Betalen met gesorteerd afval is hype in Mexico

Op een ruilmarkt in Mexico-Stad kunnen klanten alleen betalen als ze hun glas, PMD of papier inleveren. Met de tegenwaarde van dat gesorteerde afval kunnen ze dan hun inkopen doen. De plaatselijke boeren krijgen er een vastgelegde prijs voor. Het is een succesvol voorbeeld van milieuvriendelijke, eerlijke handel.

Met een kilo PET-flessen kan je meer dan een halve kilo aardappelen of tomaten kopen. Betalen met zeven kilo glas kan ook. We zijn op de ruilmarkt in het westen van Mexico-Stad, in Bosque de Chapultepec, de groene long van de hoofdstad. De jonge graficus Isabel Becerril komt er voor het eerst en ze heeft veertig kilo recycleerbaar afval meegebracht om straks naar huis te kunnen met groenten, fruit en wat planten. "Heel fijn. Het heeft me ertoe aangezet om al mijn afval te sorteren," zegt ze.

Win-winsituatie

De ruilmarkt werkt zo: je komt aan bij de stand van het ministerie voor Milieuzaken: twintig tafels waar vrijwilligers papier, karton, glas, PMD en zelfs afgedankte elektrische apparaten in ontvangst nemen en wegen. Elke afvalsoort kent per kilo een tegenwaarde in punten. Zo is een kilo papier drie punten waard, een kilo aluminium zestien punten. De punten zijn het virtuele geld waarmee je naar de boeren op de markt gaat. Het echte geld krijgen de boeren nadien van het ministerie.

De ruilmarkt is een initiatief van enkele boerenverenigingen uit de regio en het ministerie voor Milieuzaken van het Federaal District Mexico-Stad. Het is een win-winsituatie geworden. De deelnemende producenten zien zich verzekerd van een afzetmarkt én van een juiste prijs voor hun producten; Mexico-Stad heeft een manier gevonden om recyclage te stimuleren.

Er is nog maar zes keer markt gehouden en er zijn al twintigduizend marktgangers gepasseerd. Er werd 70 ton afval ingeruild voor 41 ton fruit, groenten, melkproducten en planten. "Dit is een geweldig succes voor de producenten," zegt Erick Izquierdo van de Tierra Nueva coöperatieve. "De mensen leren de plaatselijke boeren en hun producten kennen. Hun werk wordt nu naar waarde geschat."

Izquierdo zelf kweekt konijnen en kwartels en verkoopt ook pruimen en sla. Zijn collega Jorge Godoy sluit de marktdag af met een verkoop van honderd kilo sla, postelein, peterselie en aardappelen. Allemaal afkomstig van zijn ene hectare grond. "Alles is verkocht. Dit is een inkomen dat me goed vooruithelpt."

Nog maar een begin

De ruilmarkt wordt alleen op de eerste zondag van de maand gehouden en barst haast uit haar voegen. "We zitten nu al aan het maximum aantal bezoekers dat we aankunnen," aldus Izquierdo, "We zullen dus vaker moeten markt houden of ook op andere plaatsen beginnen."

Mexico staat nog maar aan het begin van het sorteren en recycleren van afval. Van de veertig miljoen ton afval wordt maar 15 procent gerecycleerd. Mexico-Stad recycleert zelfs maar 12 procent en heeft nochtans het grootste probleem. Elke dag wordt er dertienduizend ton afval geproduceerd.

Bron: DeMorgen.be via IPS

Lokaal geld als 'reddingsboot' (Video ENG)

In 1943 werd er door Amerikaanse burgers al eens mee begonnen; een lokale munt naast de dollar. Onder de huidige crisis, zijn burgers en meerdere staten wederom bezig met lokale valuta.

Voor een Nederlands initiatief, zie: http://www.fair4all.nl/info.html



Bron: Nujij.nl

Grieken ruilen goederen en diensten om crisis te bezweren

Om de crisis en de sluipende armoede in te dijken, of op zijn minst waardig te overleven, nemen 
Grieken allerlei initiatieven. Zo is er de zogenaamde aardappelbeweging, een vorm van coöperatieve organisatie die landbouwproducten rechtstreeks van de boer naar de consument brengt en voor beide partijen een winsituatie oplevert. In de Kretenzische havenstad Chania bezochten we een ruilmarkt, waar mensen goederen en diensten aanschaffen met een alternatieve munteenheid. "Niemand wordt armer, iedereen wordt rijker, zonder geld", luidt het motto van het ruilnetwerk.

Op het schoolplein staan plantjes, tweedehandskledij, zelfgebakken cake en huishoudtoestellen op banken die uit de klaslokalen zijn gesleept.

Het lijkt een rommelmarkt van dertien in een dozijn, maar dat is het niet. Niet alleen is hier slechts een fractie van de verhandelde waren en diensten te zien, er wordt bovendien niet met écht geld betaald.

Lees verder op: DeMorgen.be

Fair4All: op weg naar de economie van de toekomst

Beste mensen,

Fair4All is geboren na een zwangerschap van een paar jaar. Wij hebben gelezen, gestudeerd, mensen ontmoet, tot het ontstaan van het model van Fair4All zoals jullie nu kennen. Nu Fair4All er staat kan het zich alleen ontwikkelen met de steun en inzet van ons als groep. Twee maanden geleden zijn wij online gegaan. Tot nu toe zijn er 220 fantastische voorinschrijvingen maar dat is niet genoeg.... Het is essentieel dat iedereen begrijpt dat de voorinschrijving van groot belang is om wérkelijk te kunnen starten. Het is om een inzicht te krijgen van vraag & aanbod en de locatie daarvan. Zo kunnen wij gericht aan de slag om vraag & aanbod op elkaar af te stemmen.Daarom zullen er meer mensen de stap moeten zetten om actief te worden in het Fair4All netwerk. Ook nu al! (Wil je advies over hoe je actief kunt werven, neem dan gerust contact met ons op!)

Na Griekenland is er een dikke kans dat via een domino-effect de situatie waar de Griekse bevolking zich mee geconfronteerd ziet ook bij ons zal komen. Wij willen dan graag ons netwerk klaar en werkend hebben. Laten wij niet afhankelijk zijn van de troebele tijden van de Euro. Als wij nu allemaal ambassadeurs van Fair4All worden, als ieder van ons zorgt dat 5 mensen zich inschrijven, zorgen wij samen dat we in een paar weken van 220 naar 1100 deelnemers gaan. Éénmaal een kritische massa, zal de sneeuwbal vanzelf rollen.

Beste mensen, samen kunnen wij iets prachtigs en krachtigs neerzetten. Vertel je vrienden, neem je laptop mee, laat ze vandaag nog inschrijven!

In de woorden van Gandhi: 'Be the change you want to see'!

Succes,

Hagar

namens het bestuur van Stichting Fair4All

Bron: Fair4All.nl

Griekse stad ontwikkelt ruilsysteem zonder Euro (Video)

Terwijl Griekenland zich af begint te vragen of het land door de schuldencrisis uiteindelijk uit de eurozone zal worden gezet heeft een stad in het midden van het land een alternatieve lokale munteenheid ontwikkeld.

Het betaalmiddel werkt op basis van een ruilsysteem of het uitwisselen van goederen en diensten. Dat meldt de BBC.

Onlangs nam het Griekse parlement een wet aan die ‘alternatieve vormen van ondernemerschap en lokale ontwikkeling’ aanmoedigt. Er waait een nieuwe wind in Griekenland. Mensen zijn vastbesloten boven de woede uit te stijgen en creatieve oplossingen te bedenken.



Bron: BBC.co.uk via Niburu.nl

Grieken stappen over op alternatieve betaalsystemen

Nu de Grieken hun rekeningen niet meer met euro’s kunnen betalen, stappen ze over op alternatieve betaalmethoden. Lokale ruilsystemen komen op als paddestoelen uit de grond, mede dankzij Nederlandse open source software.

In de Griekse stad Volos betalen steeds meer mensen met de Lokale Alternatieve Eenheid, in het Grieks Tems genoemd. Het werkt net als geld: mensen kunnen hun tems verdienen met klusjes of door dingen te verkopen en ze kunnen het uitgeven door klusjes of dingen te kopen. Een van de inititiatiefnemers voor het netwerk, Maria Choupis, schat dat er al een stuk of 15 van zulke systemen in Griekenland zijn gestart.

Het netwerk wordt gerund door lokale mensen zelf. Er zijn een aantal eenvoudige regels. Zo mogen mensen niet meer dan 1200 tems in bezit hebben om verzamelwoede tegen te gaan.

De website van de organisatie draait op open source software die in Nederland ontwikkeld is, het zogeheten Cyclos project. Met dit systeem is zelfs mobiel bankieren mogelijk en kunnen mensen met sms-jes betalen.

Het Griekse parlement heeft kortgeleden een wet aangenomen die “alternatieve vormen van ondernemerschap en lokale ontwikkeling stimuleert”. Ook ruilnetwerken zoals die in Volos profiteren hiervan, ondermeer met belastingvoordelen.

Volgens Choupis is er een nieuwe stemming in Griekenland, een beslistheid om “voorbij woede naar creativiteit te bewegen”. “Je bent niet arm als je geen geld hebt,” aldus Choupis, “je bent arm als je niets te bieden hebt.”

Bron: Hetkanwel.net, The Guardian en New York Times

Het einde van geld

Geld is een verouderd concept dat duizenden jaren geleden werd geïntroduceerd als ondertekend papier om in te ruilen voor goud of graan.

In het Romeinse Rijk was zout bijvoorbeeld een product dat moeilijk te winnen was. De soldaten van het Romeinse leger werden betaald met zoutstaven, salarium genoemd. En zo krijgt iedereen vandaag de dag nog steeds uitbetaald: salaris.

Vandaag de dag is geld niet veel meer dan een abstract begrip. De waarde ervan is gebaseerd op perceptie in plaats van goederen. Toch krijgen we goederen en diensten terug voor geld, net zoals bij de oude Sumeriërs en Chinezen.

Valuta van misdaad

In zijn boek The End of Money kijkt David Wolman uit naar een geldloze maatschappij. Hij laat zien dat geld op macroniveau erg duur is. Het is de valuta van misdaad. Met belastinggeld worden niet alleen de politiediensten betaald die bankovervallers moeten arresteren of banken moeten beveiligen, maar ook de mensen die zich bezighouden met het vervolgen en opsluiten van mensen die zich schuldig maken aan dergelijke vergrijpen.

De Federal Reserve doet niet voor niets studies naar hoe mensen denken over verschillende vormen van geld en betalingsmechanismen. Iedereen denkt dat geld goedkoop, snel en veilig is. Het is niet goedkoop, het is niet snel en het is niet veilig.

Echte waarde

Stel dat je iemand 10 euro verschuldigd bent. Het teruggeven van 10 euro lijkt snel te gaan, maar die 10 euro heb je uit een pinautomaat gehaald. Die automaat bevindt zich in een gebouw dat beveiligd moet worden. Het geld gaat uiteindelijk weer naar een plaats waar het geïnspecteerd wordt om te kijken of het nog gebruikt kan worden of dat het uit de omloop moet verdwijnen.

Goud is zwaar en heeft zo lang de rol van ‘echt geld’ gespeeld dat mensen denken dat het waarde heeft. Alleen voedsel, elektriciteit en dekens hebben op dit ogenblik echte waarde.

Bewegend doelwit

Voor het ineenstorten van het bankwezen in IJsland wilde men afstappen van de IJslandse kroon. Toen kwam de eurocrisis en was het land maar wat blij niet mee te doen met de euro. Het werd al snel duidelijk dat het monetaire systeem een bewegend doelwit is terwijl mensen denken dat de euro of de dollar het enige ‘echte’ geld is. Dat de waarde vaststaat. Dat het een zekerheid is. Toch wordt de dollar al bijna 80 jaar niet meer gedekt door goud, zo gaf de Federal Reserve vorig jaar toe.

Wat de eurocrisis ons laat zien is dat echte waarde van munteenheden en door de overheid verstrekt geld onbekend is. Onze ingebouwde verering van geld gaat erg diep terwijl het als gezegd een abstract begrip is en dat de waarde ervan is gebaseerd op perceptie in plaats van goederen.

Bron: Niburu.nl & Gizmodo.com

Is deze crisis een zegen?

Op een dag was alles een crisis. De banken waren gesloten. De supermarkten hadden nog maar weinig in de schappen en de invoer van voedingswaren was bijna niet meer mogelijk. Het openbare leven kwam maar niet op gang. De mensen hoefden niet meer naar hun werk, want de overheid had geen geld meer en de bedrijven waren bijna allemaal failliet. Internet haperde veel en de hackers deden hun best om de computersystemen van de overheden en grote bedrijven lam te leggen. Het was ze eindelijk gelukt om alle data te wissen, ja ook van de belastingdienst. Toen wist de overheid niet meer waar ze geld vandaan moest halen. Geen mens kreeg het meer voor elkaar om nog iets te verkopen. Het was een geluk dat het iedereen trof. Ja, over de hele wereld stond het er min of meer hetzelfde voor.

Waarom schrijf ik dit? Wat een doemscenario! Dit is toch niet mogelijk, denken de meesten. Ik zeg tegen iedereen dat ik voorvoel dat er een soortgelijk scenario kan komen als de crisis echt goed over ons heen komt. Ooit begon het met zorgen over de euro en toen over de banken, maar ook over de landen die hun huishoudboekje niet op orde hadden. Toen er één bank omviel en de belastingbetaler niet meer wilde dat er nog meer geld in deze bank gestoken zou moeten worden, werden ook andere banken de dupe van de slechte economische tijding. De overheid had geen antwoord en waren hun wonden nog aan het likken. De stakingen van het overheidspersoneel en de diepe zorgen over ons pensioenstelsel hadden hun sporen getrokken. Geen politieke partij kon nog iets uitrichten. De selffulfilling prophecy was een feit. Jaren later komt er een ander soort economische factor bij; de ruilhandel, net als momenteel in Griekenland.

Wel hadden de mensen schoon genoeg gekregen van de oude economie waar alles op economische groei was gebaseerd. Het geld zat in de verkeerde zakken en bijna alles werd gereguleerd. Stakingen kwamen er heel gemakkelijk als de economische tijding wat minder rooskleurig werd. Niemand wilde een stap terug doen. Dit heeft ons de das om gedaan. Niemand wilde terug, iedereen wilde groeien, een groter huis, een grotere auto, misschien wel twee en die vakanties moesten ook blijven. De zorg kon niet minder, de kinderopvang moest worden uitgebreid, zodat elke vrouw kon werken om tenminste ook voldoende te kunnen verdienen om een mooi luxe leven te hebben.

Natuurlijk vonden wij dit heel normaal, we waren alleen vergeten dat we heel veel hadden geleend en alles hadden uitbesteed. Hier ging het ook mis. We kregen teveel managers en te weinig echt betrokken mensen. Het was een samenleving die niet meer vol te houden was. We waren wel druk, maar hadden weinig tijd voor elkaar en voor onze kinderen en maar te zwijgen over de zorg voor onze natuur. Oerbossen werden afgebrand door dwazen die in korte tijd veel geld wilde maken. Overheden waren corrupt. We vonden het heel normaal dat onze koningin president Poetin ontving.

We gingen altijd voorbij aan wat moreel door de beugel kon, handelsbelangen en geld voerden de boventoon. China werd steeds rijker en kreeg het voor het zeggen in de wereld. Grote stukken land werden in Afrika opgekocht om daar massaal producten te kunnen verbouwen door de plaatselijke bevolking weg te jagen en die met lege handen achter te laten. Waren er niet overal te grote bedrijven waar alleen maar aandeelhouders tevreden moeten worden gesteld? Tevredenheid van de medewerkers was geen issue meer. Als je de neuzen naar een kant wilde richten, dan gaf je bonussen. Zo werd de afhankelijkheid van de medewerkers aan de bestuurders een feit.

Klokkenluiders werden slecht behandeld. Wie zat er nu echt te wachten als er mensen zaken naar voren brachten die niet klopte? Ook de overheid deed ruimschoots mee met alles in de  doofpot te stoppen. Wie zat er eigenlijk mee, was het niet een tijd waar iedereen voor zichzelf zorgde door zoveel mogelijk geld te willen verdienen en dan het nodige aanzien had? Lieten we niet het liefst alles over aan de overheid die wel zou regelen dat alle wetten werden nageleefd? O, o, wat was er veel mis. Frustraties van mensen telde niet, je moest gewoon meedoen en anders stond je gewoon buitenspel. Was het niet een tijd dat een derde van de mensen last had van eenzaamheid? Was het niet een tijd dat veel mensen zichzelf niet meer terugvonden in hun werk? Was het niet een tijd dat veel mensen zelfmoord pleegden? Was het niet een tijd dat Geert Wilders veel stemmers kreeg door de vinger op de zere plek te leggen? Was het niet een tijd dat bijna iedereen hard moest werken om ’s-avonds tv te kijken?  Was het niet een tijd dat kinderen in crèches gestopt werden, omdat moeder zo hard moest werken? Zo kunnen we nog wel even door gaan.

Wat ik hier mee wil bereiken is dat ik zeker weet dat de komende crisis een zegen kan zijn om eindelijk eens onze maatschappij anders in te richten en dan op kleinere schaal. Eigen verantwoordelijkheid, zelfontplooiing en veel leuke dingen doen die niets met geld te maken hebben. Ik denk dat het geld gaat verdwijnen, dan heb je er ook geen gelazer meer mee. Gewoon op kleine schaal in je levensonderhoud voorzien.

Rein Feenstra

Bron: Denieuwetijd.nl