 Kunnen sommige UFO’s levende wezens zijn? Kan het zijn dat slimme levensvormen de kosmische leegte bewonen? Alhoewel biologen beweren dat de ruimte ongeschikt is voor biogenese, stelt de Russische astrofysicus Dr. Vitalii L. Goldanskii dat aanzienlijke hoeveelheden prebiotisch materiaal in en rond nevels of gaswolken kunnen samenklonteren. Mettertijd zou dergelijk materiaal kunnen evolueren naar een levensvorm die is aangepast om in de ruimte te kunnen overleven. Er zijn al tientallen organische verbindingen ontdekt in de ruimte, waaronder formaldehyde, blauwzuur en cellulose. Kortom, er is een overvloed aan bouwstenen aanwezig. Morfologie Ervan uitgaande dat ons universum ongeveer 13,7 miljard jaar oud is zouden deze levensvormen zich al vele miljarden jaren geleden ontwikkeld kunnen hebben. Gezien de leeftijd van het heelal zouden ze vele verschillende evolutionaire paden kunnen hebben ingeslagen. Hun morfologie kan zeer eenvoudig of buitengewoon complex zijn. Ze kunnen alleen leven of in grote kolonies. Hoewel het waarschijnlijk geen mensachtige wezens zullen zijn kan intelligentie een ontwikkelde eigenschap zijn. Beschermingsschild De levensvormen zouden voor hun levensbehoefte afhankelijk kunnen zijn van intergalactisch stof en gas. Ze kunnen zich hebben verspreid naar alle mogelijke sectoren in de ruimte, zowel binnen als buiten sterrenstelsels. Begiftigd met mobiliteit en intelligentie is het denkbaar dat sommige ons leefgebied zijn binnengegaan en worden gezien als UFO's. Mogelijk hebben ze een beschermingsschild ontwikkeld, al dan niet fysiek of elektromagnetisch van aard, waarmee ze in ons domein kunnen overleven. Het zouden dan letterlijk levende UFO’s zijn. Ruimtewormen Twee UFO-waarnemingen lijken dit intrigerende concept te ondersteunen. In 1976 materialiseerde zich bij de Roemeense stad Cluj-Napoca een ogenschijnlijk levende lichtbol. Foto’s van de entiteit werden door verschillende experts authentiek bevonden. In Brits-Columbia legde onderzoeker Dorothy Wilkinson in 1978 een bizarre slinger van lichten vast in de lucht. De objecten leken op ruimtewormen. Gezien de onmetelijke tijd en ruimte in het heelal behoort het zeker tot de mogelijkheden dat tenminste sommige UFO’s in feite levende ruimtewezens zijn. De omschrijving van de objecten komt overeen met de enorme 'sterrenschepen' die filmmaker Jose Escamilla laat zien in zijn film Interstellar uit 2007: |
Posts tonen met het label buitenaardse wezens. Alle posts tonen
Posts tonen met het label buitenaardse wezens. Alle posts tonen
dinsdag 26 juni 2012
Zijn sommige UFO's levende ruimtewezens? (video)
zondag 4 december 2011
Mensheid moet tijdcapsule voor buitenaardse wezens bouwen
Wat als wij mensen vernietigd worden door een ramp, of door eigen toedoen uitsterven? Laten we voor het geval dat, buitenaardse archeologen meer vertellen over onszelf via een tijdcapsule.
Hebben we de aliens gemist?
De beroemde Drake Formule, die de kans op buitenaardse beschavingen berekent, wordt steeds nauwkeuriger. Zo weten we al vrij precies hoeveel sterren er in de Melkweg zijn, hoe groot het percentage sterren is met planeten en hoeveel van die planeten aardachtig zijn en in de bewoonbare zone van hun ster ronddraaien. Conclusie: er zijn tientallen miljoenen potentieel bewoonbare werelden. De kans is dus vrijwel honderd procent dat er behalve de mens, in de Melkweg ooit andere intelligente levensvormen hebben bestaan of zullen ontstaan. Maar toch. De kosmos is enorm. De kans is dus groot dat onze beschaving zo kort bestaat dat we onszelf al hebben uitgeroeid als een andere soort in ons deel van de Melkweg actief wordt. Ons Melkwegstelsel bestaat al meer dan dertien miljard jaar. Als soort bestaan we, als we Homo erectus als vroege mens zien, misschien twee miljoen jaar. Als moderne beschaving die ruimtevluchten maakt, bestaan we een halve eeuw.
In 1962, tijdens de Cubacrisis, had het een haartje gescheeld of er was een allesvernietigende nucleaire oorlog uitgebroken. Al staan de diverse grootmachten nu op betere voet met elkaar dan ooit eerder in de geschiedenis, de kans is niet denkbeeldig dat een kunstmatige epidemie of een vernietigend nanovirus de mensheid wegvaagt. Hoe verder de techniek vordert, hoe groter onze mogelijkheden zijn om ellende aan te richten. Kortom: de kans is niet erg groot dat twee beschavingen die in staat zijn tot reizen tussen de sterren elkaar tegenkomen.
Lees verder op: Visionair.nl
Hebben we de aliens gemist?
De beroemde Drake Formule, die de kans op buitenaardse beschavingen berekent, wordt steeds nauwkeuriger. Zo weten we al vrij precies hoeveel sterren er in de Melkweg zijn, hoe groot het percentage sterren is met planeten en hoeveel van die planeten aardachtig zijn en in de bewoonbare zone van hun ster ronddraaien. Conclusie: er zijn tientallen miljoenen potentieel bewoonbare werelden. De kans is dus vrijwel honderd procent dat er behalve de mens, in de Melkweg ooit andere intelligente levensvormen hebben bestaan of zullen ontstaan. Maar toch. De kosmos is enorm. De kans is dus groot dat onze beschaving zo kort bestaat dat we onszelf al hebben uitgeroeid als een andere soort in ons deel van de Melkweg actief wordt. Ons Melkwegstelsel bestaat al meer dan dertien miljard jaar. Als soort bestaan we, als we Homo erectus als vroege mens zien, misschien twee miljoen jaar. Als moderne beschaving die ruimtevluchten maakt, bestaan we een halve eeuw.
In 1962, tijdens de Cubacrisis, had het een haartje gescheeld of er was een allesvernietigende nucleaire oorlog uitgebroken. Al staan de diverse grootmachten nu op betere voet met elkaar dan ooit eerder in de geschiedenis, de kans is niet denkbeeldig dat een kunstmatige epidemie of een vernietigend nanovirus de mensheid wegvaagt. Hoe verder de techniek vordert, hoe groter onze mogelijkheden zijn om ellende aan te richten. Kortom: de kans is niet erg groot dat twee beschavingen die in staat zijn tot reizen tussen de sterren elkaar tegenkomen.
Lees verder op: Visionair.nl
maandag 15 augustus 2011
DNA-Analyse: starchild schedel heeft buitenaardse oorsprong
Begin dit jaar wist een geneticus vier DNA-fragmenten uit de zogenoemde starchild schedel te onttrekken die overeenkomen met menselijk mitochondriaal DNA (mtDNA).
Een vergelijking tussen de gevonden fragmenten en fragmenten uit het menselijk mtDNA leidde tot verbazingwekkende resultaten, zo laat het Starchild Project weten.
De starchild schedel bevat veel meer nucleotide verschillen dan normaal worden aangetroffen in mensen. Nucleotiden vormen een groep van bio-organische verbindingen die de bouwstenen voor DNA en RNA zijn.
Langs 167 nucleotiden in het vergeleken segment bij mensen wordt slechts één enkele variatie gevonden onder de 33 bekende menselijke haplogroepen. Dezelfde lengte van het mtDNA van de starchild schedel bracht daarentegen 17 verschillen aan het licht.
In 2010 werd een nieuwe menselijke soort ontdekt in de Denisova-grot in Siberië. Deze soort bleek ook een significant aantal verschillen in het mtDNA te hebben in vergelijking met bekende menselijke soorten.
De starchild schedel is een 900 jaar oude schedel met duidelijk niet-menselijke karakteristieken. De schedel werd rond 1930 ontdekt in een kopermijn in Mexico. Het Starchild Project is een onderzoeksgroep die sinds 1999 op wetenschappelijke manier onderzoek doet naar de schedel. Tegen 2003 had het project genoeg bewijs verzameld om te vermoeden dat de schedel geheel anders was dan andere schedels die gedocumenteerd zijn door de wetenschap.
In 2010 wist men nucleair DNA uit de starchild schedel te onttrekken. Aan het begin van 2011 ontdekte de geneticus dat het ging om segmenten van mitochondriaal DNA in plaats van nucleair DNA. Tot op dat moment accepteerde hij de conclusie van Trace Genetics uit 2003 dat het mtDNA van de starchild geheel menselijk was. De steekproef uit 2003 bleek echter niet nauwkeurig genoeg.
DNA-test 2011 en resultaten
Mitochondriaal DNA onderscheidt zich duidelijk van nucleair DNA. Alhoewel zowel mtDNA als nuDNA bestaan als dubbelstrengs moleculen die de befaamde dubbele helix vormen, wordt nuDNA van mensen onderscheiden in 46 chromosomen. Vanwege de enorme hoeveelheid DNA in chromosomen (elk bestaanden uit miljoenen baseparen) is het DNA dicht op elkaar gedrukt in grote hoeveelheden eiwitten die histonen worden genoemd.
Daarentegen vormt mtDNA hele kleine cirkels die bestaan uit 16.569 baseparen. Ondanks de kleine omvang is haar functie cruciaal. Mutaties zijn zeer zeldzaam. In de gehele menselijke populatie worden slechts 120 variaties gevonden in het mtDNA. Vergelijk dat met nuDNA waarvan de meer dan drie miljard baseparen meer dan 15 miljoen variaties hebben.
Zowel de Neanderthaler als de Denisova hebben een gevarieerder mtDNA dan menselijk mtDNA maar het bevat nog wel veel lange onveranderlijke segmenten. Zo’n 200 baseparen van Neanderthalers zijn anders dan die van mensen en voor de Denisova ligt dit aantal op 385. Ter vergelijking hebben chimpansees 1.500 baseparen die niet overeenkomen met menselijke baseparen.
In 2011 analyseerde de geneticus vier nieuwe fragmenten uit het mtDNA van de starchild schedel. Een computerprogramma vond vier passende gecatalogiseerde fragmenten van menselijk mtDNA. Het gaat om een evolutionair gezien zeer geconserveerd segment van menselijk mtDNA, met slechts één nucleotide variatie onder de 33 menselijke haplogroepen. In de Neanderthaler en de Denisova bevindt zich ook één dergelijke variatie.
In het mtDNA van de starchild schedel werden 167 nucleotiden aangetroffen, tegen 157 nucleotiden in het menselijke mtDNA, in een zeer geconserveerd gebied met slechts één variatie onder de 33 menselijke haplogroepen. Verschillende variaties zouden derhalve gelijk opvallen.
Het mtDNA van de starchild schedel bleek maar liefst 17 variaties te bevatten. Het gaat hier om 17 indels van verandering tussen het mtDNA van de starchild schedel en het mtDNA van de 33 menselijke haplogroepen. Indel is een verzamelnaam voor een bepaald type mutaties van het DNA. Sommige verschillen konden worden verklaard als fouten van het programma, maar het is onmogelijk dat alle verschillen fouten zijn.
Dit betekent dat er genoeg reden is om aan te nemen dat een nieuwe soort is ontdekt. Het onderzoeksteam is zeker dat een complete analyse van het genoom zal aantonen dat de starchild schedel een geheel nieuwe humanoïde soort vertegenwoordigt en dat die soort buitenaards is.
Hoe kan een buitenaards wezen menselijk DNA hebben of overleven op onze planeet? Verrassend genoeg lijkt het genoom van vele diersoorten op dat van mensen. Eiwitten zijn de bouwstenen van al het dierlijke leven op Aarde en het DNA dat de productie van eiwitten regelt lijkt onderling erg op elkaar. Het genoom van chimpansees is voor 97 procent hetzelfde als dat van mensen. Bij gorilla’s, ratten en muizen is dit respectievelijk 95, 70 en 60 procent.
De 17 verschillen die zijn gevonden in een kort segment van het mtDNA van de starchild schedel maken het waarschijnlijk dat de nucleotiden in hun totaliteit veel meer variaties bevatten dan de 120 die gedeeld worden door de 33 menselijke haplogroepen.
Na 12 jaar kan de starchild schedel geschiedenis schrijven. Wanneer de financiering rond is om meer onderzoek te doen zal onweerlegbaar bewijs worden geleverd dat zo’n 900 jaar geleden een wezen op onze planeet rondliep dat enigszins leek op de mens maar geen mens was.
Bronnen: Niburu.nl & Starchildproject.com
Een vergelijking tussen de gevonden fragmenten en fragmenten uit het menselijk mtDNA leidde tot verbazingwekkende resultaten, zo laat het Starchild Project weten.
De starchild schedel bevat veel meer nucleotide verschillen dan normaal worden aangetroffen in mensen. Nucleotiden vormen een groep van bio-organische verbindingen die de bouwstenen voor DNA en RNA zijn.
Langs 167 nucleotiden in het vergeleken segment bij mensen wordt slechts één enkele variatie gevonden onder de 33 bekende menselijke haplogroepen. Dezelfde lengte van het mtDNA van de starchild schedel bracht daarentegen 17 verschillen aan het licht.
In 2010 werd een nieuwe menselijke soort ontdekt in de Denisova-grot in Siberië. Deze soort bleek ook een significant aantal verschillen in het mtDNA te hebben in vergelijking met bekende menselijke soorten.
De starchild schedel is een 900 jaar oude schedel met duidelijk niet-menselijke karakteristieken. De schedel werd rond 1930 ontdekt in een kopermijn in Mexico. Het Starchild Project is een onderzoeksgroep die sinds 1999 op wetenschappelijke manier onderzoek doet naar de schedel. Tegen 2003 had het project genoeg bewijs verzameld om te vermoeden dat de schedel geheel anders was dan andere schedels die gedocumenteerd zijn door de wetenschap.
In 2010 wist men nucleair DNA uit de starchild schedel te onttrekken. Aan het begin van 2011 ontdekte de geneticus dat het ging om segmenten van mitochondriaal DNA in plaats van nucleair DNA. Tot op dat moment accepteerde hij de conclusie van Trace Genetics uit 2003 dat het mtDNA van de starchild geheel menselijk was. De steekproef uit 2003 bleek echter niet nauwkeurig genoeg.
DNA-test 2011 en resultaten
Mitochondriaal DNA onderscheidt zich duidelijk van nucleair DNA. Alhoewel zowel mtDNA als nuDNA bestaan als dubbelstrengs moleculen die de befaamde dubbele helix vormen, wordt nuDNA van mensen onderscheiden in 46 chromosomen. Vanwege de enorme hoeveelheid DNA in chromosomen (elk bestaanden uit miljoenen baseparen) is het DNA dicht op elkaar gedrukt in grote hoeveelheden eiwitten die histonen worden genoemd.
Daarentegen vormt mtDNA hele kleine cirkels die bestaan uit 16.569 baseparen. Ondanks de kleine omvang is haar functie cruciaal. Mutaties zijn zeer zeldzaam. In de gehele menselijke populatie worden slechts 120 variaties gevonden in het mtDNA. Vergelijk dat met nuDNA waarvan de meer dan drie miljard baseparen meer dan 15 miljoen variaties hebben.
Zowel de Neanderthaler als de Denisova hebben een gevarieerder mtDNA dan menselijk mtDNA maar het bevat nog wel veel lange onveranderlijke segmenten. Zo’n 200 baseparen van Neanderthalers zijn anders dan die van mensen en voor de Denisova ligt dit aantal op 385. Ter vergelijking hebben chimpansees 1.500 baseparen die niet overeenkomen met menselijke baseparen.
In 2011 analyseerde de geneticus vier nieuwe fragmenten uit het mtDNA van de starchild schedel. Een computerprogramma vond vier passende gecatalogiseerde fragmenten van menselijk mtDNA. Het gaat om een evolutionair gezien zeer geconserveerd segment van menselijk mtDNA, met slechts één nucleotide variatie onder de 33 menselijke haplogroepen. In de Neanderthaler en de Denisova bevindt zich ook één dergelijke variatie.
In het mtDNA van de starchild schedel werden 167 nucleotiden aangetroffen, tegen 157 nucleotiden in het menselijke mtDNA, in een zeer geconserveerd gebied met slechts één variatie onder de 33 menselijke haplogroepen. Verschillende variaties zouden derhalve gelijk opvallen.
Het mtDNA van de starchild schedel bleek maar liefst 17 variaties te bevatten. Het gaat hier om 17 indels van verandering tussen het mtDNA van de starchild schedel en het mtDNA van de 33 menselijke haplogroepen. Indel is een verzamelnaam voor een bepaald type mutaties van het DNA. Sommige verschillen konden worden verklaard als fouten van het programma, maar het is onmogelijk dat alle verschillen fouten zijn.
Dit betekent dat er genoeg reden is om aan te nemen dat een nieuwe soort is ontdekt. Het onderzoeksteam is zeker dat een complete analyse van het genoom zal aantonen dat de starchild schedel een geheel nieuwe humanoïde soort vertegenwoordigt en dat die soort buitenaards is.
Hoe kan een buitenaards wezen menselijk DNA hebben of overleven op onze planeet? Verrassend genoeg lijkt het genoom van vele diersoorten op dat van mensen. Eiwitten zijn de bouwstenen van al het dierlijke leven op Aarde en het DNA dat de productie van eiwitten regelt lijkt onderling erg op elkaar. Het genoom van chimpansees is voor 97 procent hetzelfde als dat van mensen. Bij gorilla’s, ratten en muizen is dit respectievelijk 95, 70 en 60 procent.
De 17 verschillen die zijn gevonden in een kort segment van het mtDNA van de starchild schedel maken het waarschijnlijk dat de nucleotiden in hun totaliteit veel meer variaties bevatten dan de 120 die gedeeld worden door de 33 menselijke haplogroepen.
Na 12 jaar kan de starchild schedel geschiedenis schrijven. Wanneer de financiering rond is om meer onderzoek te doen zal onweerlegbaar bewijs worden geleverd dat zo’n 900 jaar geleden een wezen op onze planeet rondliep dat enigszins leek op de mens maar geen mens was.
Bronnen: Niburu.nl & Starchildproject.com
Abonneren op:
Posts (Atom)