Power to the People: Tegenlicht biedt podium aan duurzaam initiatief

Er is een grote revolutie in het ‘kleine’ aan de hand. Zoals we van lezers bloggers zijn geworden, transformeren we nu van consument naar producent. Van energievoorziening tot verzekering, alles wordt kleinschalig en lokaal. In Tegenlicht het revolutionaire antwoord op de wereld van de multinationals.

 

Na de industriële en de digitale revolutie staan we aan het begin van een nieuwe: de energierevolutie. Steeds meer mensen laden het dak van hun huis vol met zonnepanelen of kopen samen een windmolen om zo minder afhankelijk te worden van grote energieleveranciers. We maken onze eigen stroom en onze woonwijk wordt een energiemaatschappij. Het energieoverschot wordt verkocht en zo maakt de hele buurt winst, zoals dat nu al op het Deense eiland Samsø gebeurt. Maar als we de energiemarkt kunnen decentraliseren, wat kunnen we dan nog meer? Waarom ook niet de zorg of onze verzekeringen in eigen hand nemen? Het revolutionaire antwoord op het doorgeslagen multinationale kapitalisme en de mogelijke overgang naar een ander, socialer systeem.

In Power to the People brengt regisseur Sabine Lubbe Bakker bezoeken aan het 'energiepositieve' Samsø (waar zij wordt rondgeleid door initiatiefnemer Søren Hermansen), aan Texel Energie –dat streeft naar energieonafhankelijkheid in 2020-, aan Grunneger Power, één van de meest succesvolle energiecoöperaties en aan de Utrechtse bedenkers van het ‘broodfonds’, een nieuwe collectieve kijk op arbeidsongeschiktheid. Marjan Minnesma van stichting Urgenda verklaart waarom de beweging van onderop nu ook in Nederland overal opduikt. En de Amerikaanse econoom Jeremy Rifkin, al jarenlang voorvechter van verduurzaming, voorspelt dat het burgerkapitalisme binnen twee jaar onze wereld zal veranderen.

Het devies: doe het zelf, doe het samen.



Bron: Tegenlicht.vpro.nl

Tienduizenden de straat op in Marokko

AMSTERDAM - In de Marokkaanse stad Casablanca zijn zondag tienduizenden mensen de straat op gegaan om te protesteren tegen het huidige regime. De vakbonden organiseerden het protest.

Zij vinden dat premier Abdelilah Benkirane niet genoeg heeft gedaan om zijn beloftes voor sociale rechtvaardigheid waar te maken. Die deed hij in het kielzog van de Arabische Lente.

Bron: Telegraaf.nl

Nieuwe ramp in Japan: de erg lage vruchtbaarheidsgraad

'IJzeren penis'- festival in Kawasaki

Rond 2040 zal in Japan tegenover elke 100-jarige slechts één nieuwe boreling staan. Dit demografische scenario is zo onheilspellend dat het de fantasie van elke science fiction schrijver overstijgt, schrijft Nick Eberstadt, demografische econoom aan het Instituut van Aziatische Studies in The Wilson Quarterly. Een bevolkingskrimp met 20% zal zo'n invloed hebben dat de sociale en economische gevolgen niet zijn te overzien.

Een van de oorzaken is het instorten van de traditionele Japanse seksuele cultuur. De Japanners trouwen steeds minder, scheiden meer en hebben zich afgekeerd van de religie, terwijl het hebben van kinderen buiten het huwelijk nauwelijks wordt geaccepteerd.

En dat Japan een van de hoogste zelfmoordcijfers ter wereld heeft doet de demografische groei ook geen goed. Bovendien heeft het land te weinig migranten om het slinkende arbeidspotentieel aan te vullen.

Eén troost: er is een florerende industrie die producten en diensten levert om de eenzamen het leven te veraangenamen, zoals in te huren 'familieleden', realistische babypoppen en robots.

Bron: Welingelichtekringen.nl & New York Times

Een gezonde planeet is belangrijk

Een gezonde planeet is mogelijk volgens de Amerikaanse advocaat James Thornton. Daarom richtte hij ClientEarth op, een ngo die de wet inzet als instrument in de strijd voor positieve sociale verandering.

ClientEarth opereert in Europa vanuit kantoren in Londen, Parijs, Brussel en Warschau en werkt met interdisciplinaire teams van advocaten, wetenschappers, economen en beleidsexperts. Ze volgen wetten op van bij de creatie tot de toepassing ervan. Ze spannen rechtszaken aan tegen bedrijven en overheden die milieuwetgeving schenden.

Ongelijke vertegenwoordiging

Milieuorganisaties die lobbyen bij Europarlementsleden moeten met dezelfde wapens vechten als de andere lobbyisten, meent Thornton. ‘Milieugroeperingen presenteren goede ideeën en algemene principes die ze in een richtlijn weerspiegeld willen zien, maar bedrijven sturen advocaten met concrete eisen, die bovendien in het juiste jargon geformuleerd zijn’, vertelt Thornton. ‘Er is dus een ongelijkheid in vertegenwoordiging. Wij voorzien milieugroeperingen van hetzelfde niveau van precisie en taalgebruik. Zo is er een veel grotere kans dat de ideeën uiteindelijk in de richtlijn belanden.’

‘Wetgeving moet de allerhoogste humanitaire idealen weerspiegelen’, aldus Thornton. ‘Er is dus geen enkele reden waarom we in Europa geen recht op een proper milieu zouden mogen hebben. Sommigen vinden dat belachelijk en onrealistisch, maar ik ben het daar niet mee eens. In het begin werden mensenrechten ook als heel idealistisch beschouwd, maar nu zijn ze algemeen aanvaard. Ik denk dat milieurechten hetzelfde zullen doormaken.’

Moeder Aarde

Ecuador en Bolivia zijn twee landen die daar heel ver in gegaan zijn en de rechten van ‘Moeder Aarde’ in hun grondwet opnamen. ‘Dat is mooi en hoopvol’, zegt Thornton. ‘Het is echter onbelangrijk als het beleid dat principe niet weerspiegelt. Wetgeving moet altijd op een pragmatische manier geïmplementeerd worden, op een manier die werkt zonder de onderliggende principes te verloochenen.’

ClientEarth vertrekt telkens van wetenschappelijke gegevens. ‘Wetenschap is de enige manier om te weten te komen wat de aarde nodig heeft’, stelt Thornton. Teams die bestaan uit zowel wetenschappers als advocaten slagen erin om wetenschappelijk verantwoorde beleidsadviezen te formuleren. Op die manier adviseerde ClientEarth bijvoorbeeld de Ierse overheid bij het opstellen van haar klimaatwetgeving.

Verloren enthousiasme

‘Sommige landen en regio’s doen inspanningen op het vlak van klimaat, maar het blijft belangrijk om globale klimaatbijeenkomsten te houden en er tot een akkoord te komen’, zegt Thornton. ‘De ervaring leert ons dat vrijwillige doelstellingen veel minder effectief zijn dan bindende doelstellingen. Ik was heel optimistisch na de klimaatconferentie in Durban, omdat men daar akkoord was gegaan om naar bindende doelstellingen toe te werken. Enkele jaren geleden zag de EU zichzelf als leider in de klimaatonderhandelingen, maar nu is ze een deel van haar enthousiasme kwijt. Ik geloof dat het mogelijk is om het terug te vinden. Ik hoop dat de Europeanen de internationale onderhandelingen in positieve zin kunnen blijven beïnvloeden en daarnaast bereid zullen zijn zelf nog meer inspanningen te doen.’

De slechte leerling in het klimaatverhaal is zonder twijfel de VS. ‘De VS zullen waarschijnlijk achterblijven, maar als er eenmaal internationale overeenkomsten zijn, zullen de VS wel móéten volgen. Hun houding is echt terug te brengen tot de propaganda van de energiebelangengroepen’, zucht Thornton. ‘Ze verspreiden de idee dat klimaatverandering een mythe is en dat we ons er geen zorgen over hoeven te maken. Sinds de economische crisis wordt er ook nog bij verteld dat we het ons niet kunnen veroorloven om het klimaatprobleem op te lossen. Dit slaat nochtans nergens op.’

Nieuwe kansen

Thornton veralgemeent dit idee: ‘Milieuproblemen zijn altijd mentale problemen. Het zijn problemen van onbegrip. Als we allemaal echt zouden begrijpen hoe belangrijk deze kwesties zijn, dan zou het heel eenvoudig zijn om tot een oplossing te komen. Ik heb zelden bewijzen gezien voor het argument dat het ons economisch zou schaden als we iets aan de milieuproblemen deden. Milieuwetgeving doet net het omgekeerde. Ze dwingt de industrie om efficiënter te zijn. Ze schept nieuwe kansen.’

Bron: MO.be

Occupy Wall Street en de Indignados: Wat willen ze?

Onlangs vertelden we je het al: De Occupy Wall Streetbeweging breidt zich uit tot een tiental Amerikaanse steden. Iran heeft het al over 'de Amerikaanse Lente', terwijl de Venezolaanse president Hugo Chavez de ‘verschrikkelijke repressie’ in de VS aan de kaak stelde. ‘Ik weet niet hoeveel demonstranten al in de gevangenis zijn opgesloten,’ zei Chavez op de Venezolaanse staatstelevisie. Hoewel een aantal politieke en sociale zwaargewichten - waaronder George Soros- hun sympathie voor de Occupy Wall Streetbeweging hebben uitgesproken, krijgt ze ook veel kritiek te verduren. Volgens de Republikeinse presidentskandidaat Herman Cain ‘zijn de demonstranten jaloerse Amerikanen die de slachtofferrol uitbuiten en andermans Cadillac willen afpakken.' In Brussel kamperen ondertussen honderden Indignados (Verontwaardigden). Waar deze bewegingen nog niet in zijn geslaagd is exact te definiëren wat hun eisen zijn. Een Indignado die van Spanje tot in Brussel was gestapt kwam niet verder dan een onsamenhangend verhaal over sociale verandering, waardig werk, democratie en politici die hen niet meer vertegenwoordigen. Ook in de VS is het van dat. De boodschap dat de 99% niet langer de hebzucht en corruptie van de 1% zullen tolereren is niet onbelangrijk. Maar hoe ze de manier waarop werk moet worden beloond willen herdefiniëren is niet meteen duidelijk. Niet enkel de betogers houden het bij vage algemeenheden; ook politici doen dat en daar hebben ze een goede reden voor. De problemen zijn ondertussen zo enorm geworden dat oplossingen liefst niet worden uitgesproken. Hoe de 11 miljoen Amerikaanse huiseigenaars helpen wiens uitstaande hypotheek hoger is dan de waarde van hun huis bijvoorbeeld? Of de miljoenen die niet eens meer aan terugbetaling toekomen? Indien de mensen die in Zuccotti Park (New York) kamperen (en in de gebouwen van de Hogeschool-Universiteit Brussel) serieus genomen willen worden moeten ze volgens de Financial Times twee zaken doen: 1. specifieke eisen stellen en problemen onder de aandacht brengen die de moeite waard zijn. 2. erkennen dat de schuld voor de problemen ook buiten de banken en Wall Street ligt. Bij de 99% die tijdens de goede jaren steeds meer schulden aanmaakten in een wanhopige poging om snel bij de 1% te kunnen horen bijvoorbeeld.

Bron: Wereldgeheimen.nl