Terra Incognita: onze planeet redden in 80 dagen

Kunnen we de problemen op onze planeet oplossen in 80 dagen? Als we Terra Incognita doornemen komen we tot de vaststelling dat dit geen fictie is, maar een realistisch scenario.

Marc Juncker is Fransman van geboorte, bezit de Belgische nationaliteit en woont tegenwoordig in de buurt van Dresden.

Hij studeerde economie, maar de studie heeft plaats moeten maken voor een carrière als piloot. Naast examinator voor het Directoraat-Generaal in Brussel is hij ook enige tijd gastdocent klimatologie geweest. Hij geniet steun van de academische wereld.

Het voorwoord van Terra Incognita is geschreven door astrofysicus Fons Wils. Dr. ir. Coen Vermeeren van de TU Delft schrijft over dit werk het volgende:

“Met zo ongeveer alle samenhangende mondiale systemen in crisis, is vooral overzicht nodig om allereerst te begrijpen wat er precies aan de hand is. Omdat onze systemen voornamelijk worden bemenst en bestuurd door specialisten, ontbreekt dat overzicht alom. Gekozen oplossingen uit angst en onwetendheid zijn daarom vaak geen oplossingen en slimmer nog, zij maken zaken meestal alleen maar erger. Deze tijd vereist stoutmoedige open geesten met overzicht en met lef. Marc Juncker heeft beide. Ondanks het feit dat niemand van ons alles kan weten, zijn vanuit zijn gedachtegoed en stellige analyses oplossingsrichtingen te vinden die ons in slechts tachtig dagen kunnen brengen waar wij moeten zijn. Thuis uit de crises.” Het boek is ingedeeld in drie bedrijven, net zoals een opera. Alleen sterft het hoofdpersonnage Terra niet aan het eind. Het mondt uit in een blijspel. In de eerste twee bedrijven worden de meest existentiële problemen op onze planeet aan de kaak gesteld.”

Is het gat in de ozonlaag wel degelijk gedicht? Wie zijn de tenoren in de klimaatcarrousel, waarbij zij ons absurde belastingen opdringen in de naam van de redding van de planeet? Wat is de rol van de industriële landbouw? Wat is de echte agenda van ondernemingen zoals Monsanto? En wat moeten we met geo-engineering, het trekken van strepen in de lucht? Op al deze vragen krijgt de lezer een onderbouwd antwoord.

Het derde bedrijf reikt vooral oplossingen aan, waaronder de introductie van een universeel communicatiesysteem met planten waardoor de huidige klimatologische perikelen een halt toegeroepen kunnen worden. Deze techniek schept een volledig nieuw referentiekader waaruit een nieuw maatschappijmodel zal voortvloeien dat niet gebaseerd is op angst en geweldspiralen, maar op wederzijds respect tussen mens, flora en fauna.

Investeringen die onze biotopen daadwerkelijk ten goede komen zullen niet meer aan de kostenzijde van de balans verschijnen, maar geactiveerd en jaarlijks geherwaardeerd worden. Op deze wijze wordt er duurzaam waarde gecreëerd.

Indien op grote schaal toegepast zal dit de staatshuishoudingen opnieuw rechttrekken, openbaar dienstbetoon opnieuw mogelijk maken en welvaart scheppen. Alleen ligt de bal in ons kamp. Niemand van de ‘elite’ zit te wachten op dergelijke oplossingen, want miserie is juist zo lucratief.

Juncker stelt de oplossingen in onderstaande video in een notendop voor. Ook jij kunt meebouwen aan een mooiere, rechtvaardigere wereld.



Het boek wordt inmiddels aangeboden via de gereputeerde uitgeverijen.

Bron: Niburu.nl

Moeiteloos duurzaam leven? Streef naar geluk!

(Michiel Hobbelt) Geluk en duurzaamheid gaan perfect samen.

Albert Einstein: “Not everything that counts can be counted, and not everything that can be counted counts!”

We leven in een bewogen tijd, die zowel kansen als bedreigingen kent. Door een combinatie van wetenschap en kapitalisme is de planeet nog nooit zo bevolkt geweest als nu, bijna zeven miljard mensen. Ook zijn er nu relatief minder oorlogen dan 50 jaar geleden. Veel mensen leven in rijkdom. Echter ook een groot gedeelte van de wereldbevolking leeft in armoede en lijdt honger. Het hoge Westerse welvaartsniveau heeft ook een keerzijde, de planeet raakt langzaam uitgeput. Klimatologisch onderzoek toont aan dat door de hoge hoeveelheid CO2 in de lucht wereldwijd de temperatuur zou kunnen gaan stijgen de komende eeuw. Er is nog geen overeenstemming bereikt over of de temperatuur zal gaan stijgen en hoe groot die temperatuurstijging dan zal zijn, maar de data wijzen wel de kant op van een dreigende klimaatcrisis (Stern, 2007). In een hoog tempo verbruiken we onze niet herwinbare grondstoffen, zoals olie, gas en kolen. Er zijn vele voorspellingen dat deze grondstoffen over enkele decennia uitgeput zijn en een energiecrisis dreigt. De uitputting van onze grondstoffen wordt vooral veroorzaakt door het hoge consumptieniveau van de Westerse mens. Verder zijn we de laatste jaren geconfronteerd met een kredietcrisis, dat zich als een olievlek over de wereld heeft verspreid. Banken hebben massaal kredieten verleend aan consumenten, die deze kredieten niet konden terugbetalen. De oorzaak wordt vooral gezocht in de bonussen die de bankiers worden uitbetaald. Door deze bonussen nemen de bankiers grote risico’s om hun bonussen binnen te halen met als gevolg dat vele mensen een krediet (vooral hypotheken) hebben gekregen, welke ze helemaal niet konden betalen.

Van crisis naar crisis

Deze ogenschijnlijke verschillende crises hangen samen, namelijk ze zijn ontstaan doordat de mens zich de laatste eeuwen in onze beschaving te eenzijdig heeft gericht op materie en langzamerhand de immateriële waarden uit het oog is verloren (Klaas van Egmond, 2010). Volgens Van Egmond kenmerkt deze tijd zich door een tijd waarin er geen werkelijk doel op na gehouden wordt. Zonder expliciete doelstelling of sturing wordt de maatschappij door een autonoom proces voortgedreven naar de volgende crisis. Men zou ook wel kunnen zeggen dat mensen zich niet meer afvragen wat werkelijk belangrijk is in een mensenleven. Of anders gezegd: wat maakt een mens gelukkig? Deze paper draait om de vraag of de samenleving duurzamer kan worden als mensen hun gedrag meer laten afhangen van de vraag wat hun gelukkig maakt?

Volgens Van Egmond (2010) is een samenleving duurzaam wanneer de verschillende waardeoriëntaties collectief versus het ik in balans zijn en er tevens een balans bestaat tussen de materiële en immateriële waarden. Een voorbeeld kan dit verduidelijken. In de loop der jaren zijn auto’s steeds zuiniger geworden en hierdoor per gereden kilometer minder milieubelastend. Door deze technische vooruitgang werden auto’s goedkoper in gebruik, waardoor meer mensen in staat waren om een auto aan te schaffen (Van der Vinne, 2007). Hierdoor werden er absoluut gezien meer kilometers gereden. Ook gingen mensen steeds verder van hun werk wonen door de flexibelere arbeidsmarkt en de emancipatie van de vrouw. De zuinigere auto leidde uiteindelijk dus tot meer verbruik van brandstoffen. Een technische vooruitgang (materie) kan dus alleen duurzaam zijn wanneer deze gepaard gaat met duurzaam gedrag (immaterie).

Welvaart of welzijn

Geluk is een immateriële waarde. Het nadenken over immateriële waarden is belangrijk om richting te geven aan gedrag en aan een samenleving. Layard (2005) haalt in zijn boek ‘happiness’ onderzoek aan waarin wordt aangetoond dat de mensen in Amerika, Groot-Brittannië en Japan de laatste 50 jaar niet gelukkiger zijn geworden, terwijl de gemiddelde inkomens meer dan verdubbeld zijn in deze periode. Er blijkt dat rijke landen gemiddeld gelukkiger zijn dan arme landen. Echter de data suggereren dat de wet van afnemende meeropbrengsten van kracht is, des te hoger de mate van rijkdom, des te minder het gemiddelde geluk toeneemt met een toename van de rijkdom. Het draaipunt ligt tussen de US $ 10.000 en US $ 20.000 per hoofd. Verder is er goed bewijs dat we gelukkig kunnen leven met minder consumptie. Dertig jaar geleden leefden de Amerikanen en de Britten ongeveer even gelukkig met de helft aan welvaart en vandaag de dag leven de Mexicanen even gelukkig als de Amerikanen en Britten met de helft aan welvaart. Sinds de jaren 50 van de vorige eeuw zijn de mensen in het Westen nauwelijks gelukkiger geworden. Hoe kan het dat wij ondanks een aanzienlijke welvaartsgroei toch niet gelukkiger zijn geworden?

Een onderzoek (‘World Values Survey’) van John Helliwell (2003) van de University of British Columbia waaraan 90.000 proefpersonen uit 46 landen deelnamen, kan duidelijk maken waarom wij niet gelukkiger zijn geworden. Sinds 1981 zijn er vier onderzoeken uitgevoerd. In dit onderzoek rapporteerden de proefpersonen eerst hun geluk op een schaal van 10 tot 100 en ze rapporteerden ook verschillende kenmerken van hun leven. Hieruit kwamen 7 kenmerken die het geluk van de proefpersonen kunnen verklaren, deze zijn: familie relaties, financiële situatie, werk, community en vrienden, gezondheid, persoonlijke vrijheid en persoonlijke waarden. Layard (2005) geeft aan dat de wetenschap en de technologische vooruitgang onze welvaart, kwaliteit van werk en gezondheid aanzienlijk vergroot hebben. Echter onze familierelaties, de verbondenheid en veiligheid van gemeenschappen en egoïstische waarden zijn achter uitgegaan. Ons geluk hangt boven alles af van de kwaliteit van onze relaties met andere mensen.

Verder is een belangrijke reden waarom we niet gelukkiger zijn geworden, ondanks de aanzienlijke welvaartsgroei, het principe van habituatie. Mensen zijn erg goed in het aanpassen aan omstandigheden. Habituatie is erg belangrijk als het gaat om de aanpassing aan slechte omstandigheden. Zo kunnen we ons op den duur weer gelukkig gaan voelen als we bijvoorbeeld ons been kwijt raken. Echter het mes snijdt aan twee kanten. We passen ons ook redelijk snel aan, aan onze positieve levensomstandigheden, zoals een groot huis, een dure auto of een verre vliegreis. We moeten hier steeds meer van hebben om even gelukkig te blijven. Er zijn echter ook zaken waar we nooit helemaal aan wennen, zoals seks, vrienden, getrouwd zijn, kwaliteit en zekerheid van werk (Layard, 2005). Om gelukkig te zijn kan het van belang zijn dat mensen zich op die gedragingen richten die blijvend gelukkig maken.

Sociale vergelijking is ook debet aan het verminderen van onze algehele geluksniveau. Onze tevredenheid met ons inkomen wordt voor een groot deel bepaald door de vergelijking met andere mensen. De onderzoekers Solnick en Hemenway (1998) vroegen aan mensen of ze liever 50.000 dollar wilden verdienen als iedereen verder gemiddeld 25.000 dollar verdient of dat ze liever 100.000 dollar wilden verdienen en andere mensen gemiddeld 250.000 verdienen. De meerderheid koos voor de eerste, degene waarin ze absoluut dus de helft minder verdienen, maar ten op zichten van andere het dubbele. Dit onderzoek beschrijft het verschijnsel van ‘Keeping up with the Joneses’. Bijvoorbeeld, mensen kijken wat hun buren voor auto voor de deur hebben staan en willen dan een grotere auto dan hun buren. Ze hebben niet werkelijk de behoefte aan deze auto, maar willen gewoon niet onder doen. Dit mechanisme zorgt voor het teniet doen van het geluksgevoel van meer inkomen in het Westen. Om deze materie te kunnen bekostigen, moet er echter wel meer gewerkt worden, maar men wordt alleen maar ongelukkiger van dit vele werken. Dezelfde tijd kan namelijk niet geïnvesteerd worden in de kwaliteit van onze relaties.

Ratrace maakt ongelukkig

Habituatie en het sociaal vergelijken (de ratrace) hebben er onder andere voor gezorgd dat we niet gelukkiger zijn geworden ondanks onze flinke toename in welvaart. In deze postmodernistische tijd wordt er een eenzijdige nadruk op materie en het ik gelegd (Van Egmond, 2010). Hierdoor blijven we ons bovenmatig richten op het vergaren van materiële goederen en daardoor houden we er een hoog consumptieniveau op na. Voor dit consumptieniveau moeten we hard werken, waardoor we geen tijd meer over houden voor onze familierelaties, gaat de verbondenheid en veiligheid van gemeenschappen achteruit, nemen onze egoïstische waarden toe en leggen we een grote druk op de aarde. Als wij ons meer bewust worden van de mechanismen van habituatie en sociaal vergelijken, dan zouden we kunnen inzien dat wanneer we ons minder richten op materiële zaken en meer op de kwaliteit van onze relaties, we ons gelukkiger zouden voelen. Dit zou ook tot gevolg hebben dat ons materiële consumptieniveau zou dalen en hierdoor zou onze samenleving duurzamer worden. Wat kunnen we met voorgaande?

Wat maakt jou gelukkig?

Het lijkt erop dat mensen niet helemaal door hebben wat hen gelukkig maakt. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat mensen niet goed weten wat hun gelukkig maakt, bijvoorbeeld inkomen boven een bepaald niveau en uiterlijk maken ons vrijwel niet gelukkiger. Mensen denken echter wel dat ze hiervan gelukkiger worden (Lyubomirsky, 2007). Geluksstudies zouden kunnen helpen om mensen hierover te informeren. Een gevaar is dat mensen wordt opgedrongen wat hun gelukkig maakt en dat ze hun gevoel van autonomie kwijtraken. Een gepaste afstand is dan ook belangrijk. Deelname aan gelukseducatie zou dan ook vrijwillig moeten zijn. Verder zou de vraag wat een mens gelukkig maakt open moeten staan voor een constant publiek debat. Immers elke tijd legt zijn eigen accenten op de vraag wat een mens gelukkig maakt. Echter het debat zou wel openlijk moeten worden gevoerd en niet overgelaten moeten worden aan partijen, zoals de reclamewereld, die er een dubbele agenda op na houdt. Ook is maar een gedeelte van het menselijk geluk universeel. Het gedeelte van het geluk dat tussen mensen verschilt, mag zeker niet beknot worden.

Hoe zou gelukseducatie er uit kunnen zien? Het is van belang om in te zien hoe groot je invloed op jouw geluk werkelijk is. Uit onderzoeken (Lyubomirsky, 2007) naar één- en twee-eiige tweelingen kan geconcludeerd worden dat we met een bepaalde aanleg voor geluk worden geboren, die we van onze biologische ouders hebben geërfd. Uit deze onderzoeken blijkt dat 50% van ons geluk vastligt in onze genen. De ontdekking die het meest indruist tegen onze intuïtie is misschien het gegeven dat slechts 10% van de variatie in geluksniveau verklaard kan worden uit verschillen in leefomstandigheden: het doet er niet zo veel toe of we rijk of arm zijn, gezond of ongezond, mooi of lelijk, getrouwd of vrijgezel, enzovoort. De overige 40% is het meest interessant, aangezien we daar het meeste invloed op hebben. Het blijkt dat ons bewuste gedrag 40% van ons geluk bepaalt. Belangrijk is wel om in te zien dat deze verhouding ‘van oorzaken van geluk’ alleen geld voor mensen in ontwikkelde landen. Welke bewuste gedragingen kunnen ons geluk werkelijk verhogen?

Volgens Lyubomirsky (2007) bestaat er niet één magische strategie die ons allen gelukkig maakt. We hebben allemaal onze eigen behoeften, interesses, waarden, mogelijkheden en neigingen, waardoor sommige wel en andere niet geschikt voor ons zijn. Uit onderzoek blijkt (Lyubomirsky, 2007) dat onder andere de volgende 12 activiteiten mensen blijvend gelukkig kunnen maken: dankbaarheid tonen, optimisme cultiveren, niet tobben of sociaal vergelijken, vriendelijk zijn, sociale relaties koesteren, copingstrategieën ontwikkelen, leren vergeven, flow-ervaringen versterken, geniet van het leven, engagement voor je doelen, praktiseren van geloof en spiritualiteit, en zorgen voor je lichaam.

Meer geluk kan leiden tot meer duurzame samenleving

We kunnen concluderen dat wanneer geluksstudies serieus genomen zouden worden, dat we ons gedrag dan minder zouden richten op het vergaren van materie, aangezien leefomstandigheden maar een kleine invloed hebben op het algehele geluk van de mens. Het gevolg zou zijn dat de hoogte van onze materiële consumptieniveau afneemt, wat er toe leidt dat ons gedrag duurzamer wordt. Kiezen voor geluk en het publieke debat hierover aangaan, kan een goede bijdrage zijn aan een duurzamere toekomst!

Bron: Corporate Compassion via Earth-Matters.nl

'Overeind houden eurozone gaat 50% van onze welvaart kosten'

 

Onze politici doen alles om te voorkomen dat u deze statistiek ziet en begrijpt. Hieruit blijkt dat de Duitsers en Nederlanders (uiterst rechts) hoofdzakelijk werken en sparen om met name Spanje (uiterst links), Italië, Griekenland, Portugal, Frankrijk en Polen overeind te houden.

Uit een analyse van de wereldwijde financiële investeringsgroep Jefferies blijkt dat het overeind houden van de eurozone zo'n 50% van de welvaart van de Noord Europese landen zal kosten, maar met name van Duitsland en Nederland. Lees waarom de euro en bijna al onze politieke partijen er voor gaan zorgen dat het Nederlandse volk op permanente basis uiteindelijk de helft van zijn welvaart zal zien verdwijnen naar Zuid Europa.

Volgens Jefferies analist David Zervos zullen 'de grote jongens' Spanje en Italië geen schuldenkwijtschelding à la Griekenland ondergaan. Belangrijkste reden is het feit dat de banken in Noord Europa voor miljarden aan inmiddels waardeloze staatsschuldpapieren van deze landen bezitten. Deze banken zullen onmiddellijk failliet gaan als de gigantische verliezen op de Spaanse en Italiaanse schulden -en die zullen er onverbiddelijk komen- niet op een andere manier kunnen worden afgehandeld.

De invoering van de euro heeft een grootschalig exportfinancieringsschema in het leven geroepen. Omdat de Zuid Europese periferie landen plus Ierland door de euro ineens veel goedkoper geld konden lenen, waren ze in staat om hun import uit Noord Europa fors op te voeren. Hierdoor liepen de staatsschulden van deze landen echter compleet uit de hand, met de huidige crisis als gevolg.

Lees verder op: Xandernieuws.punt.nl

China staat klaar om Europa te steunen

PEKING (ANP  i/AFP  i) - China staat klaar om ,,een grotere bijdrage te leveren aan het oplossen van de Europese schuldproblemen''. Dat heeft de Chinese premier Wen Jiabao dinsdag gezegd, nadat hij gesprekken had gevoerd met Europese politieke leiders.

Concrete toezeggingen deed Wen niet. De premier had eerder al aangeven dat China, uit eigen belang, overweegt om Europa financieel te steunen. Europa is voor China een van de belangrijkste exportmarkten en een bron van technologieën. Wen hoopt daarom dat ,,de stabiliteit en welvaart blijven behouden''.

Bron: Europa-nu.nl

China voorziet tekort aan voedsel en water door klimaatverandering

Klimaatverandering kan de Chinese economie zware schade toebrengen en voedsel- en watertekorten tot gevolg hebben. Gewassen zullen zwaar te leiden hebben onder toenemende droogte en overstromingen, zodat het land nieuwe manieren moet vinden om zichzelf te voeden.

Dat blijkt uit een rapport van de Chinese overheid dat onlangs is vrijgegeven. Het rapport vat samen wat de gevolgen zijn van een opwarmende aarde voor China, de grootste uitstoter van broeikasgassen ter wereld.

De lange-termijngevolgen vormen waarschijnlijk een bedreiging voor de Chinese welvaart, gezondheid en voedselzekerheid. 'China gaat moeilijke omstandigheden tegemoet, door de gevolgen van een voortdurende opwarming van de aarde', aldus het rapport. 'Maar de CO2-uitstoot stijgt nog altijd, door de verbranding van fossiele brandstoffen. De uitstoot zal pas in 2030 enigszins dalen en na 2050 sterk dalen.'

Lees verder op: Parool.nl

Kapitalisme - Wat ze je niet vertellen

De internationaal geprezen econoom Ha-Joon Chang geeft in zijn boek '23 Things They Don’t Tell You about Capitalism' (2010) een lijst van essentiële waarheden over het kapitalisme die u van de vrijemarktadepten niet zult horen.

Chang maakt meteen duidelijk dat zijn boek geen antikapitalistisch manifest is, maar als constructieve kritiek op het vrijemarktkapitalisme kan dienen om een betere vorm van kapitalisme te kunnen te realiseren. Hieronder enkele van zijn stellingen.

1. De vrije markt bestaat helemaal niet

Banken en bedrijven worden gesteund door de overheid.
Een compleet vrije markt zou onder meer betekenen dat regels en wetten met betrekking tot kinderarbeid, immigratie, wapenhandel en arbeidsvoorwaarden afgeschaft worden.

3. De meeste mensen in rijke landen verdienen te veel

In Zweden verdient men circa 50 keer meer dan iemand met hetzelfde werk in India. Rijkdom hangt met name af van in welk land we leven, doordat we niet vrij mogen reizen.

5. Ga uit van het ergste in de mens, en je krijgt het slechtste

Eigenbelang is vaak niet onze primaire motivatie. Andere beweegredenen spelen vaak een grote rol. Systemen die dit begrijpen kunnen optimaal gebruik maken van die andere motieven en halen zo het beste uit mensen. In systemen waarin mensen zich niet meer gewaardeerd voelen als morele wezens, zullen ze zich ook niet meer ernaar gedragen. Dit brengt enorme kosten voor veiliigheid, controle en straffen met zich mee.

7. Vrijemarktbeleid maakt zelden de arme landen rijk

Het vrije marktsysteem belemmert juist de economische groei. De meeste rijke landen, inclusief de Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, zijn rijk geworden door een combinatie van subsidies, protectionisme en andere maatregelen die nu vreemd genoeg worden afgeraden aan ontwikkelingslanden.

12. Overheden kunnen winnaars kiezen

Overheden kunnen soms met spectaculair succes groeiende bedrijfstakken en projecten aanwijzen in de private, publieke of gezamenlijke sector.

13. Rijke mensen maken niet de rest niet rijker

De theorie van trickle down economics zegt dat als de rijken rijker worden, de armen daarvan meeprofiteren (de rijkdom zou vanzelf doordruppelen). Dus arme mensen kunnen op de lange termijn alleen rijker worden door de rijken nog rijker te maken. Maar samen met een te vrij marktkapitalisme heeft groeibevorderend beleid ten gunste van de rijken er tussen 1989 en 2006 voor gezorgd dat in de Verenigde Staten 91 procent van de economische groei bij de 10 procent rijkste Amerikanen is terechtgekomen (Economic Policy Institute). Het druppelt dus omhoog, dat is de reden waarom de rijken zo rijk zijn geworden.

14: Amerikaanse managers zijn te duur

De Verenigde Staten hebben de best betaalde managers ter wereld. Maar niet de best presterende sectoren. De managersklasse heeft bovendien veel economische, politieke en ideologische kracht weten te vergaren en oefent zo invloed uit op de krachten die hun beloningen bepalen.

15: Mensen in arme landen zijn ondernemender dan mensen in rijke landen

Mensen in arme landen zijn vier tot zes keer zo ondernemend als mensen in rijke landen die buiten de landbouwsector werken.

21: Een grote overheid maakt mensen ontvankelijker voor veranderingen

De flexibiliteit van de beroepsbevolking is groter en industriële herstructurering is makkelijker in landen waar sociale zekerheiden goed geregeld zijn door de overheid. Het maakt mensen beter in staat risico's te nemen met hun baan of carrière, omdat er een bepaald vangnet is waarop mensen kunnen terugvallen.Ook al verliezen ze hun baan, de levensstandaard blijft op een bepaald peil.

23: Voor goed economisch beleid heb je geen goede economen nodig

Het merendeel van de echt belangrijke economische kwesties in het beleid van landen valt binnen het intellectuele bereik van intelligente niet-economen. Aan de wieg van de zogenaamde ‘wondereconomieën’ van Zuid-Korea, Japan, Taiwan en China schitterden de economen door hun afwezigheid. Hier waren het voornamelijk juristen, ingenieurs en natuurwetenschappers. Er zijn zelfs redenen om aan te nemen dat de invloed van vrijemarkteconomie ronduit schadelijk kan zijn voor de economie.

Bron: Tegenlicht.VPRO.nl

Japanse moeders eisen sluiting kerncentrales

Japanse vrouwen zijn in de afgelopen maanden zeer actief geworden in de strijd tegen kernenergie. Ze eisen meer openheid over het stralingsgevaar van de in maart verwoestte kerncentrale Daiichi in Fukushima en sluiting van andere centrales.

“Moeders zijn actief bij verschillende protestbewegingen die willen dat de kerncentrales in Japan gesloten worden”, zegt Aileen Miyoko Smith, hoofd van Green Action, een niet-gouvernementele organisatie (ngo) die zich inzet voor duurzame energie.

Meer dan honderd demonstranten, overwegend vrouwen, hebben deze week een ontmoeting gehad met vertegenwoordigers van de Commissie voor Nucleaire Veiligheid. Ze overhandigden een verklaring waarin wordt opgeroepen tot een transparant onderzoek naar het ongeluk en een permanente sluiting van alle kerncentrales in het land.

Meer dan 150.000 mensen kunnen nog steeds niet naar huis vanwege de straling in de omgeving van Fukushima. Er is bewijs dat de radioactieve vervuiling zich verspreid heeft naar rijst en groenten in nabijgelegen landbouwgebieden. Ook zijn er besmette babyvoedingsproducten gevonden in de supermarkten.

Welvaart

Groepen vrouwen trotseren intussen de winter en hebben een tentenkamp opgezet bij het ministerie van Economische Zaken. Hier willen ze tien maanden en tien dagen demonstreren, de periode die in Japan traditioneel staat voor een zwangerschap.

“Met onze protesten willen we pleiten voor een hergeboorte van de Japanse samenleving”, zegt Chieko Shina, een van de deelneemsters. “Er is een fundamentele verandering nodig. De autoriteiten moeten economische groei niet boven de veiligheid van de bevolking stellen.”

Experts zien de protesten als een mijlpaal voor de jonge Japanse sociale bewegingen, die lang veroordeeld waren tot de kantlijn omdat in Japan de nadruk sterk lag op het creëren van welvaart door hard werken en het bereiken van succes.

“Deze demonstraties laten zien dat gewone mensen echt geen kernenergie meer willen. Er gaat ook een andere boodschap van de protesten uit, namelijk dat we de regering niet meer vertrouwen”, zegt Takanobu Kobayashi, manager van Matsudo, een netwerk van burgerbewegingen.

Suvendrini Kakuchi

Bron: Happynews.nl

De erfenis van de Aarde

Alles wat zich bevindt, heeft bevonden, en zich ooit nog zal bevinden op onze planeet is opgebouwd uit elementen die vanaf het begin op deze planeet aanwezig waren.

Alle ondergrondse rijkdommen (ertsen, mineralen en dergelijke) zijn een gevolg van de evolutie van de planeet en horen dus aan de planeet toe.
Ook de mens is het gevolg van deze evolutie en maakt dus deel uit van de planeet.

Waaruit volgt dat alle ondergrondse rijkdommen toebehoren aan alle mensen, en niet aan diegene die toevallig een voorraadje onder zijn achtertuintje ontdekt.

Iedere wereldbewoner zou een behoorlijk bestaan kunnen opbouwen zonder dat anderen zwaar moeten gaan inleveren, behalve dan wel diegenen die menen dat de ondergrondse rijkdommen hun persoonlijk bezit zijn.

Met dank aan Gunteman, die dit stuk schreef

Bron: Mysterie-wetenschapsforum.nl

Occupy: “Wat goed dat jullie dat doen!”

“Stay hungry, stay foolish”, zei Steve Jobs in 2005. Onlangs bestond ons studenten actiecollectief Kritische Studenten Utrecht (KSU) alweer 2,5 jaar. Occupy is inmiddels op sommige plekken al maanden aan de gang. Ja, ook ik vraag me wel eens af waarom, maar volg toch maar Steve Jobs’ advies op.

Vanaf haar begin probeerde KSU een studentenbeweging op te bouwen om de commercialisering van het onderwijs tegen te gaan en maatschappelijke betrokkenheid van studenten te stimuleren. Stap 2 zou zijn geweest om stevige allianties te smeden met andere sociale bewegingen om gezamenlijk plannen te maken voor een betere wereld. Jawel, een ware revolutie zou stap 3 zijn. In deze nieuwe wereld zouden studenten en docenten zelf hun scholen besturen en werknemers hun werkplaatsen. Scholen zouden kennis en welvaart brengen aan de maatschappij, in plaats van carrière en status aan een elite. Fabrieken zouden rekening houden met de sociale en ecologische gevolgen van hun productie en dus noch werknemers, noch de planeet zelve uitbuiten. Politici zouden niet langer het volk dicteren hoe zij moeten leven, maar slechts uitvoeren wat het volk hen opdraagt. En ‘het volk’ zou goed weten wat hen op te dragen, aangezien ze toegang zouden hebben tot onderwijs van kwaliteit in academische vrijheid. En zie daar, het einde van de geschiedenis zou (nu echt) aangebroken zijn; ‘echte democratie’ zou het winnen van het Westerse staatskapitalisme en de totalitaire planeconomie van de Sovjet-Unie.

Lees verder op: Visionair.nl

Stop de verdomming van Nederland

In Nederland wordt rond de twee procent van alles wat we verdienen besteed aan wetenschappelijk onderzoek. Dit moet minimaal verdubbeld. Dan maar bezuinigen op enkele hierna te noemen volkomen zinloze activiteiten. Het overeind houden van de parasitaire bankensector bijvoorbeeld.

Nederland scoort maar matigjes in internationale statistieken qua wetenschappelijk onderzoek. Dat vertaalt zich in een miezerige economische groei.

Geschiedenis bewijst: wetenschap is de enige effectieve bron voor een beter leven

Anno 2011 leven er meer mensen op aarde met een hogere welvaart dan ooit tevoren in de geschiedenis van de mensheid. Een haast onwerkelijke prestatie. Er is maar één reden waarom we het zo goed doen vergeleken met onze voorgangers. Die is onze toegenomen kennis van wetenschap en techniek. In de vroege middeleeuwen had nog niemand van aardolie gehoord, behalve dat het een nuttig goedje was om lampen mee te vullen en kieren mee te dichten. Mensen stierven als vliegen aan nu makkelijk te behandelen ziekten als de pest en cholera en hongersnoden waren meer de regel dan de uitzondering.

Lees verder op: Xandernieuws.nl

VVD'er: Ruil euro in voor de neuro

© ANP

 

De politiek moet serieus gaan nadenken over de introductie van de 'neuro', een munt met alleen landen in Noord-Europa. Dat zegt zaterdag VVD-prominent Patrick van Schie in het AD. Van Schie is directeur van het wetenschappelijk bureau van de VVD.

Volgens hem moet er nu een besluit over de toekomst van de munt worden genomen, omdat anders de kosten alleen maar oplopen. 'We worden steeds verder het moeras in getrokken'.

Propagandapraatjes

De VVD'er heeft moeite met de 'propagandapraatjes' over de welvaart die de euro zou hebben gebracht. Dat de munt Nederland veel welvaart heeft gebracht, noemt hij 'nooit aangetoond en onbewijsbaar'. Van Schie vreest dat ons land 'een zware klap' krijgt door de eurocrisis.

Van Schie vindt dat zwakke economieën als Griekenland en Italië moeten afvallen. Ook vindt hij dat er voor Frankrijk geen plaats is in de 'neuro-zone' omdat daar de politiek invloed wil hebben op de centrale bank. 'Ik weet dat het politiek moeilijk te verkopen is, maar ik geloof niet dat de 'neuro' sterker wordt met de Fransen.' (Redactie)

Bron: AD.nl

Bruto Nationaal Geluk

Waaraan zie je of het goed gaat met een land? Aan het totale inkomen van de mensen die in een land wonen of aan de gezondheid van de mensen? Gebruiken we het BNP (Bruto Nationaal Product) als maat of het BNG, het Bruto Nationaal Geluk?

Bhutan, een boeddhistisch landje in het oostelijk Himalaya-gebergte, werkt met een boeddhistische economie: in plaats van te streven naar een zo hoog mogelijk Bruto Nationaal Product (BNP) streeft de regering van Bhutan naar een zo groot mogelijk BNG, oftwel Bruto Nationaal Geluk!

De gedachte achter het Bruto Nationaal Geluk is dat het vervullen van materialistische wensen niet per definitie leidt tot geluk. Welzijn, een gevoel van veiligheid, waardering, het vinden van emotionele en spirituele groei, zijn ook dingen waaruit duurzaam geluk is te halen.

Bruto Nationaal Geluk is een verruiming van het Bruto Nationaal Product, waarbij het milieu, de sociale waarden en het innerlijke geluk van de mens meegerekend worden. Bij Bruto Nationaal Geluk gaat het over welzijn in plaats van welvaart, en niet alleen over de materiële maar ook over de spirituele dimensie.

Deze zienswijze mag zich sinds enige tijd verheugen op internationale belangstelling. Ook westerse wetenschappers komen naar Buthan, ze zijn begaan met de koers die de wereldeconomie volgt en zoeken samen naar een alternatief.

Bron: HappyNews.nl

Occupy-protesten in Aziatische steden

Afgelopen zaterdag werden er over de gehele wereld zogenoemde Occupy-protesten georganiseerd. De protestbeweging, die in New York haar oorsprong heeft, bereikte dit weekend ook Azië. In Tokyo, Taipei, Seoul, Hong Kong en Manila gingen mensen massaal de straat op.

De Occupy-protesten zijn bedoeld om tegen de inhaligheid van bankiers en het bedrijfsleven te protesteren. De demonstranten stellen hen verantwoordelijk voor het veroorzaken van de financiële crisis en voor het steeds groter wordende gat tussen rijk en arm. Politici, zo stellen de demonstranten, houden te weinig toezicht op de financiële sector.

In Hong Kong bracht de Occupy-beweging zaterdag rond de 500 mensen op straat. Die verzamelden zich in het financiële district van de stad. Uit solidariteit met de demonstranten in New York, waar het protest een maand geleden begon, en omdat Hong Kong een belangrijke spil is in de financiële wereld. Eén van de demonstranten noemde Hong Kong tegenover persbureau AFP een ‘financiële sleutel in Azië’. “Het is een basis voor veel financiële multinationals en een basis die veel kapitalisten en rijken bedient om welvaart te monopoliseren,” aldus de demonstrant.

In Tokyo gingen eveneens honderden demonstranten de straat op. In de Japanse hoofdstad verzamelden mensen zich echter niet alleen om tegen de inhaligheid van de financiële wereld te demonstreren, maar bij het passeren van het kantoor van energiebedrijf TEPCO werd ook direct van de gelegenheid gebruik gemaakt om leuzen tegen het gebruik van nucleaire energie te roepen.
De Taiwanese hoofdstad Taipei telde zaterdag zo’n 300 Occupy-demonstranten. Die verzamelden zich in de omgeving van de wolkenkrabber Taipei 101, voor velen het symbool van de financiële macht in Taiwan. Tot ongeregeldheden leidde dat niet en veel demonstranten staakten hun protest toen een regenbui losbarstte.

In Seoul verzamelde zich een groep van ongeveer 200 ontevreden burgers. De demonstranten droegen borden met zich mee waarop teksten stonden als ‘Het kapitalisme voor één procent heeft gefaald’. Behalve demonstranten waren er in Seoul honderden leden van de oproerpolitie op straat. Die wisten te voorkomen dat de demonstratie zich verplaatste naar een groot plein in de Zuid-Koreaanse hoofdstad.

Ten slotte was er ook nog een kleine Occupy-demonstratie in Manila, de hoofdstad van De Filipijnen. De Filipijnse demonstranten – voornamelijk aanhangers van de linkse partij Bayan Muna – toonden zich solidair met de demonstranten op Wall Street, New York. Bij het kantoor van de Amerikaanse ambassade riepen ze op een einde te maken aan het Amerikaans
e imperialisme en diens oorlogsagressie tegenover andere landen.

Bron: Aziatischetijger.nl

Occupy Together: Spanjaarden willen sociale en economische gelijkheid

Nu zich in navolging van de Occupy Wall Street demonstraties in New York, wereldwijd protesten voor sociale en economische gelijkheid aandienen, eisen Spaanse burgers een einde aan belastingvoordelen voor rijken.

Duizenden mensen in 166 steden in Spanje, los verenigd in de 15-M beweging, willen dat bedrijven meer belasting gaan betalen, zodat “de rijken ook meebetalen aan de crisis.”

De meeste belasting wordt in Spanje opgebracht door de werkende middenklasse. De belastingverschillen zijn door de economische crisis op twee manieren versterkt, zegt Francisco de la Torre Díaz, woordvoerder van Organización de Inspectores de Hacienda del Estado (IHE). “Ten eerste door de verhoging van de indirecte belastingen, zoals de btw, maar meer nog door een verlaging van de belasting voor bedrijven.”

De belasting voor bedrijven nam in de afgelopen jaren gestaag af. “Tussen 2007 en 2010 is het bedrag aan belasting voor bedrijven aanzienlijk gedaald. Haalde de staat voorheen bijna 45 miljard euro binnen, nu is dat minder dan 16 miljard”, zegt hij.

Dat betekent een aanzienlijk inkomstenverlies voor de overheid. En het gaat om geld dat gebruikt had kunnen worden voor openbare programma’s die nu geschrapt worden.

Betere verdeling van welvaart

Observatorio de Responsabilidad Social Corporativa, een organisatie die zich bezighoudt met sociale verantwoordelijkheid bij bedrijven, meldt bovendien dat 80 procent van de Spaanse bedrijven aan de IBEX 35, de aandelenindex van de belangrijkste Spaanse effectenbeurs, geld hebben in belastingparadijzen.

Ook econoom en ontwikkelingsexpert Manuel de la Iglesia-Caruncho acht het noodzakelijk dat de rijkste bedrijven meer bijdragen aan het wegwerken van de overheidstekorten door meer belasting te betalen. Een eerlijker belastingsysteem kan het begrotingstekort terugdringen en een einde maken aan overdreven speculatie op de financiële markten. Ook zou er zo meer geld beschikbaar komen voor publieke diensten.

“Maar dan moet het geld ook daadwerkelijk gebruikt worden voor werkgelegenheid, onderwijs, gezondheidszorg, onderzoek en ontwikkeling en het milieu.”

Het argument dat hogere belasting voor bedrijven investeringen ontmoedigt en leidt tot een afname van consumptie, is niet steekhoudend volgens Iglesia-Caruncho. Hij verwijst naar de Scandinavische landen, waar hoge belastingen worden geheven en waar toch sprake is van groei en een toename van de consumptie.

Scandinavische landen zijn volgens hem beter bestand tegen economische onrust, omdat ze hun welvaart beter verdelen.

Door: Raquel Martínez

Bron: Happynews.nl

Westerse revolutie is intifada van consumenten

Peter Giesen − 12/08/11, 23:47

Plunderaars in Londen. © ap

 

Zo ziet een westerse revolutie in de 21ste eeuw eruit: een intifada van consumenten. De relschoppers in Londen vielen geen overheidsgebouwen aan, maar plunderden winkels en liepen naar buiten met sportschoenen, flatscreens en blu-rayspelers. Toch leek hun motivatie niet louter materieel. Voor even waren kruimeldieven en kleine krabbelaars uit Tottenham of Peckham de meesters van hun universum. Underdogs werden topdogs die de samenleving uitdaagden: kom maar op, wij hebben schijt aan jullie! 'Dit is vrijheid', zoals een van de relschoppers op televisie zei.

© reuters

© afp

© reuters

© afp

© afp

© afp

De hooligans vormden een tamelijk diverse groep. Er werd zelfs een miljonairsdochter opgepakt, en een jonge atlete die als ambassadrice van de Olympische Spelen was benoemd. Maar het gros leek toch tot de onderklasse te behoren, zwart, wit of Aziatisch. De meesten waren jongens, hoewel er opvallend veel meisjes meededen. Sommigen waren doorgewinterde bendeleden, anderen opportunisten die de kans op een gratis trainingspak niet wilden laten lopen.

Voor hun gedrag kunnen allerlei verklaringen worden aangevoerd, van slechte opvoeding tot sociale ongelijkheid en preventief fouilleren door de politie. Maar de meest overtuigende verklaring is toch de sterke behoefte aan erkenning door een onderklasse. De relschoppers wilden laten zien dat ze er zijn. Heel even werden de rollen omgedraaid en waren zij de baas.

Baan
De meeste hooligans zijn niet uitgesloten in de klassiek-linkse zin. Veel mensen die deze week moesten voorkomen, hadden een baan. Ze waren niet erg welgesteld, maar waarschijnlijk beschikten ze gewoon over een iPod of laptop, in elk geval over een BlackBerry.

Maar hun leven steekt pover af tegen hun dromen van welvaart, status en beroemdheid. Ze zijn opgegroeid in een popcultuur die snelle auto's, mooie vrouwen en bling verheerlijkt. De celebrity-cultuur is in Engeland nog sterker dan in de meeste andere landen. Voetballers en hun wags(wives and girlfriends) zijn krachtige rolmodellen, gewone jongens en meisjes die rondrijden in Bentleys en Range Rovers, Louis Vuitton-tassen dragen en in een landhuis wonen. Reality-tv suggereert dat iedereen op slag beroemd kan worden, zonder iets te kunnen, gewoon door je zelf te zijn. Helaas vinden de meeste mensen aan de onderkant zichzelf terug in een saaie werkelijkheid, waarin ze hooguit klassenassistent zijn, winkelbediende of hulpje in de sportschool. Het echte leven mist de status en de glamour van het medialeven. Dat verschil was altijd al een krachtige stimulans voor criminaliteit, en nu voor de rellen in Londen en andere steden.

Met de rellen liet deze postpolitieke onderklasse zien dat zij niet uit te vlakken is. Bovendien waren de onlusten ook gewoon bad fun, schreef columnist David Aaronovitch in The Times. Straffeloos konden jongeren 'de straat op gaan, verwoestingen aanrichten, geld verdienen, geweld plegen, dronken worden, zich gedragen alsof ze de tirannen en koningen van hun buurt waren - de mini-Sopranos van Enfield of Croydon, de gangstas van Chalk Farm', aldus Aaronovitch. Gedurende een paar spannende, broeiende nachten hadden ze 'dat ene ding dat ze in hun leven missen: macht'.

Waardigheid
Net als de rellen in de Franse banlieues van 2005 laten de onlusten in Engeland zien dat de samenleving zich nauwelijks raad weet met de onderklasse. Links noch rechts is goed in staat het leven aan de onderkant een zekere waardigheid te geven.

Links is geneigd de onderklasse te beschouwen als de slachtoffers van een onrechtvaardige samenleving, waardoor het in brand steken van de buurtwinkel weliswaar niet goed te praten, maar wel te begrijpen is. Het woord 'achterstand' suggereert een situatie die kan worden opgeheven. Maar hoeveel ook wordt geïnvesteerd in buurten, sociale voorzieningen onderwijs, er zullen altijd mensen aan de onderkant van de samenleving zijn. Sommigen zullen altijd een achterstand houden, anderen worden afgelost door nieuwe groepen. Maar de retoriek van links suggereert dat het leven aan de onderkant eigenlijk een misstand is, die bijna onvermijdelijk tot criminaliteit en ordeverstoring moet leiden.

Rechts heeft geen moeite met sociale verschillen. Die zijn onvermijdelijk en zelfs nuttig, omdat ze mensen tot harder werken aanzetten. In een moderne samenleving krijgt iedereen de kans om iets van zijn leven te maken, zeggen liberale en conservatieve politici. Wie desondanks aan de onderkant bungelt, had maar beter zijn best moeten doen.

Los van het feit dat de kansen niet zo gelijk zijn als rechtse politici graag beweren, denken sommige personen aan de onderkant daar anders over. Zij voelen zich de verliezers in een wereld die zo sterk om status en materieel bezit draait, zeker als de top schaamteloos misbruik maakt van zijn positie om zichzelf verder te verrijken. In de hedendaagse cultuur worden zij gebrandmerkt als de sukkels en de knoeiers, die onvoldoende talent en wilskracht hebben om hun armoedige leefwereld te ontstijgen.

Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen aan de onderkant. Ook in wijken als Tottenham leiden veel mensen een keurig leven met een laag inkomen. Maar bij sommige jongeren vormen verongelijktheid en sensatiezucht een brandbaar mengsel.

Zoals een jongen voor de BBC zei: 'Wij laten de rijken zien dat we kunnen doen wat we willen.'

 

Bron: Volkskrant.nl