Het eerste tijdruimte-kristal: de klok die eeuwig meegaat

Stel je een klok voor die zelfs na een eventuele warmtedood van het universum de tijd nog kan bijhouden.

Een vierdimensionaal kristal heeft in zowel de ruimte als de tijd een periodieke structuur.

Met een dergelijk kristal zouden wetenschappers de fysieke eigenschappen en gedragingen van de collectieve wisselwerking tussen een groot aantal deeltjes op een geheel nieuwe manier kunnen bestuderen.

Een tijdruimte-kristal zou gebruikt kunnen worden om fenomenen in de kwantumwereld te bestuderen, zoals bijvoorbeeld verstrengeling, een fenomeen waarbij twee of meer natuurkundige objecten zodanig verbonden zijn dat het ene object niet meer volledig beschreven kan worden zonder het andere specifiek te noemen, ook al zijn beide objecten ruimtelijk gescheiden.

Coulomb-wrijving

Een tijdruimte-kristal bestond enkel als concept in de hoofden van natuurkundigen die nog niet wisten hoe ze er één moesten bouwen. Een internationaal team van wetenschappers onder leiding van onderzoekers van het Berkeley Lab van het Amerikaanse ministerie van Energie (DOE) heeft nu een experimenteel ontwerp voorgesteld van een tijdruimte-kristal. Het kristal is gebaseerd op de ionenval van een elektrisch veld en de Coulomb-wrijving van deeltjes met dezelfde elektrische lading.

“Het elektrische veld van de ionenval houdt geladen deeltjes op hun plaats en de Coulomb-wrijving zorgt dat ze spontaan een kristal vormen,” zei Xiang Zhang van het Berkeley Lab. “Bij een zwak statisch magnetisch veld begint dit ringvormige ionenkristal oneindig te roteren.”

Vervolgens zorgt de kwantummechanica ervoor dat de deeltjes, die zich dicht bij het absolute nulpunt van -273 graden Celsius bevinden, geen elektrisch en magnetisch veld meer nodig hebben.

Entropie

In theorie moet het kristal zelfs de tijd kunnen blijven meten wanneer het universum door de maximale entropie in een thermodynamisch evenwicht zou komen. Eerder dit jaar opperde theoretisch natuurkundige en Nobelprijswinnaar Frank Wilczek dat een kristal zichzelf zou kunnen herhalen in de vierde dimensie: tijd. Hij wist echter nog niet hoe hij een dergelijk tijdkristal zou moeten realiseren.

Een kristal is een hoeveelheid periodiek gerangschikte atomen of moleculen. Denk aan ijs, zout of sneeuwvlokken. Kristallisatie vindt plaats door bijvoorbeeld het langzaam afkoelen van een stof vanuit de vloeibare toestand. Wanneer de vloeistof geheel is omgezet naar een vaste fase, is er een materiaal ontstaan dat bestaat uit vele kleine stukjes kristal. Elk stukje kristal heeft haar ionen of moleculen in dezelfde richting staan, maar de kristallen onderling kunnen een verschillende draaihoek ten opzichte van elkaar hebben.

Perpetuum mobile

Zhang en zijn collega’s borduren voort op deze uitgangspunten om het tijdruimtekristal te bouwen. Een ring van gevangen ionen die roteren reproduceren zichzelf na verloop van tijd. Door deze periodieke structuur in zowel de ruimte als de tijd is het tijdruimte-kristal geboren.

Het enige verschil tussen een tijdruimte-kristal en een perpetuum mobile, een apparaat dat eenmaal in beweging, uit zichzelf blijft bewegen, is dat een tijdruimte-kristal geen energie opwekt, merkt Tongcang Li van het Berkeley Lab op. Het onderzoek zal verschijnen in het wetenschappelijke tijdschrift Physical Review Letters. Download hier (pdf) een kopie van de studie.

Bron: Lbl.gov via Niburu.nl

Glazen Piramides gevonden op bodem oceaan in de Bermuda Driehoek

Deze vreemde onderwater piramide structuren op een diepte van tweeduizend meter werden geïdentificeerd met behulp van een sonar, volgens oceanograaf Dr. Verlag Meyer.

Onderzoek naar andere structuren, zoals Yonaguni in Japan, hebben ​​wetenschappers toegestaan om vast te stellen dat de twee grote piramides blijkbaar gemaakt zijn van zoiets als dik glas. Ze zijn echt indrukwekkend; elk van hen is groter dan de piramide van Cheops in Egypte.

Onlangs beweerden Amerikaanse en Franse wetenschappers - en andere landen die enquêtes houden omtrent de zeebodem van de Bermuda Driehoek - een piramide te hebben gevonden die ​​rechtop op de zeebodem staat, en die nooit eerder is ontdekt. De lengte van de basis van deze piramide is 300 meter, de hoogte 200 meter en de afstand die reikt van de basis naar de top van de piramide is ongeveer 100 meter boven de zeebodem. Voorlopige resultaten tonen een structuur van glas of een glasachtig (kristallen?) materiaal, volkomen glad en gedeeltelijk doorzichtig…

Wanneer we praten over de grootte, is deze onlangs ontdekte piramide dus groter in omvang dan de piramides van het oude Egypte. Aan de top van de piramide zitten twee zeer grote gaten. Zeewater met hoge snelheid beweegt door het tweede gat, waardoor de woedende golven een gigantische vortex vormen. Dit veroorzaakt weer enorme aanzwellende golven en mist op het zeeoppervlak. Deze nieuwe ontdekking doet wetenschappers zich afvragen of dit effect heeft op de voorbij varende boten en de vliegtuigen. Het zou de reden voor alle mysterie rond het gebied van de duivelse Bermuda Driehoek kunnen zijn.

Bron en meer lezen: Apparentlyapparel.com

Via: Eindtijdnieuws.blogspot.com en Eindtijd.goedbegin.nl

Mysterieus kristal leidde vikingen naar Amerika

Het is goed mogelijk dat oude legendes over het gebruik van zonnestenen door de Vikingen op waarheid berusten, zo laat nieuw onderzoek zien.

Voor de uitvinding van het kompas legden de Noorse ontdekkingsreizigers duizenden kilometers af om Groenland en Noord-Amerika te bezoeken.
Bewijs laat zien dat deze zeevaarders navigeerden door de positie van de Zon en de sterren af te lezen. Tevens waren ze bekend met alle oriëntatiepunten, zeestromen en golven.

Hoe ze op dergelijke breedtegraden zulke reizen konden maken terwijl het zonlicht werd tegengehouden door wolken en mist bleef nog altijd een mysterie. Alhoewel experts lange tijd hebben gesuggereerd dat de Vikingen wisten hoe ze kristallen konden gebruiken om de positie van de Zon bij bewolkt weer te bepalen hebben archeologen nooit wetenschappelijk bewijs gevonden voor deze theorie.

Een internationaal team wetenschappers onder leiding van Guy Ropars van de Universiteit van Rennes in het Franse Bretagne zegt het antwoord te hebben gevonden. Ze stellen dat de Vikingen gebruik maakten van calciet, of IJslands spaat, om de Zon tot op een graad nauwkeurig te lokaliseren. Calciet is dubbelbrekend, een verschijnsel waarbij een op een materiaal invallende lichtbundel wordt gesplitst in twee bundels die een verschillend pad volgen en die een verschillende polarisatie hebben.

Onlangs werd IJslands spaat aangetroffen in een schip dat gezonken is in 1592. Deze vondst ondersteunt de theorie dat de oude zeemannen zich bewust waren van de potentie van het kristal om te navigeren. De onderzoekers speculeren dat zelfs in het tijdperk van het kompas, vier eeuwen na de Vikingen, nog gebruik werd gemaakt van zonnesteen.

De studie is verschenen in Proceedings of the Royal Society A: Mathematical and Physical Sciences. Calciet wordt tevens aangemaakt in de hersenen door de pijnappelklier.

Bron: Niburu.nl & Dailymail.co.uk

Geheugenkristallen wellicht binnekort realiteit in computers

Britse wetenschappers hebben een manier gevonden om informatie op te slaan op glas. Dit brengt computers die data opslaan met behulp van kristallen een stuk dichterbij.

In de Superman films zijn 'geheugenkristallen' te zien maar ook de oude Maya’s gebruikten reeds kristallen als een soort geavanceerde harde schijf met een geheugen.

Onderzoekers van de Universiteit van Southampton gebruikten lasers om de atomen in stukken glas te herschikken waardoor ze gebruikt konden worden als computergeheugen.

Ze beweren dat glas veel stabieler en veerkrachtiger is dan de huidige harde schijven, die een beperkte levensduur hebben van enkele decennia en bovendien kwetsbaar zijn voor hoge temperaturen en vocht.

Het glas kan temperaturen tot 1.000 graden Celsius weerstaan, wordt niet beïnvloed door water en kan duizenden jaren bestaan zonder informatie te verliezen.
Informatie kan in de moleculaire structuur van het glas wordt geschreven, verwijderd en herschreven met behulp van een laser, aldus de wetenschappers. Ze veranderden de manier waarop licht door het glas beweegt waarbij ze een draaikolk van gepolariseerd licht creëerden die op dezelfde manier kan worden gelezen als data in glasvezel.

Hoofdonderzoeker Martynas Beresna zei dat ze nu in staat zijn 50GB aan data op te slaan op een stuk glas ter grootte van het display van een mobiele telefoon. Data kunnen opgeslagen worden op glas en blijven altijd bestaan. Het zou een zeer stabiele en veilige vorm van draagbaar geheugen kunnen zijn.

Tijdens het proces print een laser kleine puntjes die voxels genoemd worden in het glas. Hierdoor wordt het glas enigszins ondoorzichtig waardoor het licht polariseert wanneer het door het glas beweegt. Dit kan vervolgens worden afgelezen met een optische detector.

De wetenschappers werken momenteel met het Litouwse bedrijf Altechna om de technologie op de markt te brengen. De studie is gepubliceerd in Applied Physics Letters.

Bron: Telegraph.co.uk & Niburu.nl