Terra Incognita: onze planeet redden in 80 dagen

Kunnen we de problemen op onze planeet oplossen in 80 dagen? Als we Terra Incognita doornemen komen we tot de vaststelling dat dit geen fictie is, maar een realistisch scenario.

Marc Juncker is Fransman van geboorte, bezit de Belgische nationaliteit en woont tegenwoordig in de buurt van Dresden.

Hij studeerde economie, maar de studie heeft plaats moeten maken voor een carrière als piloot. Naast examinator voor het Directoraat-Generaal in Brussel is hij ook enige tijd gastdocent klimatologie geweest. Hij geniet steun van de academische wereld.

Het voorwoord van Terra Incognita is geschreven door astrofysicus Fons Wils. Dr. ir. Coen Vermeeren van de TU Delft schrijft over dit werk het volgende:

“Met zo ongeveer alle samenhangende mondiale systemen in crisis, is vooral overzicht nodig om allereerst te begrijpen wat er precies aan de hand is. Omdat onze systemen voornamelijk worden bemenst en bestuurd door specialisten, ontbreekt dat overzicht alom. Gekozen oplossingen uit angst en onwetendheid zijn daarom vaak geen oplossingen en slimmer nog, zij maken zaken meestal alleen maar erger. Deze tijd vereist stoutmoedige open geesten met overzicht en met lef. Marc Juncker heeft beide. Ondanks het feit dat niemand van ons alles kan weten, zijn vanuit zijn gedachtegoed en stellige analyses oplossingsrichtingen te vinden die ons in slechts tachtig dagen kunnen brengen waar wij moeten zijn. Thuis uit de crises.” Het boek is ingedeeld in drie bedrijven, net zoals een opera. Alleen sterft het hoofdpersonnage Terra niet aan het eind. Het mondt uit in een blijspel. In de eerste twee bedrijven worden de meest existentiële problemen op onze planeet aan de kaak gesteld.”

Is het gat in de ozonlaag wel degelijk gedicht? Wie zijn de tenoren in de klimaatcarrousel, waarbij zij ons absurde belastingen opdringen in de naam van de redding van de planeet? Wat is de rol van de industriële landbouw? Wat is de echte agenda van ondernemingen zoals Monsanto? En wat moeten we met geo-engineering, het trekken van strepen in de lucht? Op al deze vragen krijgt de lezer een onderbouwd antwoord.

Het derde bedrijf reikt vooral oplossingen aan, waaronder de introductie van een universeel communicatiesysteem met planten waardoor de huidige klimatologische perikelen een halt toegeroepen kunnen worden. Deze techniek schept een volledig nieuw referentiekader waaruit een nieuw maatschappijmodel zal voortvloeien dat niet gebaseerd is op angst en geweldspiralen, maar op wederzijds respect tussen mens, flora en fauna.

Investeringen die onze biotopen daadwerkelijk ten goede komen zullen niet meer aan de kostenzijde van de balans verschijnen, maar geactiveerd en jaarlijks geherwaardeerd worden. Op deze wijze wordt er duurzaam waarde gecreëerd.

Indien op grote schaal toegepast zal dit de staatshuishoudingen opnieuw rechttrekken, openbaar dienstbetoon opnieuw mogelijk maken en welvaart scheppen. Alleen ligt de bal in ons kamp. Niemand van de ‘elite’ zit te wachten op dergelijke oplossingen, want miserie is juist zo lucratief.

Juncker stelt de oplossingen in onderstaande video in een notendop voor. Ook jij kunt meebouwen aan een mooiere, rechtvaardigere wereld.



Het boek wordt inmiddels aangeboden via de gereputeerde uitgeverijen.

Bron: Niburu.nl

VN: minder honger in de wereld

ROME (ANP) - Het aantal mensen in de wereld dat honger lijdt, is afgenomen tot 868 miljoen. Dat meldde de voedsel- en landbouworganisatie van de Verenigde Naties FAO dinsdag. Het aantal hongerigen bedroeg in 2010 nog 925 miljoen en het jaar daarvoor bijna een miljard.

Bron: Elsevier.nl

Moeiteloos duurzaam leven? Streef naar geluk!

(Michiel Hobbelt) Geluk en duurzaamheid gaan perfect samen.

Albert Einstein: “Not everything that counts can be counted, and not everything that can be counted counts!”

We leven in een bewogen tijd, die zowel kansen als bedreigingen kent. Door een combinatie van wetenschap en kapitalisme is de planeet nog nooit zo bevolkt geweest als nu, bijna zeven miljard mensen. Ook zijn er nu relatief minder oorlogen dan 50 jaar geleden. Veel mensen leven in rijkdom. Echter ook een groot gedeelte van de wereldbevolking leeft in armoede en lijdt honger. Het hoge Westerse welvaartsniveau heeft ook een keerzijde, de planeet raakt langzaam uitgeput. Klimatologisch onderzoek toont aan dat door de hoge hoeveelheid CO2 in de lucht wereldwijd de temperatuur zou kunnen gaan stijgen de komende eeuw. Er is nog geen overeenstemming bereikt over of de temperatuur zal gaan stijgen en hoe groot die temperatuurstijging dan zal zijn, maar de data wijzen wel de kant op van een dreigende klimaatcrisis (Stern, 2007). In een hoog tempo verbruiken we onze niet herwinbare grondstoffen, zoals olie, gas en kolen. Er zijn vele voorspellingen dat deze grondstoffen over enkele decennia uitgeput zijn en een energiecrisis dreigt. De uitputting van onze grondstoffen wordt vooral veroorzaakt door het hoge consumptieniveau van de Westerse mens. Verder zijn we de laatste jaren geconfronteerd met een kredietcrisis, dat zich als een olievlek over de wereld heeft verspreid. Banken hebben massaal kredieten verleend aan consumenten, die deze kredieten niet konden terugbetalen. De oorzaak wordt vooral gezocht in de bonussen die de bankiers worden uitbetaald. Door deze bonussen nemen de bankiers grote risico’s om hun bonussen binnen te halen met als gevolg dat vele mensen een krediet (vooral hypotheken) hebben gekregen, welke ze helemaal niet konden betalen.

Van crisis naar crisis

Deze ogenschijnlijke verschillende crises hangen samen, namelijk ze zijn ontstaan doordat de mens zich de laatste eeuwen in onze beschaving te eenzijdig heeft gericht op materie en langzamerhand de immateriële waarden uit het oog is verloren (Klaas van Egmond, 2010). Volgens Van Egmond kenmerkt deze tijd zich door een tijd waarin er geen werkelijk doel op na gehouden wordt. Zonder expliciete doelstelling of sturing wordt de maatschappij door een autonoom proces voortgedreven naar de volgende crisis. Men zou ook wel kunnen zeggen dat mensen zich niet meer afvragen wat werkelijk belangrijk is in een mensenleven. Of anders gezegd: wat maakt een mens gelukkig? Deze paper draait om de vraag of de samenleving duurzamer kan worden als mensen hun gedrag meer laten afhangen van de vraag wat hun gelukkig maakt?

Volgens Van Egmond (2010) is een samenleving duurzaam wanneer de verschillende waardeoriëntaties collectief versus het ik in balans zijn en er tevens een balans bestaat tussen de materiële en immateriële waarden. Een voorbeeld kan dit verduidelijken. In de loop der jaren zijn auto’s steeds zuiniger geworden en hierdoor per gereden kilometer minder milieubelastend. Door deze technische vooruitgang werden auto’s goedkoper in gebruik, waardoor meer mensen in staat waren om een auto aan te schaffen (Van der Vinne, 2007). Hierdoor werden er absoluut gezien meer kilometers gereden. Ook gingen mensen steeds verder van hun werk wonen door de flexibelere arbeidsmarkt en de emancipatie van de vrouw. De zuinigere auto leidde uiteindelijk dus tot meer verbruik van brandstoffen. Een technische vooruitgang (materie) kan dus alleen duurzaam zijn wanneer deze gepaard gaat met duurzaam gedrag (immaterie).

Welvaart of welzijn

Geluk is een immateriële waarde. Het nadenken over immateriële waarden is belangrijk om richting te geven aan gedrag en aan een samenleving. Layard (2005) haalt in zijn boek ‘happiness’ onderzoek aan waarin wordt aangetoond dat de mensen in Amerika, Groot-Brittannië en Japan de laatste 50 jaar niet gelukkiger zijn geworden, terwijl de gemiddelde inkomens meer dan verdubbeld zijn in deze periode. Er blijkt dat rijke landen gemiddeld gelukkiger zijn dan arme landen. Echter de data suggereren dat de wet van afnemende meeropbrengsten van kracht is, des te hoger de mate van rijkdom, des te minder het gemiddelde geluk toeneemt met een toename van de rijkdom. Het draaipunt ligt tussen de US $ 10.000 en US $ 20.000 per hoofd. Verder is er goed bewijs dat we gelukkig kunnen leven met minder consumptie. Dertig jaar geleden leefden de Amerikanen en de Britten ongeveer even gelukkig met de helft aan welvaart en vandaag de dag leven de Mexicanen even gelukkig als de Amerikanen en Britten met de helft aan welvaart. Sinds de jaren 50 van de vorige eeuw zijn de mensen in het Westen nauwelijks gelukkiger geworden. Hoe kan het dat wij ondanks een aanzienlijke welvaartsgroei toch niet gelukkiger zijn geworden?

Een onderzoek (‘World Values Survey’) van John Helliwell (2003) van de University of British Columbia waaraan 90.000 proefpersonen uit 46 landen deelnamen, kan duidelijk maken waarom wij niet gelukkiger zijn geworden. Sinds 1981 zijn er vier onderzoeken uitgevoerd. In dit onderzoek rapporteerden de proefpersonen eerst hun geluk op een schaal van 10 tot 100 en ze rapporteerden ook verschillende kenmerken van hun leven. Hieruit kwamen 7 kenmerken die het geluk van de proefpersonen kunnen verklaren, deze zijn: familie relaties, financiële situatie, werk, community en vrienden, gezondheid, persoonlijke vrijheid en persoonlijke waarden. Layard (2005) geeft aan dat de wetenschap en de technologische vooruitgang onze welvaart, kwaliteit van werk en gezondheid aanzienlijk vergroot hebben. Echter onze familierelaties, de verbondenheid en veiligheid van gemeenschappen en egoïstische waarden zijn achter uitgegaan. Ons geluk hangt boven alles af van de kwaliteit van onze relaties met andere mensen.

Verder is een belangrijke reden waarom we niet gelukkiger zijn geworden, ondanks de aanzienlijke welvaartsgroei, het principe van habituatie. Mensen zijn erg goed in het aanpassen aan omstandigheden. Habituatie is erg belangrijk als het gaat om de aanpassing aan slechte omstandigheden. Zo kunnen we ons op den duur weer gelukkig gaan voelen als we bijvoorbeeld ons been kwijt raken. Echter het mes snijdt aan twee kanten. We passen ons ook redelijk snel aan, aan onze positieve levensomstandigheden, zoals een groot huis, een dure auto of een verre vliegreis. We moeten hier steeds meer van hebben om even gelukkig te blijven. Er zijn echter ook zaken waar we nooit helemaal aan wennen, zoals seks, vrienden, getrouwd zijn, kwaliteit en zekerheid van werk (Layard, 2005). Om gelukkig te zijn kan het van belang zijn dat mensen zich op die gedragingen richten die blijvend gelukkig maken.

Sociale vergelijking is ook debet aan het verminderen van onze algehele geluksniveau. Onze tevredenheid met ons inkomen wordt voor een groot deel bepaald door de vergelijking met andere mensen. De onderzoekers Solnick en Hemenway (1998) vroegen aan mensen of ze liever 50.000 dollar wilden verdienen als iedereen verder gemiddeld 25.000 dollar verdient of dat ze liever 100.000 dollar wilden verdienen en andere mensen gemiddeld 250.000 verdienen. De meerderheid koos voor de eerste, degene waarin ze absoluut dus de helft minder verdienen, maar ten op zichten van andere het dubbele. Dit onderzoek beschrijft het verschijnsel van ‘Keeping up with the Joneses’. Bijvoorbeeld, mensen kijken wat hun buren voor auto voor de deur hebben staan en willen dan een grotere auto dan hun buren. Ze hebben niet werkelijk de behoefte aan deze auto, maar willen gewoon niet onder doen. Dit mechanisme zorgt voor het teniet doen van het geluksgevoel van meer inkomen in het Westen. Om deze materie te kunnen bekostigen, moet er echter wel meer gewerkt worden, maar men wordt alleen maar ongelukkiger van dit vele werken. Dezelfde tijd kan namelijk niet geïnvesteerd worden in de kwaliteit van onze relaties.

Ratrace maakt ongelukkig

Habituatie en het sociaal vergelijken (de ratrace) hebben er onder andere voor gezorgd dat we niet gelukkiger zijn geworden ondanks onze flinke toename in welvaart. In deze postmodernistische tijd wordt er een eenzijdige nadruk op materie en het ik gelegd (Van Egmond, 2010). Hierdoor blijven we ons bovenmatig richten op het vergaren van materiële goederen en daardoor houden we er een hoog consumptieniveau op na. Voor dit consumptieniveau moeten we hard werken, waardoor we geen tijd meer over houden voor onze familierelaties, gaat de verbondenheid en veiligheid van gemeenschappen achteruit, nemen onze egoïstische waarden toe en leggen we een grote druk op de aarde. Als wij ons meer bewust worden van de mechanismen van habituatie en sociaal vergelijken, dan zouden we kunnen inzien dat wanneer we ons minder richten op materiële zaken en meer op de kwaliteit van onze relaties, we ons gelukkiger zouden voelen. Dit zou ook tot gevolg hebben dat ons materiële consumptieniveau zou dalen en hierdoor zou onze samenleving duurzamer worden. Wat kunnen we met voorgaande?

Wat maakt jou gelukkig?

Het lijkt erop dat mensen niet helemaal door hebben wat hen gelukkig maakt. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat mensen niet goed weten wat hun gelukkig maakt, bijvoorbeeld inkomen boven een bepaald niveau en uiterlijk maken ons vrijwel niet gelukkiger. Mensen denken echter wel dat ze hiervan gelukkiger worden (Lyubomirsky, 2007). Geluksstudies zouden kunnen helpen om mensen hierover te informeren. Een gevaar is dat mensen wordt opgedrongen wat hun gelukkig maakt en dat ze hun gevoel van autonomie kwijtraken. Een gepaste afstand is dan ook belangrijk. Deelname aan gelukseducatie zou dan ook vrijwillig moeten zijn. Verder zou de vraag wat een mens gelukkig maakt open moeten staan voor een constant publiek debat. Immers elke tijd legt zijn eigen accenten op de vraag wat een mens gelukkig maakt. Echter het debat zou wel openlijk moeten worden gevoerd en niet overgelaten moeten worden aan partijen, zoals de reclamewereld, die er een dubbele agenda op na houdt. Ook is maar een gedeelte van het menselijk geluk universeel. Het gedeelte van het geluk dat tussen mensen verschilt, mag zeker niet beknot worden.

Hoe zou gelukseducatie er uit kunnen zien? Het is van belang om in te zien hoe groot je invloed op jouw geluk werkelijk is. Uit onderzoeken (Lyubomirsky, 2007) naar één- en twee-eiige tweelingen kan geconcludeerd worden dat we met een bepaalde aanleg voor geluk worden geboren, die we van onze biologische ouders hebben geërfd. Uit deze onderzoeken blijkt dat 50% van ons geluk vastligt in onze genen. De ontdekking die het meest indruist tegen onze intuïtie is misschien het gegeven dat slechts 10% van de variatie in geluksniveau verklaard kan worden uit verschillen in leefomstandigheden: het doet er niet zo veel toe of we rijk of arm zijn, gezond of ongezond, mooi of lelijk, getrouwd of vrijgezel, enzovoort. De overige 40% is het meest interessant, aangezien we daar het meeste invloed op hebben. Het blijkt dat ons bewuste gedrag 40% van ons geluk bepaalt. Belangrijk is wel om in te zien dat deze verhouding ‘van oorzaken van geluk’ alleen geld voor mensen in ontwikkelde landen. Welke bewuste gedragingen kunnen ons geluk werkelijk verhogen?

Volgens Lyubomirsky (2007) bestaat er niet één magische strategie die ons allen gelukkig maakt. We hebben allemaal onze eigen behoeften, interesses, waarden, mogelijkheden en neigingen, waardoor sommige wel en andere niet geschikt voor ons zijn. Uit onderzoek blijkt (Lyubomirsky, 2007) dat onder andere de volgende 12 activiteiten mensen blijvend gelukkig kunnen maken: dankbaarheid tonen, optimisme cultiveren, niet tobben of sociaal vergelijken, vriendelijk zijn, sociale relaties koesteren, copingstrategieën ontwikkelen, leren vergeven, flow-ervaringen versterken, geniet van het leven, engagement voor je doelen, praktiseren van geloof en spiritualiteit, en zorgen voor je lichaam.

Meer geluk kan leiden tot meer duurzame samenleving

We kunnen concluderen dat wanneer geluksstudies serieus genomen zouden worden, dat we ons gedrag dan minder zouden richten op het vergaren van materie, aangezien leefomstandigheden maar een kleine invloed hebben op het algehele geluk van de mens. Het gevolg zou zijn dat de hoogte van onze materiële consumptieniveau afneemt, wat er toe leidt dat ons gedrag duurzamer wordt. Kiezen voor geluk en het publieke debat hierover aangaan, kan een goede bijdrage zijn aan een duurzamere toekomst!

Bron: Corporate Compassion via Earth-Matters.nl

23 kerncentrales kwetsbaar voor tsunami's

Wereldwijd liggen 23 kerncentrales, goed voor 74 reactoren, in gebieden die een groot risico lopen door een tsunami te worden getroffen.

Met het incident in het Japanse Fukushima in het achterhoofd, stelde een internationaal team wetenschappers een kaart op met gebieden die gevoelig zijn voor tsunami's. Ze gingen op zoek naar kusten parallel met zogenaamde subductiezones, waar de platen waaruit het aardoppervlak bestaat onder en over elkaar schuiven. Het zijn gebieden met een hoog risico op seismische activiteit en bijgevolg op het ontstaan van tsunami's. De onderzoekers verzamelden ook gegevens over het voorkomen van tsunami's in het verleden.


De roodgekleurde kustlijnen hebben een verhoogd risico op grote tsunamis veroorzaakt door zeebevingen.

Van de 23 centrales die een groot risico lopen door een tsunami te worden getroffen, zijn er 13 actief - samen goed voor 29 reactors. De rest wordt op dit moment ge- of verbouwd. Vooral China zet sterk in op kernenergie. Van de 64 kernreactoren die volgens de recentste gegevens van het Internationaal Atoomenergieagentschap wereldwijd in aanbouw zijn, bevinden er zich 27 in China. Daarvan liggen er 19 in tsunamirisicogebied.


Actieve en geplande nucleaire sites in tsunamirisicogebied.

In hoeverre de kerncentrales in risicogebied voldoende tegen tsunami's zijn beveiligd gingen de onderzoekers niet na. Ze pleiten wel voor terughoudendheid bij ruimtelijke planning en voor beleid dat meer rekening houdt met wetenschappelijke risico-analyses. (ddc)

Bron: EOSwetenschap.eu

Wereldwijde protesten anti-islamfilm

Over de hele wereld zijn protesten ontstaan in verband met Innocence of Muslims, een anti-islamitische film waarin de profeet Mohammed belachelijk wordt gemaakt. Mohammed wordt in de film neergezet als een gestoorde oplichter en rokkenjager.

Lees verder op: Volkskrant.nl

"Nog 1 jaar en dan globale onrusten"

We zijn exact één jaar verwijderd van globale onrusten en die zullen niet veroorzaakt worden door armoede, ongelijkheid of onderdrukking, maar door honger. Tot die conclusie komen onderzoekers van het Complex Systems Institute. Ze baseren hun bevindingen op de analyse van de golf van onrusten die in 2008 en 2011 plaatsvond.

‘De bewijsvoering komt van twee kanten. Eerst zijn er de gegevens die door de Verenigde Naties worden verzameld en die de evolutie van de voedingsmiddelenprijzen weergeeft, de zogenaamde voedselprijsindex van de VN. Dan zijn er de data over onlusten overal ter wereld en wat ook hun oorzaak moge zijn.

In onderstaande grafiek is te zien dat wanneer de voedselprijsindex boven de 210 stijgt (zwarte stippen), de voorwaarden voor sociale onrust (rode stippen) voldaan worden. CSI beweert niet dat elke keer de grens van 210 wordt gesloopt er onmiddellijk rellen ontstaan; wel dat de waarschijnlijkheid dat er rellen komen toeneemt. In de arme landen spenderen mensen 80% van hun inkomen aan eten; in het Westen is dat amper 15%. Maar wanneer de voedselprijzen stijgen, komen de 80%‘ers in de problemen. Ze kunnen dan niets anders meer kopen, soms niet eens het voedsel zelf. En wie geen eten heeft, wordt kwaad. Simple as that....




Hoe accuraat is dit model? De onderzoekers leggen uit dat ze op 13 december 2010 een rapport publiceerden waarin te lezen stond dat 'de repercussies van de financiële crisis en de gevolgen van de politieke instabiliteit in sommige landen als gevolg van stijgende voedselprijzen, het risico op onlusten had vergroot.' Vier dagen later stak in de straten van Tunis ene Mohamed Bouazizi zichzelf in brand...Wat daarna gebeurde is geschiedenis.

De onderzoekers berekenden dat de voedselprijsindex al een tijd rond de 210 - 216 stagneert. Bij de onlusten van 2008 en 2011 schommelde de index rond de 220 à 240 punten.

Maar het is vooral de droogte die de voorbije zomer de VS trof die de catalysator van een globale catastrofe dreigt te worden, aldus 1 van de auteurs van het rapport. Hij verwacht nieuwe onlusten op eenzelfde, zoniet grotere schaal dan die van de Arabische Lente. De basis van die onlusten was volgens hem niet de politieke situatie in de Arabische landen, maar de klimaatswijziging.

Toen in 2010 Rusland zijn graanoogst grotendeels vernietigd zag gaan door hittegolven, kregen de voedselmarkten een enorme dreun te verwerken. Klimaatrampen zoals degene die deze zomer de VS trof kunnen de prijs van maïs de volgende 20 jaar doen verdubbelen.

In 2011-2012 was 39% van de globale graanhandel afkomstig uit de VS. De voorraden zijn volgens het Amerikaanse ministerie voor landbouw met 48% gedaald. De graanprijzen liggen al 60% hoger dan rond 15 juni. Honger komt dus, besluiten de onderzoekers, en die gaat vergezeld van onlusten.

Bron: Express.be via Wereldgeheimen.nl

Kindersterfte in 20 jaar wereldwijd gehalveerd

Steeds minder kinderen overlijden voor hun vijfde verjaardag. De kindersterfte is sinds 1990 bijna gehalveerd. Dat blijkt uit cijfers die VN-kinderorganisatie Unicef donderdag heeft vrijgegeven.

 

In 1990 stierven wereldwijd ongeveer 12 miljoen jonge kinderen. Vorig jaar was dat gedaald naar 6,9 miljoen. Dat betekent dat elke dag 14.000 kinderen minder sterven dan in 1990. Die daling is te zien in alle delen van de wereld.

Belangrijkste reden voor de daling is de succesvolle strijd tegen dodelijke ziektes als polio, mazelen en malaria, aldus Unicef. De dodelijkste ziektes voor kinderen zijn nu longontsteking en diarree. Zuid-Azië en Afrika ten zuiden van de Sahara zijn de gevaarlijkste regio's voor jonge kinderen.

Nederland hoort bij de wereldtop. Er zijn slechts een paar landen waar minder kinderen overlijden.

Bron: Parool.nl

De toekomst is aan ons

De wereld is niet zoals hij is. Hij is omdat wij hem zo maken. Het is aan ons de wereld van de toekomst te maken in de beslissingen van iedere dag. Stay hungry, stay foolish...



Bron: Zeitgeistbeweging.nl

A Message To Humanity!

Via: Gewoon-nieuws.nl

Fukishima: klaar voor een wereldramp

Is het jullie ook opgevallen dat er totaal geen nieuws over Fukushima in de mainstream media te vinden is? En dat terwijl de situatie in Fukushima alleen maar achteruit gaat. De straling in Fukushima is inmiddels al 12 keer meer dan net na de ramp vorig jaar in maart en er is geen enkele reden te bedenken waarom het zou verminderen. In reactor vier liggen 1563 brandstofstaven opgeslagen in een watervat 30 meter boven de grond. Het dak van reactor vier staat op instorten, en het gebouw kan totaal geen enkel aardbevinkje meer weerstaan. Als dat vat bezwijkt zal dat een brand veroorzaken waarbij alle straling van de smeltende staven in de lucht zal komen…..en wereldramp. Pas heeft de japanse regering verklaard dat de vrijgekomen cesium-137 nu al 168 keer zoveel is als tijdens de atoombommen op Hiroshima. En kijk eens naar de onderstaande plaatjes die aangeven hoever de stralingsverontreiniging al in de grote oceaan is doordrongen:






Op het eerste plaatje zie je de situatie in Maart 2011 direct na de ramp, en daarna de situatie nu. En Obama maar zeggen dat alle amerikanen gerust kunnen zijn! Het is nog vele malen erger als dat, het gaat de hele wereld treffen. Nu al, zelfs zonder dat die reactor 4 ook nog instort.

Bron: Goto2012.nl

Occupy-beweging voert vandaag weer wereldwijd actie

De Occupy-beweging, die in de herfst kampeeracties hielden in Amerikaanse steden om de sociale ongelijkheid aan te klagen, kondigen voor 1 mei wereldwijd betogingen aan. Ook in Brussel is er een manifestatie gepland.

Op haar website occupywallst.org roept de beweging de Amerikanen op om op 1 mei te staken. Het Feest van de Arbeid wordt in de VS niet gevierd. Occupy roept op tot een dag "zonder de 99 procent", verwijzend naar de slogan waar de 1 procent rijksten staan tegenover de rest van de bevolking. Er zijn tientallen betogingen aangekondigd in de VS. In New York zijn er stakingsposten gepland voor banken, media en openbare gebouwen. In de late namiddag plaatselijke tijd vertrekt er een mars vanuit hartje Manhattan.

De Occupy-website spreekt ook van betogingen in Canada, Zuid-Korea, Spanje, Nederland en België. De betoging in Brussel vertrekt om 13 uur en gaat van het Noordstation naar het Rouppeplein. Ook op 12 mei willen de Occupy-beweging en de Indignados in Brussel betogen.

Bron: HLN.be

Dalai lama: de wereld behoort toe aan het volk (Video)

Zijne Heiligheid de dalai lama zei in een interview met Piers Morgan van CNN dat hij de Arabische Lente in beginsel steunt.

“De wereld behoort toe aan de mensheid,” legde hij uit. “Niet aan één of andere leider, aan koningen, koninginnen of religieuze leiders. Elk land behoort in essentie toe aan haar eigen volk.”

De dalai lama zei dat hij houdt van de Amerikaanse oud-president George W. Bush, ondanks het beleid dat het voormalig staatshoofd van de Verenigde Staten voerde.

Bedenkingen

“Ik houd van president Bush, de jongere van de twee,” zei de boeddhistische monnik in ballingschap. “Als een mens, niet als een president van Amerika. Zijn beleid was niet altijd zeer succesvol, maar als persoon, als een mens, houd ik van hem.”

Na de Amerikaanse inval in Irak zei hij tegen Bush: “Ik hou van je, maar ik heb mijn bedenkingen over je beleid.”

Spiritueel leider

De 76-jarige dalai lama maakte vorig jaar bekend af te treden als politiek leider van de Tibetaanse beweging in ballingschap. Wel blijft hij spiritueel leider van het Tibetaanse boeddhisme.

Sinds de invasie van Tibet van 1950 door het Volksbevrijdingsleger behoort het tot de Volksrepubliek China en is het staatkundig verdeeld over een aantal Chinese provincies, waaronder de gehele Tibetaanse Autonome Regio. In 1959 vluchtte de toenmalige dalai lama, Tenzin Gyatso, naar India waar hij tot de democratische hervormingen van 2000 de regering in ballingschap leidde.



Bron: Rawstory.com & Niburu.nl

Grote ramp: Wereldeconomie zou het slechts een week volhouden

De globale economie zou de gevolgen van een grote natuurramp of een terroristische aanslag niet langer dan een week kunnen weerstaan. Tot die conclusie komt de Britse denktank Chatham House.

Volgens de denktank heeft de globalisering de impact van extreem weer en natuurrampen op de economie vergroot. Dat werd in 2010 duidelijk toen een aswolk over Europa bleef hangen en ook vorig jaar met de tsunami in Japan en de overstromingen in Thailand. Wanneer dit soort gebeurtenissen langer dan een week aansleept, worden de belangrijkste productiesectoren en het transport grondig verstoord. ‘7 dagen lijkt de maximale tolerantie binnen de ‘just-in-time’ globale economie,’ aldus de denktank.

Zo’n 30% van het bbp van een ontwikkeld land wordt direct bedreigd door grote crises, voornamelijk wanneer productie en toerisme worden getroffen. In 2003 kostte de uitbraak van het severe acute respiratory syndrome (SARS) de Oost-Aziatische economie 60 miljard dollar of 2% van het bbp.

Na de Japanse tsunami van vorig jaar daalde de globale productie in de maand volgend op de ramp met 1,1%, blijkt uit cijfers van de Wereld Bank. De aswolk in 2010 kostte de EU 5 tot 10 miljard euro en bracht een paar luchtvaartmaatschappijen en reisorganisaties aan de rand van het faillissement.

De denktank besluit dat overheden en ondernemingen onvoldoende voorbereid zijn op de gevolgen van eventuele onvoorspelbare gebeurtenissen met een groot impact. Ook de coördinatie van reddingsplannen over de grenzen heen blijkt moeilijk.

Bron: Express.be

De wereld in 2025

Hoe ziet de wereld er geopolitiek uit als de stofwolken van de economische crisis opgetrokken zijn? De eerste contouren worden al zichtbaar voor wie op lange-termijn trends let. Een overzicht.

Technische snufjes zoals deze drijvende steden zullen alleen mogelijk zijn in een stabiele wereld.

Europa en Rusland worden derderangs mogendheden

Het gaat al ruim vier jaar, van 2008 tot 2011, niet goed met de wereldeconomie. Opmerkelijk is dat de economische rampspoed niet over de hele wereld heerst. Landen als China, Rusland, Turkije en Brazilië doen het nog steeds goed. Kortom: het lijkt erop dat de crisis een trend versnelt die al langere tijd speelt: het verschuiven van het economische zwaartepunt van Europa naar het Verre Oosten en grondstofrijke landen (veel van de Turkse economische groei komt door Saoedische investeringen).

Structureler is het probleem (althans: geopolitiek gezien)  dat de bevolking in Europa krimpt.  In Rusland is het probleem nog veel erger. Volgens sommige schattingen zullen in Rusland in 2050 nog maar iets meer dan honderd miljoen mensen wonen, van 150 miljoen nu. Deze mensen zullen ook voor een groot deel uit bejaarden bestaan. Rusland bestaat op dit moment van de grondstoffenexport. Dit geeft het land nu voor even respijt, maar de catastrofale instorting van de bevolking zal het land in existentiële problemen brengen.

Lees verder op: Visionair.nl

Alleen een cultuuromslag redt ons uit deze economische ijstijd

Een handelaar op de New York Stock Exchange tijdens de koersval van de Dow Jones afgelopen maandag.

Foto Reuters / Brendan McDermid

door Hans Klis

De wereldeconomie is beland in een ijstijd: een periode waarin de schulden het westen boven het hoofd zijn gegroeid. Is het kapitalisme zoals we dat kenden, uit de hand gelopen? En hoe komen we weer uit die ijstijd, vraagt economisch NRC-commentator Maarten Schinkel zich vandaag af in NRC Handelsblad.

Het kapitalisme is uit de hand gelopen, stelt Schinkel. In zekere zin dan. We hebben te maken met een cultuuromslag binnen het kapitalisme van het zuinige calvinisme, waar schulden een noodzakelijk kwaad waren, naar een schuldencultuur die lijkt samen te vallen met de ontkerkelijking.

Het moderne kapitalisme vindt zijn oorsprong in een morele omslag die werd geschraagd door de opkomst van het calvinisme in het noorden van Europa. Verworven rijkdom moest niet langer meteen worden uitgegeven of verbrast aan luxe en uiterlijk vertoon, maar geherinvesteerd. De accumulatie van kapitaal, waarbij de vruchten van een investering direct weer terugvloeiden naar nieuwe bedrijvigheid en navenante opbrengsten, vormde de grondslag voor een nieuwe vorm, waarin het ondernemen een doel op zichzelf werd. Met zijn talenten moest men, zoals de Bijbel voorschreef, woekeren. Krediet was daarbij soms nodig, want de kost gaat voor de baat uit.

De schuldcultuur van nu tekent een nieuwe morele omslag. Dat die samenvalt met de ontkerkelijking in en na de jaren zeventig kan toeval zijn, maar krediet verloor eerst zijn taboe, en werd daarna een instrument om een nog grotere welvaart te bewerkstelligen. De met schulden beladen overname van het Amerikaanse concern RJR Nabisco eind jaren tachtig, waar de klassieker Barbarians at the Gate over werd geschreven, markeerde een omslagpunt in de bedrijfsfinanciering. Eigen vermogen, het échte kapitaal van een bedrijf, verloor aan belang ten koste van vreemd vermogen: de schulden die een hefboom vormden om het rendement verder op te schroeven. Ten koste van steeds grotere risico’s, dat wel.

Maar wat bezielde bedrijven én consumenten om steeds grotere schulden te accumuleren? Grootheidswaanzin? Hedonisme? Maakt het uit? Volgens Schinkel is de enige manier om uit deze ijstijd te komen de “revitalisering van de economie, en waarschijnlijk ook één van onszelf”.
Misschien moet de economie niet ontdooien, maar moeten we ons moraal uit de koelkast halen.

Bron: NRC.nl