Honderdtal dolfijnen aangespoeld in Australië

Belga/archieffoto PhotoNews

Op een eiland voor de kust van Tasmanië, in Australië, zijn zaterdag ongeveer 100 dolfijnachtigen aangespoeld op het strand. Meer dan tachtig dieren zijn dood, vrijwilligers konden een tiental exemplaren redden.

Een visser trof zaterdag op New Years Island tientallen grienden (de grootste dolfijnensoort, nvdr) en dolfijnen aan. Een groot aantal bleek al overleden. Maar voor enkele exemplaren werd met man en macht geprobeerd ze weer te water te laten. Al is dat geen makkelijke opdracht. Een aangespoelde dolfijn of walvis heeft immers de neiging om naar dezelfde plek terug te keren. Dat gebeurde hier met minstens twee dieren. Voor de vrijwilligers was het een heel emotionele gebeurtenis, getuigde Shelley Davison van Tasmania Parks and Wildlife. "De dieren schreeuwden om hun kalveren die dood op het strand lagen. Het was zwaar."

Eigen leven op het spel

 Waarom de dolfijnen zo talrijk op het eiland aanspoelden, is niet bekend. Peter Mooney, de directeur van de dienst nationale parken in Tasmanië, wijst op het sociale karakter van deze dieren. Dit gaat zo ver dat ze hun eigen leven op het spel zetten. "Ze zijn sociaal zeer sterk gebonden. Als één dier strandt, komen de anderen bij hem. Ze willen een dier dat gestresseerd is niet alleen laten."

Drie jaar geleden spoelden op het nabijgelegen King Island al eens 200 dolfijnen aan.

Bron: Zita.be

Dolfijn heeft heel open sociaal netwerk

Geschreven door Caroline Hoek



De sociale netwerken van dolfijnen zijn heel flexibel. De ene keer horen ze bij die groep en dan weer bij de andere.

Landdieren hebben eigenlijk vrij gesloten sociale netwerken. Die netwerken hebben een grens: de één hoort er wel bij, de ander niet. En die grenzen worden (vaak door mannetjes) goed bewaakt. Iemand kan niet zomaar binnendringen: slechts heel af en toe komt er een nieuweling binnen. Vriendschappen tussen verschillende sociale netwerken behoren soms tot de mogelijkheden, maar de focus blijft altijd op de eigen groep gericht.

Grenzeloos

Nieuw onderzoek wijst er nu op dat de sociale netwerken van dolfijnen een stuk flexibeler zijn. De dolfijnen blijken een open sociaal netwerk te hebben, zo is in het blad Proceedings of the Royal Society B te lezen. Dat wil zeggen dat zij geen grenzen hebben die ze verdedigen.

Lees verder op: Scientias.nl

Dolfijnen begroeten elkaar door namen uit te wisselen

We weten dat dolfijnen intelligente dieren zijn. Zo intelligent zelfs dat wetenschappers een grondwet willen voor walvisachtigen waarin staat dat dolfijnen dezelfde rechten mogen hebben als mensen.

Elke dolfijn blijkt een uniek fluitsignaal voort te brengen dat in veel opzichten lijkt op de naam van het dier. Schotse wetenschappers proberen deze raadselachtige geluiden te verklaren.

Het onderzoek is gedaan door wetenschappers Vincent Janik en Nicola Quick van de Universiteit van St Andrews. Janik bestudeert al twintig jaar lang dolfijnen langs de kust van Schotland, maar sinds kort kan hij ook de fluitsignalen van wilde dolfijnen nauwlettend in de gaten houden.

Begroetingsritueel

Wanneer twee groepen dolfijnen elkaar tegenkomen gaat 90 procent van alle ontmoetingen gepaard met fluitsignalen van groepsleden. De onderzoekers stelden vast dat de dolfijnen elkaar niet nadoen, maar elk hun eigen unieke roep hebben. Het lijkt er dus op dat dolfijnen hun roep gebruiken om hun identiteit kenbaar te maken aan de andere groep.

Dit hadden de onderzoekers totaal niet verwacht. De bevindingen van Janik en Quick suggereren dat dolfijnen in het wild een soort begroetingsritueel hebben.

Woordvoerder

De opnames onthulden ook iets waar ze geen rekening mee hielden: wanneer twee groepen dolfijnen elkaar tegenkwamen was er vaak niet meer dan één dolfijn die ‘het woord deed’.

Het is mogelijk dat de woordvoerder de leider van de groep is, alhoewel er geen duidelijk bewijs is voor een hiërarchie binnen een groep dolfijnen. Ook is het mogelijk dat de dolfijnen elkaar al kenden en aan één fluitsignaal genoeg hadden om alle andere te herinneren.

Bron: Niburu.nl & Io9.com

'Dolfijnen moeten eigen grondwet krijgen'

AMSTERDAM - Dolfijnen moeten hun eigen rechten krijgen, net zoals mensen die hebben. De zwemmende zoogdieren moeten dan ook gezien worden als 'niet-menselijke personen'.

Een groep wetenschappers en filosofen heeft daarom een grondwet voor dolfijnen samengesteld en die toegelicht tijdens een bijeenkomst van American Association for the Advancement of Science in het Canadese Vancouver, schrijft de Britse krant Daily Mail. De grondwet moet ook gelden voor walvissen en bruinvissen, zoogdieren die in het water leven.

De reden is dat dolfijnen intelligente wezens zijn met hun eigen culturen, samenlevingen en persoonlijkheden die zo complex zijn dat ze als mensen gezien moeten worden.

"Omdat studies uitwijzen dat dolfijnen een eigen karakter hebben, staat het doden van een dolfijn gelijk aan het doden van een mens", legt Thomas White uit, expert ethiek aan Loyola Marymount University in Californië.

"Wetenschappelijk bewijs is nu sterk genoeg om te kunnen zeggen dat dolfijnen daadwerkelijk emoties en persoonlijkheden hebben. Ethisch gezien kun je dan stellen dat het doden en gevangen houden van dolfijnen niet juist is."

Gevangenschap

De grondwet die is samengesteld moet ervoor zorgen dat dolfijnen het recht op een leven hebben en dat ze niet in gevangenschap mogen leven. Tijdens de bijeenkomst werden er voorbeelden getoond waaruit blijkt dat dolfijnen een eigen wil hebben. Zo zijn ze van zichzelf bewust als ze in de spiegel kijken en hebben ze verdriet als een soortgenoot komt te overlijden.

De wetenschappers hopen dat ze dankzij de bijeenkomst meer aanhangers krijgen om uiteindelijk de grondwet er doorheen te krijgen. Hiermee hopen ze dat de jacht op dolfijnen en walvissen tot het verleden behoort.

Door: René Hartkamp

Bron: NU.nl

Doen apen en ratten aan zelfreflectie?

Apen en ratten zouden over een hersennetwerk voor introspectie beschikken. Wellicht reflecteren apen over zichzelf als ze niets actiefs te doen hebben.

Wanneer mensen in een file zitten of in andere situaties waaraan ze weinig kunnen doen en die weinig hersenwerk vereisen, dwalen hun gedachten af. Veel mensen gaan dan automatisch een vorm van introspectie doen, waarbij hun hersenen een specifieke vorm van activiteit vertonen die als een default-netwerk is omschreven. Dat netwerk zou uitsluitend actief zijn als de drager van de hersenen niets dwingends om handen heeft.

De Belgische Neuroloog Wim Vanduffel van de Katholieke Universiteit Leuven heeft met een aantal collega’s in de Journal of Neuroscience aangetoond, op basis van een analyse van de gegevens uit een vijftiental verschillende studies, dat apen over een vergelijkbaar netwerk beschikken, dat vooral actief is als ze niets te doen hebben. Wat zou kunnen impliceren dat ook apen over een vorm van zelfreflectie beschikken. Tenzij het netwerk nog andere essentiële functies in de elementaire overleving zou vervullen.

Bizar is dat het vakblad New Scientist stelt dat hetzelfde default-netwerk ook bij ratten gevonden is. Wat de vraag doet rijzen in welke mate ratten over een vorm van introspectie beschikken. Zeker omdat de prefrontale cortex – de zone van de hersenen die bij mensen de grootste rol in zelfreflectie speelt – zowel bij ratten als bij apen in het default-netwerk is opgenomen. Ratten die over zichzelf nadenken – het is weer eens iets anders.

Bron: Wereldgeheimen.nl

Kunnen intelligente octopussen een beschaving vormen: mogelijke sporen

Octopussen blijken opmerkelijk intelligent. De slimste octopussoort is ongeveer zo slim als een aapachtige of papegaai. Zal zich uit de octopus een echt intelligente soort hebben kunnen ontwikkelen? Hoe zou de wereld er uit hebben gezien als niet de mens, maar octopussen zich tot technisch begaafde  soort hadden ontwikkeld?

Hoogbegaafde weekdieren

Octopussen bewijzen dat intelligentie niet het exclusieve domein is van zoogdieren, of zelfs gewervelden. De dieren zijn erg slim – ze beschikken over een uitstekend ruimtelijk geheugen en ze hanteren allerlei strategieën om een lastige prooi te verschalken, waarbij ze zelfs gebruik van gereedschap maken. Dit gedrag komt slechts bij de slimste landdieren, zoals chimpansees, dolfijnen en kraaien voor.  Octopussen zijn ook meesters in het bedenken van slimme trucs om te ontsnappen. Een octopus ergerde zich klaarblijkelijk aan een felle lamp en veroorzaakte elke nacht kortsluiting in de lamp door er water op te spuiten. Dit is uiterst onverwacht. Octopussen stammen af van een slakachtig dier. Slakken zijn uitermate dom – sommige soorten hebben maar twee neuronen – net voldoende om de bek een plant af te laten raspen. Klaarblijkelijk is intelligentie niet zo uitzonderlijk als het lijkt. Via een totaal andere evolutionaire route kon zich toch intelligentie ontwikkelen.

Octopusbrein

Young maakte in 1964 deze analyse van het octopusbrein. Nu weten we dat het even ingewikkeld is als dat van een zoogdier of vogel.

Octopussen beschikken met vijfhonderd miljoen neuronen over ongeveer evenveel zenuwcellen als een hond. Van deze zenuwcellen zitten er ongeveer 45 miljoen in hun centrale zenuwstelsel en verwerken 180 miljoen de visuele informatie[1]. Octopussen hebben anatomisch gezien ongeveer net zulke ogen als mensen en net als bij ons is het visuele hersencentrum daarom enorm. Driehonderd miljoen besturen de geavanceerde tentakels, die daarom slechts vrij eenvoudige commando’s van de centrale neuronen nodig hebben om zich te bewegen.

Voor het grootste deel ‘denken’ octopussen dus met hun ledematen. Niet verrassend verschilt hun brein radicaal van dat van gewervelde dieren. De bouw volgt het grondplan van het brein van slakken.
Net als bij ons is het centrale brein geconcentreerd op één plek en bestaat het uit twee helften, die met een groepje neuronen aan elkaar verbonden zijn. Het brein bestaat net als ons brein uit gespecialiseerde hersengebieden met afzonderlijke taken, kortom, opmerkelijke overeenkomsten met dat van intelligentere gewervelden. Net als bij onze hersenschors, zijn bepaalde hersengebieden sterk gekronkeld om zo meer oppervlak te creëren.
Pas de laatste tien jaar, nu er technieken zijn om individuele zenuwcellen te onderzoeken,  ontdekten onderzoekers meer. Zo heeft het centrale gedeelte tussen de twee hersenhelften dezelfde functie als de hippocampus in zoogdierhersenen die ook de twee hersenhelften met elkaar verbindt: de opslag van herinneringen. Anatomisch lijken deze hersendelen sterk op elkaar. Hetzelfde geldt voor de kleine hersenen in gewervelden, die in anatomie overeenstemmen met het deel van de octopushersenen dat de ledematen bestuurt.

Opmerkelijk genoeg zitten octopus-neuronen veel simpeler in elkaar dan de hersencellen van gewervelden: minder verschillende eiwitten en geen beschermende myelineschede terwijl het brein even krachtig is. Klaarblijkelijk is de organisatie van de neuronen belangrijker dan hun vorm.

Koppotigen – waaronder octopussen, inktvissen en de nautilus – kunnen een doolhof oplossen, andere soorten[3] en elkaar nadoen, gereedschappen gebruiken[4] en complexe problemen oplossen. Volgens de laatste analyses beschikken de dieren mogelijk zelfs over een primitieve vorm van bewustzijn [2]. Koppotigen zijn de enige ongewervelden met dergelijke denkvermogens, wat ze met enkele  zoogdieren en vogels tot de slimste dieren op aarde maakt.

Lees verder op: Visionair.nl

Dolfijnen reageren op complexe en hoogontwikkelde manier op sterfte

Berichten dat interactie plaatsvindt tussen dolfijnen en overleden groepsleden doen de vraag rijzen of walvisachtigen het concept sterfte kunnen begrijpen.

In het westen van Griekenland reageren tuimelaars bijvoorbeeld anders als een groepslid plotseling sterft dan wanneer een dier komt te overlijden na een langere periode van ziekte.

Specifieke intelligente en sociale diersoorten, zoals gorilla’s, chimpansees en olifanten, vertonen een bepaald soort gedrag wanneer een dier komt te overlijden. Dit gedrag wordt in sommige gevallen geïnterpreteerd als rouwen.
Er komen steeds meer berichten naar buiten dat er een wisselwerking is tussen walvisachtigen en overleden dieren. Gegeven de ontdekking dat ze gespecialiseerde zenuwcellen hebben die worden gerelateerd aan empathie en intuïtie suggereert de Griekse studie dat dolfijnen mogelijk op een complexe en zelfs hoog ontwikkelde manier reageren op sterfte.

Joan Gonzalvo van het Tethys Onderzoeksinstituut in Milaan observeert tuimelaars in de golf van Amvrakikos sinds 2006. In juli 2007 was hij getuige van de interactie tussen een moeder en haar doodgeboren kalf. Ze duwde het lichaam van het jong omhoog in een poging het te laten ademen. “De moeder bleef het twee dagen lang proberen,” zei Gonzalvo. “Ze liet het kalf geen moment alleen.” Het team hoorde hoe de moeder naar het dier riep terwijl ze het aanraakte met haar snuit en haar borstvinnen. Gonzalvo suggereert dat de moeder rouwde om de plotse dood en het niet kon accepteren.

Een jaar later zag Gonzalvo een groep dolfijnen rond een 2 maanden oude dolfijn die problemen had met zwemmen. “De groepsleden leken gestrest en zwommen door elkaar,” zei hij. “Volwassen dieren probeerden het jong tevergeefs boven water te houden.” Gonzalvo verwachtte dat de moeder bij het jong zou blijven, maar dit was niet het geval. Hij denkt dat de groep de dood van het jong al voelde aankomen.

Rituelen

Ingrid Visser van de Orka Onderzoeksgroep in Tutukaka in Nieuw-Zeeland heeft ook met eigen ogen gezien hoe tuimelaars en orka’s doodgeboren jongen op een manier dragen dat het lijkt alsof ze rouwen. “We weten dat walvisachtigen von Economo neuronen (VEN) hebben die bij mensen worden geassocieerd met verdriet,” zei Visser.

Tot slot merkte Visser op dat soortgenoten vaak bij een gestrande walvis komen kijken, mogelijk om vast te stellen of te bevestigen dat het dier overleden is. Toen Visser en haar collega’s probeerden de dieren verder te laten zwemmen kwamen ze in opstand en keerden ze terug naar hun gestrande soortgenoot.

Bron: Niburu.nl & Newscientist.com