Vrijstaat op zee

Steeds meer mensen hebben het helemaal gehad met de bemoeizucht en aperte domheid van politici. Vandaar dat enkele steenrijke libertariërs plannen smeden om te komen tot een drijvende staat, die volkomen onafhankelijk opereert van de grootmachten op het land. Is een staat op zee, een drijvende vrijstaat dus, interessant? Wat zijn de strategische gevolgen? Een geopolitieke analyse.

Een stad op zee van een voldoende grootte zou vrijwel autarkisch kunnen leven.
Bron: Seasteading Institute

Waarom een drijvende vrijstaat op zee?

Hoewel continentale machten een steeds groter deel van de zee voor zich opeisen, bijvoorbeeld door de exclusieve economische zone op te rekken tot tweehonderd zeemijl (plm. 360 km), behoren nog steeds grote delen van de zee tot niemand. Terra nullius dus. Een onderzeese nederzetting, gevestigd buiten de exclusieve economische zones van bestaande staten zou zich dus onafhankelijk kunnen verklaren (tot de bestaande staten de wet veranderen). Wel heeft deze nederzetting geen recht op de omringende zeebodem. Hier zou dus letterlijk het recht van de sterkste gelden.

Volgens het internationale zeerecht vaart een schip onder een bepaalde vlag en geldt op het schip het recht van het land onder welks vlag het vaart. Ook is de kapitein de hoogste gezagsdrager op het schip. Maar wat als het schip onder geen enkele vlag vaart, of onder de vlag van een zelfuitgeroepen staat? De jure zou het dan gaan om een nieuwe jurisdictie die haar eigen wetten zou kunnen bepalen.

Lees verder op: Visionair.nl

Wordt Nederland bedekt met ijs?

We moeten van Al Gore en andere klimaatalarmisten erg bang zijn voor het antropogene broeikaseffect en zeespiegelstijgingen. Niet leuk voor ons polderlandje, maar een nieuwe ijstijd is echt vervelend. Dan is het met de helft van Europa en Noord-Amerika afgelopen. Welk deel van Nederland, de rest van Europa en de wereld ontsnappen aan de greep van Koning Winter als de komende ijstijd in alle hevigheid toeslaat?

Europa was tijdens de laatste IJstijd alleen in het Middellandse Zeegebied bewoonbaar.

IJstijden zijn vaste prik sinds het aanbreken van het Pleistoceen, zo’n 2 miljoen jaar geleden. Interglacialen, de warme periodes tussen glacialen (de klimatologische term voor wat wij in het dagelijks leven onder ijstijd verstaan; we leven nu aan het einde van zo’n warm interglaciaal), zijn eerder de uitzondering dan de regel. Ze duren maar kort, rond de tienduizend jaar, en worden steevast gevolgd door een periode van vernietigende koude.

Lees verder op: Visionair.nl