‘Leven begon als organisme zo groot als de aarde’

Volgens steeds meer biologen leefde er drie miljard jaar geleden een onsterfelijk superorganisme dat de oceanen van de aarde vulde: de voorouder van alle leven op aarde. Tot het superorganisme in drieën splitste.

Levende oceanen

De meest geliefde science fiction film onder wetenschappers ooit is Solaris, gebaseerd op een roman van SF-schrijver Stanislav Lem over een mysterieuze planeet waarvan de oceaan één enkele levende oceaan vormt. Lem blijkt over opmerkelijke profetische gaven te hebben beschikt. De aarde had drie miljard jaar geleden veel weg van een superorganisme.

Het oppervlak van de planeet Solaris uit de gelijknamige SF-roman van Stanislaw Lem bestaat uit een enkele levende oceaan. De aarde drie miljard jaar geleden had hier veel van weg.

DNA-computer produceerde levenvatbare cel

Alle leven op aarde bestaat uit cellen (virussen kunnen zich zonder cel niet vermenigvuldigen). Al deze cellen hebben bepaalde gemeenschappelijke kenmerken, waardoor biologen vermoeden dat LUCA, voluit Last Universal Common Ancestor, zoals de laatste gemeenschappelijke voorouder heet onder evolutiebiologen, deze kenmerken ook had. Dit organisme, zo lijkt het, was niet één enkele cel maar bestond uit een levende oceaan. Een levende oersoep zo groot als een planeet, die zich uiteindelijk in de drie oerkoninkrijken van het leven splitste: bacteriën, archaeae en cellen met een celkern (waaronder die van mensen). De laatste onderzoeksresultaten versterken het beeld dat drie miljard jaar geleden cellen lukraak erfelijk materiaal uitwisselden om te overleven. Cellen concurreerden niet maar wisselden voortdurend DNA uit om zo aan nuttige onderdelen te komen. Hierdoor ontstond een wereldomvattend mega-organisme, een gigantische DNA- of RNA-computer met maar één opdracht: produceer een succesvolle, levensvatbare cel.

Lees verder op: Visionair.nl

Planten kunnen voelen en bewegen

Planten zijn veel gevoeliger wezens dan vaak wordt gedacht. Onder andere zijn ze zeer gevoelig voor aanrakingen en andere mechanische invloeden. Nu is duidelijk waarom.

De blaadjes van Mimosa pudica, 'kruidje roer me niet', klappen ineen als ze aangeraakt worden.

Bewegende planten

Kruidje roer-me niet, mimosa pudica, klapt de bladeren in als de plant aangeraakt wordt. De Venus vliegenval vangt op deze manier vliegende insekten. Wijnranken krullen zich om geschikte ondersteuningen heen om de plant mee te laten klimmen. Planten reageren op zwaartekracht. Pas nu begint duidelijk te worden wat het mechanisme hierachter is. Planten blijken veel ingewikkelder in elkaar te zitten dan tot nu toe gedacht.

Lees verder op: Visionair.nl

Waarom harmonie aangenaam is voor het brein

Een nieuw model suggereert dat harmonieuze muzikale intervallen een ritmisch patroon in bepaalde auditieve zenuwcellen stimuleren en dat aangename geluiden meer informatie dragen dan harde geluiden.

Sinds de tijd van de oude Grieken weten we dat twee tonen met gelijksoortige frequenties de meest aangename, of harmonieuze, muzikale intervallen voortbrengen.
Te denken valt aan de ratio 2:1 (een octaaf) of 3:2 (een reine kwint).

Dit effect is niet afhankelijk van muzikale training. Het was nog onduidelijk of harmonieuze akkoorden aangenamer zijn voor onze oren vanwege de manier waarop geluidsgolven samenkomen in de lucht of de manier waarop ons brein ze omzet in elektrische impulsen.

“We hebben ontdekt dat dit verschil het duidelijkst zichtbaar is op het niveau van onze zenuwcellen,” zei Yuriy Ushakov van de N.I. Lobachevsky Staatsuniversiteit van Nizhniy Novgorod in Rusland.

Ushakov en zijn collega’s gingen uit van een eenvoudig wiskundig model waarbij geluid op een bepaalde manier van de oren naar het brein beweegt. In hun model reageren twee zintuigcellen op verschillende tonen. Elke zintuigcel stuurt een signaal naar een derde zenuwcel, een interneuron of schakelcel genoemd, die het uiteindelijke signaal naar het brein stuurt. De interneuron wordt geactiveerd wanneer het een signaal krijgt van één of beide van de zintuigcellen.

De signalen van de zintuigcellen komen op hetzelfde moment aan wanneer de toon harmonieus is, waarna de interneuron eenmaal wordt geactiveerd. De schakelcel wacht vervolgens tot deze ‘opgeladen’ is totdat een nieuwe puls plaatsvindt. Het resultaat is een harmonieuze pulstrein.

Signalen van dissonante tonen komen daarentegen op verschillende momenten aan en genereren een onregelmatige pulstrein in de interneuron.

De onderzoekers gingen nog een stap verder en berekenden de hoeveelheid informatie die elk signaal draagt. Een willekeurig signaal draagt zeer weinig informatie, maar een signaal met een waarneembaar patroon draagt meer.

Van nature dragen harmonieuze noten meer informatie dan dissonante of disharmonieuze. Ze gebruikten dit om de hoeveelheid informatie van de pulstreinen die worden voortgebracht door harmonieuze en dissonante tonen te berekenen.

Dit maakt dat het model experimenteel kan worden getest. Neurofysiologen kunnen levende zenuwcellen bestuderen om te kijken of ze dezelfde hoeveelheid informatie in pulstreinen vinden.

“De schoonheid van hun werk is dat ze een analytische techniek hebben gebruikt om de intervallen tussen pulsen te berekenen,” zei André Longtin van de Universiteit van Ottawa in Canada.

Bron: Niburu.nl & Newscientist.com