijd het geval zal blijven.

Burgers kunnen zich maar beter voorbereiden op 10 hele zware jaren.

Journalisten en geschiedschrijvers: Dit word uw kans om verslag te doen van de ondergang van het grootste verenigde rijk der mensen ooit!

Over 15 jaar zullen we terugkijken en monumenten oprichten en zeggen dat het nooit weer mag gebeuren.

Bron: Een persoon die zich Neda noemt, die zijn verhaal op Nujij.nl heeft gezet.

Een verward mens? Of een persoon met visie? Ik denk het 2e :)

Nobelprijswinnares Ebadi: nog geen Arabische lente

Shirin Ebadi © epa

Het is nog veel te vroeg om van een Arabische lente te spreken. Dat heeft de Iraanse Shirin Ebadi, in 2003 winnares van de Nobelprijs voor de Vrede, vanmiddag gezegd in Amsterdam.

"De Arabische lente begint pas als islamitische vrouwen niet meer worden gediscrimineerd", betoogde de mensenrechtenactiviste. "Een dictatoriaal regime omverwerpen alleen is niet genoeg; er moet een democratie voor in de plaats komen waarin de bevolking haar eigen toekomst kan bepalen."

De enige manier om echt democratie te bereiken in landen als Egypte, Tunesië en Libië is volgens Ebadi door het scheiden van religie en staat. Ze vreest dat vrouwen het kind van de rekening worden van de revoluties in Arabische landen.

"De Libische overgangsregering (NTC) zei in haar eerste verklaring dat ze polygamie opnieuw wil invoeren", aldus de Iraanse. "En de Moslim Broederschap in Egypte wil af van westerse wetten, omdat ze de islamitische wetgeving (sharia) beter vindt passen bij de lokale gebruiken."

Bron: Spitsnieuws.nl

OCCUPY Waar vechten we voor?

Bron: Youtube.nl

Portugese leger schaart zich achter demonstranten

Confrontatie met politie

De Nationale Vereniging van Onderofficieren (ANS) in Portugal heeft verklaard dat, mochten er massale onlusten uitbreken in Portugal, zij de kant van de demonstranten zullen kiezen en sluiten een confrontatie met ordetroepen van de politie niet uit. Dit meldde de Portugese krant Economico.

Taak van het leger: Beschermen van de bevolking

De militairen uitten hun onvrede over de nieuwe bezuinigingsoperaties die de Portugese regering heeft aangekondigd. Deze bezuinigingen treffen vooral de bevolkingsgroepen die het nu al heel moeilijk hebben en daardoor in nog grotere, onoverkomelijke problemen komen. Zij vinden dit onacceptabel en wijzen erop dat de militairen het recht hebben om te demonstreren. Zij herinneren eraan dat premier Coelho tijdens de slotzitting van de “Festas do Povo” (Volkspartij) zei dat de Portugese militairen geen recht hebben om te staken maar wel om te demonstreren. Dat dit demonstreren kan uitmonden in een rechtstreekse confrontatie met de politie sluiten zij niet uit. Een woordvoerder van de ANS deelde mee dat het Portugese leger de plicht heeft om het volk te beschermen en er niet verwacht kan worden dat het private, financiële instellingen zal dienen. “Laat niemand denken dat het leger gebruikt kan worden om de kop in te drukken van onlusten die door deze maatregelen kunnen ontstaan”, aldus de woordvoerder. Met deze nieuwe bezuinigingsronde overtreedt de regering van premier Passos Coelho, volgens de militairen, de grondwettelijke rechten van de soevereiniteit van het land. De politiek wordt volgens hen gegijzeld door internationale financiële instellingen, zoals  kredietbeoordelaars, hedgefondsen en speculanten. Deze sturen aan op afwaarderingen van de kredietwaardigheid van landen en speculeren op grote schaal op ´faillissementen´ met de bedoeling om enorme winsten op te kunnen strijken.

Anjerrevolutie

De regering Passos Coelho zal dit ´dreigement´ zeker ter harte nemen. Het Portugese leger heeft al eerder bewezen een keiharde confrontatie met de regering niet uit de weg te gaan. Op 25 april 1974 pleegden zij een bijna geweldloze staatsgreep die een einde maakte aan het bewind van Marcello Caetano, trouw medewerker en opvolger van dictator António de Oliveira Salazar die het land gedurende een periode van 40 jaar met ijzeren vuist onderdrukte. Omdat alle soldaten rode anjers in de lopen van hun wapens hadden gestoken is deze revolutie de geschiedenis ingegaan als de “Anjerrevolutie”.

Bron: Gewoon-Nieuws.nl

Journalisten kunnen weer vrijuit spreken in Tunesië

Na 23 jaar gedwongen stilte kunnen journalisten en kunstenaars in Tunesië voor het eerst vrijuit spreken.

Honderden internetactivisten uit de Arabische wereld kwamen afgelopen week bijeen in de geboorteplaats van de Arabische revolutie, Tunis. Het was de derde bijeenkomst van Arabische bloggers. Ze discussieerden over de rol van sociale media en cyberactivisme tijdens de volksopstanden in Noord-Afrika.
Tijdens het bijna twee decennia durende bewind van de voormalige president Zine el-Abidine Ben Ali, stond Tunesië bekend als een van de meest vijandige landen voor journalisten. Sites als Facebook en YouTube werden geregeld geblokkeerd en journalisten en bloggers werden in de gaten gehouden, geïntimideerd en gearresteerd.

Politiek debat

Volgens een nieuwe studie van het Project over Informatietechnologie en Politieke Islam (Pitpi), ‘Opening Closed Regimes: What Was the Role of Social Media During the Arab Spring’, speelden sociale media een centrale rol bij het aanzwengelen van politiek debat, het opbouwen van sociale netwerken en het organiseren van politieke actie.

In Tunesië ging discussie over revolutie en democratie op blogs, Facebook en Twitter vaak direct vooraf aan massaprotesten.
Na het vertrek van Ben Ali stuurden Tunesiërs bijna 2200 tweets per dag. Het succes van hun ‘Jasmijnrevolutie’ zwengelde de discussie aan in het Midden-Oosten en Noord-Afrika over de mogelijkheid dictators af te zetten.

Censuur

“Censuur was een van de pijlers van het systeem van Ben Ali”, zegt journalist en student Asma Ghribi (24). “De Tunesische revolutie heeft zijn succes voor een belangrijk deel te danken aan het feit dat we die controle konden omzeilen. Dat heeft uiteindelijk geleid tot het ineenstorten van het systeem.”
Pogingen van de regering van Ben Ali om het internet af te sluiten, leidden tot meer openbaar activisme, omdat degenen die actief sociale media volgden en informatie deelden, uiteindelijk de straat opgingen.

“De sociale media gaven niet de belangrijkste impuls voor de opstand. Het was een opeenvolging van gebeurtenissen. Maar ze hebben wel geholpen om Tunesiërs bewust te maken”, voegt Ghribi eraan toe. “Ze boden een platform voor debat over kwesties die niet in het openbaar besproken konden worden.”
“Na de revolutie heeft het ministerie van Binnenlandse Zaken 103 kranten en tijdschriften een vergunning gegeven. Ik hoop dat de censuur van vroeger, toen we gedwongen moesten zwijgen, echt verdwenen is en dat we de films kunnen maken die we willen”, zegt de 24-jarige filmstudent Khaled Khafi.

Nieuwe perswet

Arrestaties, ontslagen, fysieke bedreigingen en politiebezoek joegen meer dan honderd Tunesische journalisten op de vlucht in de periode voordat de revolutie uitbrak. Persvrijheid was gegarandeerd in de grondwet, maar de voormalige regering gebruikte verschillende wetten en clausules om die rechten in de praktijk te beperken.

Vorige maand werd het concept voor een nieuwe Perscode goedgekeurd. Als die wordt goedgekeurd door de overgangsregering, hebben journalisten recht op informatie, bronbescherming, en vrije meningsuiting.

“Vroeger werd onafhankelijke journalistiek niet toegestaan, maar nu kunnen we filmen, schrijven en spreken over van alles, zonder dat iemand zich ermee bemoeit”, zegt Zied Mhirsi, blogger en presentator van Radio Express FM.

“Tunesië was geïsoleerd. Er is niet geïnvesteerd in contact met de buitenwereld. Maar tijdens de revolutie was er veel aandacht vanuit de wereld. Het is nu aan ons om daar gebruik van te maken en ongecensureerde informatie over ons land naar buiten te brengen.”

Geschreven door: Simba Russeau

Bron: Happynews.nl