Zal het internet bewust worden?

Het internet is een nieuwe levensvorm die de eerste tekenen van intelligentie vertoont. Althans dit is wat neurowetenschapper en ondernemer Jeff Stibel zegt tegen BBC Future.

Hij stelt dat de fysieke bedrading van het internet erg lijkt op de rudimentaire hersenen. Een aantal van de acties en interacties die hier plaats vinden vertonen gelijkenissen met processen die we ook tegen komen in het brein.

Op een zelfde manier dwingt het internet ons mensen samen te werken en te denken in unieke en nieuwe manieren.

Maar, zegt hij tegen BBC Future, dit is nog maar het begin. Het internet wordt alleen maar slimmer en slimmer en het veranderd mens en maatschappij op manieren die nog niet eens voor te stellen zijn.

Bekijk hier een Engelstalig filmpje over het onderwerp.

Bron: BBC.com

Stem hem omhoog op Nujij!

'De ziel is quantummechanisch'

De ziel is één van de grote mysteries waarmee de mensheid heeft geworsteld. Al sinds de tijd van Plato en Aristoteles vraagt men zich af wat deze ziel dan wel moge zijn, en of ze überhaupt bestaat. Twee natuurkundigen zeggen nu beide vragen te kunnen beantwoorden.

De Amerikaan Stuart Hameroff en de Brit Roger Penrose doen al sinds 1996 onderzoek naar een quantumtheorie over bewustzijn. Ze kijken daarbij naar de hersenen als een biologische computer. Nu zeggen ze naast de reeds bekende onderdelen als neuronen, axonen en synapsen een nieuw onderdeel te hebben ontdekt dat de sleutel tot de ziel is.

Deze onderdelen, de microtubules, leven in onze hersencellen. Ze zouden bewustzijn veroorzaken door quantumzwaartekrachteffecten die zich binnenin afspelen, een proces dat zij georkestreerde objectieve reductie (Orch-OR) noemen.

Nu stellen Hameroff en Penrose dat als een mens sterft, deze microtubules hun quantumstaat verliezen, maar niet hun informatie, meldt The Huffington Post "Stel dat het hart stopt met kloppen, het bloed stopt met stromen, de microtubules verliezen hun quantumstaat", zo legt Hameroff uit. "De quantuminformatie binnen in de microtubules werd niet vernietigd, het kan niet vernietigd worden, het verdeelt zich slechts en verdwijnt in het universum."

Mocht de stervende tijdig gereanimeerd worden, dan komt deze informatie volgens Hameroff weer terug in de microtubules, wat het idee van een bijna-doodervaring geeft. Sterft de persoon, dan is het 'mogelijk dat deze quantuminformatie oneindig blijft voortbestaan - als een ziel'.

Hameroff denkt ook dat nieuwe bevindingen over quantumfysica in biologische processen, zoals het navigeren van vogels, zijn theorie onderschrijft.

Bron: Fok.nl

'Schilderij ontwerpen met gedachten'

ROSTOCK - De Duitse kunstenaar Adi Hoesle heeft met een Oostenrijks bedrijf een apparaat ontwikkeld dat een schilderij kan ontwerpen door hersengolven.

''Ik denk aan blauw, waarna blauw verschijnt. Dan denk ik aan een vorm zoals een cirkel en kan ik daarvoor kiezen'', vertelde hij bij de première in de Kunsthalle in Rostock.

Lees verder op: NU.nl

Ontmenselijking maakt gruweldaad mogelijk

Geschreven door: Caroline Hoek

Gruweldaden en propaganda verklaard: ons brein slaagt er soms niet in om andere mensen als mens te zien.

Uit eerder onderzoek is al gebleken dat er iets opvallends in ons brein gebeurt wanneer we foto’s van andere mensen zien. Het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor sociale vaardigheden (meeleven, voelen, denken, enzovoort) wordt actief.

Activeren

Maar nieuw onderzoek laat zien dat ons brein dat deel lang niet altijd activeert. En zo’n gebrek aan meelevendheid blijkt niet alleen te ontstaan doordat dit deel van het brein even niet meewerkt. Ook andere delen van het brein die betrokken zijn bij gevoelens van walging en cognitieve controle spelen een rol. De onderzoekers lieten 119 mensen een dag uit het leven van een rijke student, zakenvrouw, oude man, gehandicapte vrouw, dakloze en drugsverslaafde zien. Die beelden wekten emoties op. Jaloezie bijvoorbeeld bij het zien van de rijke vrouw. Walging bij het zien van de dakloze en medelijden bij het zien van de gehandicapte vrouw. Vervolgens moesten de proefpersonen conclusies trekken over deze mensen. Bijvoorbeeld: hoe intelligent en menselijk ze waren.

Scan

Daarna werden de hersenen van de proefpersonen gescand terwijl ze alleen maar naar de foto’s van de mensen keken. De resultaten zijn opvallend. Het deel van de hersenen dat we gebruiken voor sociale interacties werd niet actief wanneer mensen een drugsverslaafde of dakloze zagen. “Wanneer we iemand ontmoeten dan trekken we meestal conclusies over hun geest,” legt onderzoeker Lasana Harris uit. “Soms slagen we daar niet in.” En dan kan het zomaar zijn dat we er ook niet in slagen om de ander als ‘menselijk’ te zien.

Propaganda

De onderzoekers vermoeden dat dit verklaart waarom mensen soms tot gruweldaden in staat zijn. Ze zien de ander niet langer als mens. Het verklaart mogelijk ook waarom bepaalde (vreemde) vormen van propaganda werken. Denk aan Hitler die Joden in zijn propaganda afschilderde als ongedierte. Zulke campagnes roepen onmenselijk geweld op, omdat mensen de slachtoffers niet langer als mens zien.

Het feit dat diverse delen van het brein daar een rol bij spelen, laat zien dat het een complex fenomeen is. Nader onderzoek is dan ook hard nodig, zo vinden de wetenschappers. Hun conclusies zijn terug te vinden in het blad Journal of Psychology.

Bron: Scientias.nl

Leren zoals in The Matrix: het kan!

Leren zonder inspanning, door alleen maar te kijken. Nieuw onderzoek wijst erop dat dat zeker tot de mogelijkheden behoort.

Stel: iemand kan na een ongeluk niet meer lopen en moet dat opnieuw leren. Nu kost dat nog heel veel inspanning en concentratie. Maar in de toekomst gaat dat wellicht wat gemakkelijker. We zorgen er gewoon voor dat onze hersenactiviteit zo wordt aangepast dat deze in de buurt komt of zelfs gelijk is aan die van iemand die wel kan lopen. Hierdoor is de patiënt sneller in staat om zelf ook weer te lopen.

Mogelijkheden

In theorie zijn de mogelijkheden eindeloos. U zou de piano kunnen leren bespelen door alleen maar te kijken hoe een ander het doet. Of een profvoetballer kunnen worden door maar genoeg voetbalwedstrijden te kijken.

Lees verder op: Scientias.nl

Doen apen en ratten aan zelfreflectie?

Apen en ratten zouden over een hersennetwerk voor introspectie beschikken. Wellicht reflecteren apen over zichzelf als ze niets actiefs te doen hebben.

Wanneer mensen in een file zitten of in andere situaties waaraan ze weinig kunnen doen en die weinig hersenwerk vereisen, dwalen hun gedachten af. Veel mensen gaan dan automatisch een vorm van introspectie doen, waarbij hun hersenen een specifieke vorm van activiteit vertonen die als een default-netwerk is omschreven. Dat netwerk zou uitsluitend actief zijn als de drager van de hersenen niets dwingends om handen heeft.

De Belgische Neuroloog Wim Vanduffel van de Katholieke Universiteit Leuven heeft met een aantal collega’s in de Journal of Neuroscience aangetoond, op basis van een analyse van de gegevens uit een vijftiental verschillende studies, dat apen over een vergelijkbaar netwerk beschikken, dat vooral actief is als ze niets te doen hebben. Wat zou kunnen impliceren dat ook apen over een vorm van zelfreflectie beschikken. Tenzij het netwerk nog andere essentiële functies in de elementaire overleving zou vervullen.

Bizar is dat het vakblad New Scientist stelt dat hetzelfde default-netwerk ook bij ratten gevonden is. Wat de vraag doet rijzen in welke mate ratten over een vorm van introspectie beschikken. Zeker omdat de prefrontale cortex – de zone van de hersenen die bij mensen de grootste rol in zelfreflectie speelt – zowel bij ratten als bij apen in het default-netwerk is opgenomen. Ratten die over zichzelf nadenken – het is weer eens iets anders.

Bron: Wereldgeheimen.nl

Is Alzheimer terug te draaien?

Geschreven door Caroline Hoek

Nieuw onderzoek wijst erop van wel. In sommige gevallen kan een gekrompen brein door hersenstimulatie weer groeien.

“Het is bekend dat Alzheimer ervoor zorgt dat het brein krimpt,” vertelt onderzoeker Andres Lozano. “Vooral de hippocampus.” Daarnaast is uit eerdere onderzoeken gebleken dat andere delen van het brein (onder meer de temporale kwab) veel minder glucose verbruiken. Dat wijst erop dat deze delen van de hersenen niet meer werken.

Stimulatie

Lozana bedacht dat het wellicht mogelijk was om deze problemen aan te pakken. En wel met behulp van hersenstimulatie. Zijn onderzoeksteam verzamelde zes patiënten waarbij een jaar eerder de diagnose Alzheimer was gesteld. Zij kregen elektroden in hun brein geplaatst. De elektroden bevonden zich naast een bundel zenuwcellen die signalen naar en van de hippocampus verwerkt. Elke seconde werden er 130 kleine stroompjes elektriciteit afgegeven.

Glucose

Een jaar later keken de onderzoekers wat de behandeling had opgeleverd. Ze ontdekten dat de delen van de hersenen die eerder veel minder glucose verbruikten zich aan het herstellen waren. Ze gebruikten weer evenveel glucose als voorheen. De resultaten werden indertijd in het blad Annals of Neurology vermeld).

Krimpen

Maar de onderzoekers gingen door met hun onderzoek. En ze keken nu wat er met de gekrompen hippocampus gebeurde. De resultaten presenteerden ze onlangs tijdens een bijeenkomst van de Society for Neuroscience. Het zijn opvallende conclusies die de onderzoekers trekken. Bij vier proefpersonen kromp de hippocampus. Maar bij twee andere proefpersonen groeide deze. “De hippocampus werd groter: bij de ene persoon vijf procent en bij de ander acht procent groter.” Deze twee proefpersonen bleken ook beter te functioneren.

Hoe kan dat?

Hoe het komt dat de behandeling dit effect heeft, is niet helemaal duidelijk. Experimenten met muizen wijzen erop dat de elektrische stroompjes het ontstaan van nieuwe zenuwcellen stimuleren. Ook zouden er door de behandeling eiwitten ontstaan die de zenuwcellen aanmoedigen om nieuwe verbindingen aan te gaan.

De onderzoekers zetten hun veelbelovende studie voort. Ze gaan nu experimenten uitvoeren onder een grotere groep mensen.

Bron: Scientias.nl

Wetenschappers brengen filmen van dromen stap dichterbij

Onderzoekers van de universiteit van Berkeley hebben een methode ontwikkeld om breinactiviteit bij het bekijken van beelden om te zetten in video. Dat moet op termijn de deur openen om video's te kunnen maken van dromen.

De techniek werkt doordat software breinactiviteit koppelt aan bewegingen, vormen en kleuren, aldus de onderzoekers. Daardoor kan de software reconstrueren naar welke beelden mensen aan het kijken zijn. De breinactiviteit wordt gemeten door de visuele cortex, de plek in de hersenen waar beelden worden verwerkt, op te delen in kleine gedeeltes en de bloedtoevoer naar die plekken te analyseren. De onderzoekers gebruiken daarvoor de techniek fMRI, functional Magnetic Resonance Imaging.

De technologie is nog allesbehalve goed ontwikkeld. Het zal volgens de onderzoekers nog tientallen jaren duren voor het omzetten van breinactiviteit in video's een techniek is die volwassen genoeg is om praktische toepassingen te hebben. Er wordt onder andere gewerkt aan het ophogen van de resolutie van de beelden, door meer hersengebieden te analyseren die betrokken zijn bij het verwerken van beeld.

Als de techniek eenmaal goed is uitgewerkt, kan het onder meer gebruikt worden om dromen om te zetten in films. Ook kan op die manier gecommuniceerd worden met mensen die in coma liggen. Ook zou het gebruikt kunnen worden om computers te besturen zonder dat de gebruiker een fysieke actie hoeft te ondernemen als het aanraken van een touchscreen of het typen op een toetsenbord.

Orginele artikel + Filmpje: Tweakers

Waarom harmonie aangenaam is voor het brein

Een nieuw model suggereert dat harmonieuze muzikale intervallen een ritmisch patroon in bepaalde auditieve zenuwcellen stimuleren en dat aangename geluiden meer informatie dragen dan harde geluiden.

Sinds de tijd van de oude Grieken weten we dat twee tonen met gelijksoortige frequenties de meest aangename, of harmonieuze, muzikale intervallen voortbrengen.
Te denken valt aan de ratio 2:1 (een octaaf) of 3:2 (een reine kwint).

Dit effect is niet afhankelijk van muzikale training. Het was nog onduidelijk of harmonieuze akkoorden aangenamer zijn voor onze oren vanwege de manier waarop geluidsgolven samenkomen in de lucht of de manier waarop ons brein ze omzet in elektrische impulsen.

“We hebben ontdekt dat dit verschil het duidelijkst zichtbaar is op het niveau van onze zenuwcellen,” zei Yuriy Ushakov van de N.I. Lobachevsky Staatsuniversiteit van Nizhniy Novgorod in Rusland.

Ushakov en zijn collega’s gingen uit van een eenvoudig wiskundig model waarbij geluid op een bepaalde manier van de oren naar het brein beweegt. In hun model reageren twee zintuigcellen op verschillende tonen. Elke zintuigcel stuurt een signaal naar een derde zenuwcel, een interneuron of schakelcel genoemd, die het uiteindelijke signaal naar het brein stuurt. De interneuron wordt geactiveerd wanneer het een signaal krijgt van één of beide van de zintuigcellen.

De signalen van de zintuigcellen komen op hetzelfde moment aan wanneer de toon harmonieus is, waarna de interneuron eenmaal wordt geactiveerd. De schakelcel wacht vervolgens tot deze ‘opgeladen’ is totdat een nieuwe puls plaatsvindt. Het resultaat is een harmonieuze pulstrein.

Signalen van dissonante tonen komen daarentegen op verschillende momenten aan en genereren een onregelmatige pulstrein in de interneuron.

De onderzoekers gingen nog een stap verder en berekenden de hoeveelheid informatie die elk signaal draagt. Een willekeurig signaal draagt zeer weinig informatie, maar een signaal met een waarneembaar patroon draagt meer.

Van nature dragen harmonieuze noten meer informatie dan dissonante of disharmonieuze. Ze gebruikten dit om de hoeveelheid informatie van de pulstreinen die worden voortgebracht door harmonieuze en dissonante tonen te berekenen.

Dit maakt dat het model experimenteel kan worden getest. Neurofysiologen kunnen levende zenuwcellen bestuderen om te kijken of ze dezelfde hoeveelheid informatie in pulstreinen vinden.

“De schoonheid van hun werk is dat ze een analytische techniek hebben gebruikt om de intervallen tussen pulsen te berekenen,” zei André Longtin van de Universiteit van Ottawa in Canada.

Bron: Niburu.nl & Newscientist.com