Privatiseren: Machtsgreep van het “grootkapitaal”

“Privatiseren” is een onderwerp waarmee het “grootkapitaal” politici al decennia lang onder druk zet om overheidsinstellingen en staatsbedrijven geleidelijk aan om te vormen tot commerciële bedrijven in handen van particulieren.

Het hele idee van privatisering is ontstaan in de Verenigde Staten en werd gestimuleerd door de ideologie achter de zogenaamde “Washington Consensus”. Deze kreet is ontstaan in 1989 toen de Amerikaanse econoom John Williamson een aantal beleidsprescripties aanduidde die een hervormingspakket vormden voor landen die getroffen waren door een economische crisis. De grootste promotors van dit pakket waren de in Washington D.C. gevestigde instituten zoals het IMF, de Wereldbank en het Amerikaanse Ministerie van Financiën.

Het argument om overheidsinstellingen en staatsbedrijven  in particuliere handen te geven is, dat private bedrijven met elkaar moeten kunnen concurreren om de gunst van de consument. Private ondernemers zouden beter de wensen van de burger kunnen inschatten dan de overheid. Door deze concurrentie worden ze gedwongen om op de kosten te letten en om te blijven innoveren.

De wens van het IMF en de Wereldbank om privatisering op grote schaal wereldwijd door te voeren zijn echter niet ingegeven door nobele doelstellingen, maar lijken er eerder op gericht te zijn om deze overheidseigendommen in hun bezit te krijgen met het doel om de dominante positie van de overheid terug te dringen. Dat het in haast alle gevallen gaat om instellingen en bedrijven die, door hun omvang en prijs, alléén maar aangekocht kunnen worden door banken en multinationals zegt genoeg over de motieven van het IMF en de Wereldbank. Het zijn uiteindelijk de private bankiers en multinationals die de scepter zwaaien bij het IMF en de Wereldbank.

Lees verder op: Gewoon-nieuws.nl

Twee dingen die politici moeten doen om het grote ongenoegen binnen de Occupy-beweging te temperen

De Occupy-beweging is ondertussen uitgebreid naar tientallen landen en een kleine duizend steden. Ook in ons land, hoewel Nederlanders niet verder kijken dan hun eigen portemonnee. En dat terwijl volgens The Economist de Mensen gelijk hebben om boos te zijn. Maar we mogen ons evenzeer zorgen maken omtrent de richting die het groeiende populisme de politiek zou kunnen insturen.

Moedige politici moeten twee zaken voor elkaar krijgen:

1. Ze moeten snel de oorzaken van de misnoegdheid aanpakken. Dat wil zeggen dat ze meer moeten doen om opnieuw vaart in de economie te brengen: minder besparingen op korte termijn in ruil voor grondige hervormingen op middellange termijn. De rijken moeten hun deel van de lasten dragen, maar wel op een economisch verantwoorde manier: door allerlei fiscale vluchtwegen uit de wetgeving te halen bijvoorbeeld. Verder moeten de banken worden hervormd via Basel 3 en andere herkapitaliseringsvereisten. Zo zou al veel meer worden gerealiseerd dan door het schrappen van bonussen op Wall Street en andere ideeën die bij de Occupiers de ronde doen.

2. Ze moeten de waarheid vertellen- vooral over wat fout is gelopen. Want het risico bestaat dat de terechte kritiek op de excessen van financiële risico’s een aanval op het globaliseringsproces wordt. En het is waard om er nog ‘s aan te herinneren dat de gigantische begrotingstekorten in de meeste landen het gevolg zijn van onhoudbare door politici gemaakte sociale beloften (pensioenen, gezondheidszorg) eerder dan van de reddingen van de ‘too big to fail’- banken. Veel van de huidige miserie - van hoge voedselprijzen tot werkloze jonge Spanjaarden - heeft te maken met staatsinterventie eerder dan met de opkomende economieën.

Maar de globale integratie heeft een prijs. En die zal vooral westerlingen - geschoold én ongeschoold -onder druk zetten. Maar hoe die kosten ook worden berekend, de voordelen van globalisering zullen altijd ruimschoots de nadelen ervan overtreffen. baancreatie komt trouwens in de meeste gevallen van het openen van economieën, niet van het volgen van de instincten van demonstranten.

De westerse regeringen hebben hun burgers al een eerste keer in de steek gelaten: nog meer handelsbarrières oprichten en het vrij verkeer van mensen en kapitaal beperken zou een nog grotere fout zijn.

Bron: Wereldgeeimen.nl