Opblaasbare lamp op zonne-energie: Give Light, Get Light

LuminAID is een opblaasbare lamp op zonne-energie, ontwikkeld voor een breed scala van toepassingen zoals voor bij calamiteiten of gewoon bij het kamperen.

Iedere lamp laadt zich op met ongeveer 5 uur aan zonlicht, waarna je weer 8 tot 10 uur van licht bent voorzien. Door het geringe gewicht en de platte verpakking is het mogelijk om grote aantallen LuminAID lampen snel wijdverspreid te verstrekken. Voor de kerstdagen heeft LuminAID het “Give Light, Get Light” initiatief gelanceerd, waarin de verkoop van iedere lamp voor persoonlijk gebruik, tegelijk staat voor een donatie van een lamp aan iemand zonder toegang tot elektriciteit.



De LuminAID is een opblaasbare, waterbestendige lamp op zonne-energie die plat wordt verpakt – een perfect alternatief voor een zaklamp in noodpakketten of tijdens het kamperen. UNAIDS, de VN Vredesmacht en LuminAID hebben het “Give Light, Get Light” initiatief gelanceerd, om het beëindigen van geweld tegen vrouwen in conflictgebieden te belichten. Jouw aankoop zal de kosten dekken voor het verzenden van een licht naar jou, en bekostigt tevens de donatie van een LuminAID lamp (en alle gerelateerde verzend- en distributiekosten) voor iemand in nood.

Bron: Happynews.nl

Zwaartekracht doet ledlamp branden

 

BRUSSEL (IPS) — Een revolutionair nieuw verlichtingssysteem voor ontwikkelingslanden maakt gebruik van een eeuwenoud idee: net als bij een klassieke klok zorgen gewichten voor de aandrijving.

Wereldwijd moeten meer dan 1,5 miljard mensen het zonder betrouwbare elektriciteit stellen. Voor verlichting zijn ze vaak aangewezen op kerosinelampjes, maar die hebben heel wat nadelen. De brandstof is duur en de rook van de lampjes is vergelijkbaar met twee pakjes sigaretten per dag. De open vlam is bovendien gevaarlijk, en de uitstoot is bijzonder klimaatonvriendelijk.

Gratis licht

Er wordt dan ook naarstig gezocht naar allerlei goedkope alternatieven, en de Britse bedenkers van de GravityLight denken een oplossing te hebben gevonden. De naam zegt het al: het toestel heeft geen batterijen of stroom nodig, maar wordt aangedreven met zwaartekracht. De gebruiker hangt een zwaar voorwerp, bijvoorbeeld een zak zand, aan de ketting, en het gewicht zorgt voor de nodige energie. GravityLight levert een halfuur licht, daarna moet de zak weer bovenaan gehangen worden.

Het ontwerp heeft als voordeel ten opzichte van andere oplossingen, die vaak gebruik maken van zonne-energie, dat er geen batterij nodig is om de energie op te slaan en zo de overgang van dag naar nacht te overbruggen. Bovendien zijn zonne-oplossingen afhankelijk van het weer, technisch complexer en daardoor vaak duur.

De makers van GravityLight hopen op termijn de productiekosten lager dan 5 dollar te krijgen.



IPSnews.be  via Happynews.nl

Onzichtbaarheid stapje dichterbij

BRUSSEL - Voor het eerst slaagden onderzoekers erin een object ‘perfect’ onzichtbaar te maken.

Een echte ‘onzichtbaarheidsmantel’ in de stijl van Harry Potter is het nog lang niet, wat Nathan Landy en David Smith van de Duke-universiteit in North Carolina deze week beschrijven in het vakblad Nature Materials . Een flexibel scherm dat je rond een voorwerp kunt draperen, waarna dat voorwerp plots onzichtbaar is – alsof het perfect transparant is geworden – dat is nog niet voor morgen. Maar de Amerikaanse onderzoekers hebben toch een nieuw stapje in de goede richting gerealiseerd. En het onderzoek zou kunnen leiden tot andere praktische toepassingen.

De onderzoekers zijn erin geslaagd een voorwerp van zowat zeven centimeter groot compleet aan het gezicht te onttrekken – althans bekeken vanuit één richting, en voor iemand die ‘kijkt’ met microgolven in plaats van met gewoon licht.

Smith hoorde in 2006 al tot het team dat uitrekende hoe het in theorie mogelijk moest zijn om onzichtbaarheid te realiseren, en dat vervolgens een heel primitieve vorm ervan demonstreerde.

Het idee achter een onzichtbaarheidsmantel is dat die als een ‘omleiding’ voor lichtgolven werkt. Een lichtgolf die aan één kant een voorwerp nadert, moet eromheen worden geleid en precies aan de andere kant weer haar oorspronkelijke pad gaan volgen. Als dat lukt voor álle lichtgolven, dan is er van het voorwerp niets meer te zien. Het lijkt alsof het transparant is geworden (als het voorwerp écht transparant was, dan zou het licht er gewoon recht doorheen bewegen).

Licht (of andere golven) op die ingewikkelde manier manipuleren moest mogelijk zijn met een speciaal ontworpen ‘metamateriaal’ dat door zijn microscopische structuur de golven de gewenste richting in stuurt.

De eerste demonstraties van het principe hadden heel wat beperkingen. Zo werkten ze niet met licht maar met microgolven. Dat is gemakkelijker omdat die een veel grotere golflengte hebben. Bovendien werkte het maar met microgolven van één golflengte, het equivalent van één kleur licht, en bekeken vanuit een beperkte gezichtshoek. En zelfs met al die beperkingen deden de praktische demonstraties het nog niet al te best. Ze weerkaatsten altijd wat licht, wat de illusie bedierf.

Slimme ruit

Door de benaderingen die de ontwerpers moesten maken, konden ze nooit de theoretisch haalbare onzichtbaarheid realiseren. Dat is nu wel gelukt, dankzij een slim ontworpen ruitvormige ‘mantel’. Al wat binnen de ruit zit, wordt perfect onzichtbaar, bekeken vanuit één richting met microgolven.

Het is dus nog lang geen onzichtbaarheidsmantel waar een tovenaarsleerling wat aan zou hebben, maar de onderzoekers denken dat hun werk andere toepassingen kan krijgen. Bijvoorbeeld betere ‘ stealth -technologie’ om vliegtuigen onzichtbaar te maken voor radar, betere ‘fotonische’ componenten voor computers die met licht we rken, en ‘onzichtbaarheidsmantels’ tegen geluidsgolven om plaatselijk stilte te ­creëren.

Bron: Standaard.be

Wetenschappers ontdekken tijdelijke onzichtbaarheid

Afbeelding: Foto News

Natuurkundigen die door het Pentagon gefinancierd worden, hebben aangekondigd een systeem voor "tijdelijke onzichtbaarheid" uitgevonden te hebben. Het toestel kan voor een uiterst kleine fractie van een seconde een gebeurtenis namelijk helemaal onzichtbaar maken. Dat blijkt uit een studie onder leiding van Moti Fridman van de New Yorkse Universiteit Cornwell, die in het vakblad Nature gepubliceerd werd. Het experimentele apparaat is geïnspireerd op onderzoek naar een "onzichtbaarheidsmantel". Maar in plaats van te zoeken naar een manier om een object in de ruimte te verbergen, onttrekt het systeem het object aan het oog in de tijd. De onderzoekers maken gebruik van de eigenschappen van het lichtspectrum en het feit dat de verschillende kleuren ervan zich aan heel licht verschillende snelheden verplaatsen.

De toepassing begint met een groene lichtstraal door een optische vezel. Die straal gaat door een lens en wordt verdeeld in twee verschillende frequenties: een blauw licht dat iets sneller vooruitgaat dan de oorspronkelijke groene straal, en een rood licht dat iets trager gaat. Het aldus verkregen verschil in snelheid wordt nog versterkt door een transparant obstakel.

Dat miniscule gat bedraagt slechts 50 picoseconden, 50 biljoensten van een seconde, maar dat volstaat om een laser van een andere frequentie dan het licht in de optische vezel af te schieten. Na de korte ontlading versnelt een nieuw obstakel het rode licht en vertraagt het blauwe. Een lens bundelt de twee stralen dan opnieuw tot een enkele groene straal.De ontlading van de laser duurt slechts 40 picoseconden en is aanwezig, maar maakt geen deel uit van het herstelde licht en kan helemaal niet waargenomen worden. Die tijdelijke onzichtbaarheid zou volgens de onderzoekers toegepast kunnen worden om communicatie te beveiligen.

Bron: HBVL.be

Snelle deeltjes: redt Einstein zijn eigen hachje?

Geschreven door Caroline Hoek

Onlangs stelden wetenschappers dat deeltjes sneller konden reizen dan het licht en Einsteins wet braken. Maar Einstein slaat terug.

Eind september maakten wetenschappers van CERN bekend dat ze deeltjes hadden waargenomen die sneller konden reizen dan het licht. Ze benadrukten dat die waarnemingen nog wel herhaald moesten worden om hier zeker van te zijn. Maar de hele wetenschappelijke wereld stond desalniettemin op zijn kop. Want dit betekende dat de relativiteitstheorie van Einstein de prullenbak in kon.

Algemene relativiteitstheorie

Maar inmiddels zijn de gemoederen alweer bedaard en komt de eerste stevig onderbouwde kritiek los in de vorm van een paper van onderzoeker Carlo Contaldi. Hij stelt dat er sprake moet zijn van een verkeerde meting en onderbouwt dat met – jawel – de algemene relativiteitstheorie van Einstein.

Zwaartekracht

Volgens deze theorie kunnen verschillen in zwaartekracht tussen twee gebieden ervoor zorgen dat klokken in deze twee gebieden niet even hard lopen. Bij het klokken van de snelheid van de deeltjes werd gebruik gemaakt van twee klokken: één aan het eind en één aan het begin. De klok aan het begin staat in een gebied waar de zwaartekracht sterker is en loopt dus ietsje slomer dan de klok aan het eind. En dat verschil kan oplopen tot tientallen nanoseconden.

Stel dat de onderzoekers inderdaad geen rekening gehouden hebben met dat verschil, wat betekent dat dan voor deze ontdekking? Dat deze minder zwaar weegt dan gedacht en ook een stuk minder overtuigend is. Wordt ongetwijfeld vervolgd…

Bron: Scientias.nl

Zwarter dan zwart materiaal ontdekt

Zwarte verf absorbeert ongeveer 85% van het licht dat er op valt. Onderzoekers hebben nu naar eigen zeggen een materiaal ontwikkeld dat een indrukwekkende 99% absorbeert. Erg handig, onder meer voor betere zonnecellen.

Evgenii Narimanov van Purdue University (waar wel meer opmerkelijk onderzoek vandaan komt) en een aantal collega’s hebben iets anders bedacht dan verf: een zogeheten hyperbolisch metamateriaal dat de meeste soorten licht in zijn structuur absorbeert.

Ze produceerden dit materiaal door zilveren nanodraadjes in een membraan van aluminiumoxide te laten groeien om een platte, lichtabsorberende ‘tegel’ te maken. Dit metamateriaal absorbeert ongeveer tachtig procent van alle licht dat er op valt. Niet gek, maar nog steeds onvoldoende, dus.

Met een kleine aanpassing, bedachten ze, konden ze dit percentage drastisch opvoeren. Door het oppervlak te verruwen, zorgden ze er voor dat het licht meerdere keren intern weerkaatst, waarbij elke keer een hoog percentage wordt geabsorbeerd. De fotonen worden als het ware het materiaal “ingezogen”. Ze ontwikkelden zo een substantie dit tot 99% van het licht absorbeerde.

Lees verder op: Visionair.nl

'Deeltjes reizen sneller dan het licht'

Een wetenschapper voor een scherm in het onderzoeksinstituut

 

Foto: © epa

 

Wetenschappers van de deeltjesversneller van het Europese onderzoeksinstituut CERN hebben deeltjes snelheden laten afleggen die boven de lichtsnelheid liggen. Als hun metingen kloppen, zou het een aardverschuiving in de natuurkunde betekenen. Tot dusverre wordt uitgegaan van het idee dat niets sneller kan reizen dan het licht.

© ap

 

De verblufte wetenschappers hebben collega's in Japan en de Verenigde Staten gevraagd hun metingen onafhankelijk te verifiëren of theorieën aan te dragen die de gemeten snelheden kunnen verklaren. Tot die tijd durven ze het niet aan te spreken van een ontdekking.

'Als het waar is zou dit zo'n sensationele ontdekking zijn dat men er uiterst zorgvuldig mee moet omgaan', zei John Ellis, een theoretisch natuurkundige van het CERN die niet bij het onderzoek betrokken was.

Einstein

Volgens de relativiteitstheorie van Albert Einstein kan niets zich sneller voortbewegen dan het licht: zijn beroemde Emc2 vergelijking. Die staat voor energie is gelijk aan de massa maal de lichtsnelheid in het kwadraat.

De snelheden werden waargenomen in een neutronenstraal die vanuit een deeltjesversneller in Genève op een laboratorium in Italië, 730 kilometer verderop, werd afgevuurd. De neutronen zouden hierbij zestig nanoseconden sneller zijn gegaan dan de lichtsnelheid van ongeveer driehonderdduizend kilometer per seconde.

Foutenmarge

De onderzoekers stelden de foutenmarge op tien nanoseconden, waardoor de afwijking op zijn minst opmerkelijk is. Vanwege de omvang van de eventuele ontdekking zijn ze maandenlang bezig geweest met het controleren en hercontroleren van de resultaten om er zeker van te zijn dat er geen fouten zijn gemaakt.

In een laboratorium in Chicago kan de test worden nagedaan, zei Stavros Katsanevas, onderdirecteur van het Franse Nationale Instituut voor Nucleair en Deeltjesfysica-onderzoek. Ook in Japan kan de test worden nagedaan, hoewel met vertraging, omdat het land nog steeds kampt met de naweeën van de ramp met een kerncentrale in maart.

Heroverweging van natuurwetten

Als de resultaten worden bevestigd, betekent dat een fundamentele heroverweging van de natuurwetten, te beginnen met Einsteins relativiteitstheorie uit 1905. Deze theorie helpt bij het verklaren van van alles en nog wat, van zwarte gaten tot de oerknal. 'Tot dusverre werkte zij perfect', aldus Ellis. (AP)

Bron: AD.nl

Onzichtbaarheidsmantel werkt nu ook overdag

Onderzoekers zijn erin geslaagd een onzichtbaarheidsmantel te ontwikkelen die in alle golflengtes van zichtbaar licht werkt.

De onzichtbaarheidsmantel is niets nieuws. Wetenschappers werken er al jaren aan en er zijn zelfs al successen met geboekt. Het werkt relatief eenvoudig: de mantel buigt licht af, waardoor het niet op een voorwerp erachter valt. Het resultaat: het hele voorwerp wordt onzichtbaar.

Golflengte

De successen die hiermee zijn geboekt, waren echter altijd beperkt. Onderzoekers konden met een mantel alleen infraroodlicht of microgolven afbuigen.

Gaatjes

Maar nieuw onderzoek heeft nu een mantel opgeleverd die in alle varianten zichtbaar licht werkt. De onderzoekers bouwden hun ‘mantel’ op met behulp van een dunne laag siliciumnitride met hele kleine gaatjes erin en poreus glas. De mantel veranderde de manier waarop licht werd gebroken. Wanneer de mantel voor een muur met een bobbel erin werd gehouden, kon de mantel het doen lijken alsof die bobbel er helemaal niet was.

De ontwikkeling van een onzichtbaarheidsmantel is niet alleen nuttig voor militaire doeleinden. Wetenschappers kunnen door de mantel ook meer te weten komen over hoe ze licht kunnen sturen. Dat kan op lange termijn weer leiden tot bijvoorbeeld efficiëntere zonnepanelen.

Scientias.nl