Astronomen berekenden hoeveel stukken rots met levend materiaal het maakten tot Mars, Jupitermaan Europa en zelfs tot de nabije rode dwergster Gliese 581. De conclusies waren opmerkelijk.
Chicxulub-asteroïde slingerde biljoenen brokken de ruimte in
Ongeveer 65 miljoen jaar geleden, werd de aarde getroffen door een asteroïde van ongeveer tien kilometer doorsnede en met een massa van boven de duizend miljard ton. De onmiddelijke gevolgen van deze gebeurtenis zijn ondertussen bekend: honderden meters hoge tsunami’s, wereldwijde branden door enorme wolken oververhitte as en, als gevolg, het massaal uitsterven van landdieren, waaronder vrijwel alle dinosauriërs.
Lees verder op: Visionair.nl
Posts tonen met het label Asteroïde. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Asteroïde. Alle posts tonen
dinsdag 17 april 2012
maandag 27 februari 2012
Asteroïde scheert volgend jaar vlak langs de Aarde
© AFP
Volgend jaar zal een asteroïde vlak langs onze planeet scheren. Op 15 februari 2013 zal steenhomp 2012DA14 op 'slechts' 29.000 kilometer afstand de Aarde passeren. Dat is dichter bij het aardoppervlak dan bijvoorbeeld de geostationaire satellieten die in een baan rond de Aarde zweven. Die draaien een baan op een kleine 36.000 kilometer hoogte.
Wetenschappers volgen ook een asteroïde die in 2040 een bedreiging zou kunnen voor onze planeet. Dat meldt de gezaghebbende website space.com. Het gaat om planetoïde 2011 AG5 die ongeveer 140 meter groot is. Het hemellichaam kan in 2040 zo dichtbij onze planeet komen dat sommige wetenschappers een discussie willen opstarten over een manier om het ding af te wenden, aldus de site. (Redactie)
Bron: AD.nl
woensdag 21 december 2011
Aarde moet nog een maan hebben
Een studie naar de manier waarop asteroïden worden aangetrokken door de zwaartekracht van de Aarde suggereert dat onze planeet op elk gegeven ogenblik tenminste één extra maan moet hebben.
In 2006 werd tijdens de Catalina Sky Survey in Arizona opgemerkt dat een mysterieus hemellichaam rond de Aarde begon te draaien.
Dit object leek qua kleur opvallend op de titaniumwitte verf die werd gebruikt voor de Saturnus V-raketten. Het is bekend dat diverse rakettrappen zich in een baan om de Aarde bevinden.
Het object, 2006 RH120, bleek een kleine asteroïde te zijn, een natuurlijke satelliet zoals de Maan. In september 2006 werd het gevangen door de zwaartekracht van de Aarde en het verliet ons in juni 2007 weer.
Het was het eerste gedocumenteerde voorbeeld van een tijdelijke maan. Maar er moeten meer voorbeelden zijn, aldus Mikael Granvik en collega’s van de Universiteit van Hawaï in Honolulu. Zij hebben in kaart gebracht hoe de Aarde en de Maan deze objecten aantrekken om te begrijpen hoe vaak we kunnen verwachten extra manen te hebben en hoelang ze bij ons zullen blijven.
“Op elk gegeven ogenblik moet er tenminste één natuurlijke satelliet met een diameter van een meter rond onze planeet draaien,” zei Granvik. Deze objecten blijven ongeveer 10 maanden bij ons. Op dit moment zou de Aarde een extra maan van een meter in doorsnee moeten hebben. Volgende stap is een ruimtemissie naar een asteroïde dicht bij de Aarde.
Bron: Niburu.nl & Technologyreview.com
In 2006 werd tijdens de Catalina Sky Survey in Arizona opgemerkt dat een mysterieus hemellichaam rond de Aarde begon te draaien.
Dit object leek qua kleur opvallend op de titaniumwitte verf die werd gebruikt voor de Saturnus V-raketten. Het is bekend dat diverse rakettrappen zich in een baan om de Aarde bevinden.
Het object, 2006 RH120, bleek een kleine asteroïde te zijn, een natuurlijke satelliet zoals de Maan. In september 2006 werd het gevangen door de zwaartekracht van de Aarde en het verliet ons in juni 2007 weer.
Het was het eerste gedocumenteerde voorbeeld van een tijdelijke maan. Maar er moeten meer voorbeelden zijn, aldus Mikael Granvik en collega’s van de Universiteit van Hawaï in Honolulu. Zij hebben in kaart gebracht hoe de Aarde en de Maan deze objecten aantrekken om te begrijpen hoe vaak we kunnen verwachten extra manen te hebben en hoelang ze bij ons zullen blijven.
“Op elk gegeven ogenblik moet er tenminste één natuurlijke satelliet met een diameter van een meter rond onze planeet draaien,” zei Granvik. Deze objecten blijven ongeveer 10 maanden bij ons. Op dit moment zou de Aarde een extra maan van een meter in doorsnee moeten hebben. Volgende stap is een ruimtemissie naar een asteroïde dicht bij de Aarde.
Bron: Niburu.nl & Technologyreview.com
donderdag 10 november 2011
Hoe kreeg de maan een magnetisch veld?
Lang geleden had de maan een magnetisch veld. Tegenwoordig is daar weinig meer van over. Het enige bewijs uit het verleden zijn de magnetische gesteenten op het oppervlak van onze natuurlijke satelliet. Hoe kreeg de maan een eigen magnetisch veld? En waar is het magnetische veld van de maan gebleven?
De maan is te klein om zelf een magnetisch veld te hebben. Toch had de maan vroeger een eigen magnetische veld. Aardwetenschappers denken dat dit magnetische veld werd opgewekt door de aarde. De aarde vormde dus eigenlijk de dynamo voor het magnetische veld van de maan.
Dit klinkt logisch. Vroeger was de maan namelijk minder ver van de aarde verwijderd dan vandaag de dag. Uit modelberekeningen blijkt dat de maan gemakkelijk een miljard jaar een magnetisch veld in stand kon houden, namelijk toen de afstand tussen de maan en de aarde tussen de 165.000 en 300.000 kilometer was. Zo’n kleine afstand zou leiden tot sterke getijdenkrachten op de maan, waardoor het vloeibare ijzer in de kern van de maan in beweging bleef en in staat was om een magnetisch veld op te wekken. Op dit moment bedraagt de afstand tussen de aarde en de maan gemiddeld 384.600 kilometer.
“Toen de afstand groter dan 300.000 kilometer werd, werden de getijdenkrachten minder en verdween het magnetische veld”, legt hoofdonderzoeker Christina Dwyer van de universiteit van Californië uit. “Het magnetische veld loste 2,7 miljard jaar geleden dus in rook op.”
Inslagen
Er zijn echter ook nog andere theorieën over het magnetische veld van de maan. Zo denken sommige wetenschappers dat zware bombardementen door grote asteroïden en kometen verantwoordelijk waren voor het magnetische veld. Een zware inslag of meerdere kleinere inslagen zouden de interne dynamo van de maan zo’n 10.000 jaar kunnen aandrijven. De twee theorieën sluiten elkaar overigens niet uit en kunnen dus heel goed naast elkaar bestaan.
Bron: Scientias.nl
De maan is te klein om zelf een magnetisch veld te hebben. Toch had de maan vroeger een eigen magnetische veld. Aardwetenschappers denken dat dit magnetische veld werd opgewekt door de aarde. De aarde vormde dus eigenlijk de dynamo voor het magnetische veld van de maan.
Kleine afstand
Dit klinkt logisch. Vroeger was de maan namelijk minder ver van de aarde verwijderd dan vandaag de dag. Uit modelberekeningen blijkt dat de maan gemakkelijk een miljard jaar een magnetisch veld in stand kon houden, namelijk toen de afstand tussen de maan en de aarde tussen de 165.000 en 300.000 kilometer was. Zo’n kleine afstand zou leiden tot sterke getijdenkrachten op de maan, waardoor het vloeibare ijzer in de kern van de maan in beweging bleef en in staat was om een magnetisch veld op te wekken. Op dit moment bedraagt de afstand tussen de aarde en de maan gemiddeld 384.600 kilometer.
“Toen de afstand groter dan 300.000 kilometer werd, werden de getijdenkrachten minder en verdween het magnetische veld”, legt hoofdonderzoeker Christina Dwyer van de universiteit van Californië uit. “Het magnetische veld loste 2,7 miljard jaar geleden dus in rook op.”
Inslagen
Er zijn echter ook nog andere theorieën over het magnetische veld van de maan. Zo denken sommige wetenschappers dat zware bombardementen door grote asteroïden en kometen verantwoordelijk waren voor het magnetische veld. Een zware inslag of meerdere kleinere inslagen zouden de interne dynamo van de maan zo’n 10.000 jaar kunnen aandrijven. De twee theorieën sluiten elkaar overigens niet uit en kunnen dus heel goed naast elkaar bestaan.
Bron: Scientias.nl
zondag 2 oktober 2011
Asteroide 2005 YU55 in aantocht
Op 8 november 2011 zal de vrij grote asteroïde 2005 YU55 de aarde in astronomische termen op een haartje na voorbij scheuren. 2005 YU55 zal op zijn dichtstbijzijnde punt slechts ongeveer 324.604 kilometer en een sjiek van de aarde verwijderd zijn, en dat is dichterbij dan onze maan. Want de maan bevindt zich zelfs tijdens het perigeum, het punt waar ze het dichtste bij de aarde staat, op een afstand van 363.345 kilometer.
De asteroïde 2005 YU55 zal met zijn breedte van circa 400 meter en een gewicht van circa 55 miljoen ton de grootste massieve rotsmassa ooit geïdentificeerd zijn die de aarde zo dicht zal naderen. Tot in 2028 alleszins. Ondanks de grote massa en de dichte nadering tot de aarde zal de aantrekkingskracht van 2005 YU55 op onze aarde te verwaarlozen zijn.
Desalniettemin blijft 2005 YU55 een potentieel gevaarlijk object (potentially hazardous object). Mocht de asteroïde op aarde inslaan dan zou er een krater van 10 kilometer breed en 600 meter diep achterblijven. De kracht van de impact zou te vergelijken zijn met 65.000 atoombommen. De eerstkomende 100 jaar hoeven we echter geen rekening houden met een eventuele impact.
De asteroïde 2005 YU55 werd in december 2005 ontdekt door Dr. Robert S. McMillan, hoofd van het Spacewatch Program bij de Universiteit van Arizona. 2005 YU55 doet 14 jaar over zijn baan rond de zon en zal de komende eeuw niet in botsing komen met de aarde.
Bron: Grenswetenschap.nl
De asteroïde 2005 YU55 zal met zijn breedte van circa 400 meter en een gewicht van circa 55 miljoen ton de grootste massieve rotsmassa ooit geïdentificeerd zijn die de aarde zo dicht zal naderen. Tot in 2028 alleszins. Ondanks de grote massa en de dichte nadering tot de aarde zal de aantrekkingskracht van 2005 YU55 op onze aarde te verwaarlozen zijn.
Desalniettemin blijft 2005 YU55 een potentieel gevaarlijk object (potentially hazardous object). Mocht de asteroïde op aarde inslaan dan zou er een krater van 10 kilometer breed en 600 meter diep achterblijven. De kracht van de impact zou te vergelijken zijn met 65.000 atoombommen. De eerstkomende 100 jaar hoeven we echter geen rekening houden met een eventuele impact.
De asteroïde 2005 YU55 werd in december 2005 ontdekt door Dr. Robert S. McMillan, hoofd van het Spacewatch Program bij de Universiteit van Arizona. 2005 YU55 doet 14 jaar over zijn baan rond de zon en zal de komende eeuw niet in botsing komen met de aarde.
Bron: Grenswetenschap.nl
woensdag 21 september 2011
'Dinosauriërs stierven niet uit door inslag asteroïde'
Skelet van een Tyrannosaurus. Foto: Wikipedia
De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA beweert dat het uitsterven van de dinosauriërs, 65 miljoen jaar geleden, niet is veroorzaakt door de inslag van een asteroïde. Dat melden diverse Amerikaanse media vandaag.
Nieuwe waarnemingen van de WISE-satelliet blijken deze theorie nu te ondermijnen. Daaruit blijkt dat een brokstuk van de Baptistina-asteroïdengordel nooit 65 miljoen jaar geleden op aarde terecht had kunnen komen.
De NASA daagt geleerden dan ook uit om met een nieuwe verklaring voor het uitsterven van de dinosauriërs te komen. De NASA sluit niet uit dat er rond die tijd toch een inslag op aarde is geweest, maar men moet toch echt op zoek naar een nieuwe theorie. (Coen Brandhorst)
Bron: AD.nl
Abonneren op:
Posts (Atom)